Zwarte Madonna: Een Lied Van Vergeving

"Als je de dapperen wilt zien, kijk dan naar degenen die liefde met haat kunnen beantwoorden. Als je de heldhaftigen wilt zien, kijk dan naar degenen die kunnen vergeven." - De Bhagavad-Gita

Het was een verbazingwekkende daad van vergeving, een uiting van menselijke grootsheid in het rijk van het hart. Het vond plaats in een rechtszaal in Mobile, Alabama. Toen ik het verhaal las, huilde ik en begon ik een lied te schrijven vanuit de inspiratie die ik voelde. Hier is het verhaal, en een link naar het lied dat het inspireerde – vrijelijk aangeboden als eerbetoon aan deze bescheiden moeder en de schoonheid van vergeving.

Toen ik het verhaal las, huilde ik. Ik voelde me in de aanwezigheid van grootheid, een stille grootheid van het hart. Het speelde zich af in 1981 in een rechtszaal in Mobile, Alabama. Twee mannen werden vervolgd voor moord. Een paar jaar eerder liep een tienerjongen genaamd Michael Donald naar huis van de supermarkt toen hij bruut werd mishandeld en vervolgens gelyncht. De mannen die terechtstonden, waren leden van de Ku Klux Klan. Michael Donald was zwart. In hun ogen was dat zijn misdaad.

Ook in de rechtszaal die dag was Beulah Mae Donald, de moeder van de jongen.

Tijdens het proces bekende een van de mannen, Tiger Knowles, zijn schuld. Hij draaide zich naar Beulah Mae en zei dat het hem speet. Er viel een moment van stilte. Niemand wist wat te zeggen of wat er zou gebeuren. Het was alsof iedereen in de zaal de adem inhield. Toen keek Beulah Mae hem aan en zei zachtjes: "Ik vergeef je."

Ik heb twee zoons. Ik heb geprobeerd me voor te stellen hoe zij zich moet hebben gevoeld toen ze de mannen zag die haar kind hadden vermoord. Wat moet er in haar hart omgegaan zijn? Waar kon zoveel naastenliefde vandaan komen?

Ik heb geworsteld met mijn eigen onvermogen en onwil om te vergeven, en dan vooral als het ging om zaken die veel minder pijnlijk waren dan deze.

Toen ik voor het eerst over Beulah Mae las, voelde ik wrok jegens een vriendin die me naar mijn gevoel $160 had opgelicht. In die dagen dacht ik aan de rechtszaal en zag ik de voldoening die ik putte uit het opbouwen van de zaak tegen mijn vriendin. Ik voelde de kracht van mijn verlangen naar rechtvaardigheid. Ik zou haar absoluut niet laten gaan. Ik leek me niet bewust van de gevolgen van deze wrok, en ik kon me er ook niet druk om maken. Maar deze rechtszaak had een verborgen prijs in mij. Ik liep in de zonsondergang, nauwelijks bewust van de beelden en geluiden om me heen, verzonken in gedachten over hoe mij onrecht was aangedaan. Soms zei ik tegen mezelf dat de hele zaak voorbij was, dat het geen probleem was, terwijl een onderhuidse rest van bitterheid de bron van mijn hart bleef vergiftigen.

Hoeveel andere wrok leeft er nog in mij? Hoe lang is de lijst met gevallen van onrecht dat mij in het leven is aangedaan? Wat doet het met de kwaliteit van leven als onopgeloste grieven, bewust of onbewust, in mij blijven etteren? De impuls tot wraak hoeft niet openlijk gewelddadig te zijn. Roddelen over haar om anderen ertoe aan te zetten slecht over haar te denken, of je van haar terugtrekken, zijn symptomen van een stille verharding van het hart, een giftig element dat in mij actief is. Dit zijn manieren waarop ik, zoals de soefidichter Rumi zegt, "mijn kwade zaad overal verspreid."

Toen ik over deze vrouw las in een rechtszaal in Alabama, werd mijn hart geraakt door een stralende mogelijkheid. Ik voelde mijn liefde voor mijn eigen kinderen, zo intens dat het pijn doet. Zou mijn hart kunnen vinden wat Beulah Mae in haar hart vond?

Zou ik ook het pure verdriet van het verlies kunnen voelen zonder de reflex om wraak te nemen?

Ik ben singer-songwriter. Het verhaal van Tiger Knowles' berouw en Beulah Mae's vergeving inspireerde een liedje. Het heet Black Madonna.

Met deze link kunt u het beluisteren en/of downloaden

Het lied is een geschenk. Het is een eerbetoon aan deze prestatie van het menselijk hart.

Het winnen van een Olympische gouden medaille, de uitvinding van de computerchip, het maken van het David-beeld van marmer. Wat voor dingen komen er in ons op als we denken aan ontzagwekkende menselijke prestaties? Wat te denken van de prestatie van vergeving, zo mooi, zo nobel? Is de actie van Beulah Mae niet een soort grootheid?