Mislukking Is Bang Voor Jou

Een wijze abt besloot zijn studenten te onderwijzen over de aard van licht en duisternis. Hij bracht hen naar een verlaten grot en verzegelde de deur. Het was er pikdonker. "Vind een manier om de duisternis te verdrijven," zei hij.

Een monnik vond een grote stok. "Ik zal de duisternis verslaan," zei hij. "Dat zal het oplossen."

De tweede monnik vond een bezem en zei: "Ik zal de duisternis wegvegen."

De derde monnik haalde een schop tevoorschijn en zei: "Ik ga een diep gat graven en de duisternis zal ontsnappen."

Niets hielp. De duisternis bleef.

Toen vond een vierde monnik een kaars. Hij stak de kaars aan en onthulde andere kaarsen die in de spleten van de grot verborgen lagen. De monniken staken ze aan en verdreven de duisternis met de kracht van het licht.

Dit verhaal is een metafoor voor onze relatie met angst – en falen is een van onze grootste angsten. We zijn zo bang voor falen dat we het bestrijden door het metaforisch te verslaan, weg te vagen of te verstoppen in een diep gat.

Wat als we in plaats daarvan een kaars zouden kunnen aansteken?

Of drie kaarsen: Wijsheid, Mededogen en Vreugde. Als je ook maar een klein beetje van een van deze kwaliteiten ontsteekt , dan is falen je angst .

Wat als falen echt iets anders is? Wat als falen een reis is door een onverwacht resultaat dat een kans biedt om een vriendelijker verhaal te vertellen over wat er onderweg gebeurt?

Toen ik net senior predikant van ons Spiritueel Centrum werd, verwachtte ik succes. Ik was een 'ster' geweest in mijn vorige kerk. Nadat ik van kerk was veranderd, vroegen leden van mijn vorige gemeente me altijd: "Hoe gaat het? Jullie nieuwe kerk groeit en bloeit vast wel, toch?"

Ik schudde mijn hoofd en zei: "Nou, nee. Eerlijk gezegd is het een beetje zoals de scène uit de Tien Geboden , waarin Mozes de Rode Zee splijt en het hele Hebreeuwse volk als een zwerm mieren voor de farao wegvlucht . Ik ben de farao in dit scenario en ze kunnen niet snel genoeg bij me wegkomen."

Het was een onverwachte uitslag. Ik gebruikte deze uitslag om mezelf wijs te maken dat ik een zielig en onwaardig voorbeeld van een predikant was.

Het duurde even voordat ik de verlating zag als een exodus van goede mensen die niet pasten bij een nieuwe versie van de kerk die ontstond door een ander leiderschap. Geleidelijk aan, met doorzettingsvermogen en gebed, vonden mensen die mijn boodschap en stijl aanspraken hun weg naar ons. Vandaag de dag hebben we een geweldige kerk – en een deel van die grootsheid is te danken aan de vroege exodus.

Wanneer er iets misgaat, kunnen we het zien als een onverwacht resultaat. Denk dan na over het verhaal dat we erover vertellen. In plaats van vermeend falen te gebruiken om tekortkoming te bewijzen, zien we het als een overgangsstap naar het grotere dat nog moet komen.

De Kaars van Compassie : De meesten van ons geloven dat we meelevende mensen zijn. Als ik je zou vragen om hardop te zeggen: "Ik ben een meelevend persoon", zou je dat zeggen en het zou waarschijnlijk waar aanvoelen.

Het klopt tot op zekere hoogte. Maar denk eens aan je innerlijke reacties op falen. Geef je jezelf een uitbrander als je faalt? Je bent misschien niet zo meelevend als je zou willen zijn als je jezelf kwelt met zelfkritiek.

Het kan helpen om de innerlijke criticus in het licht te stellen. Geloof het of niet, de innerlijke criticus is een fictief werk, volledig verzonnen om ineffectieve zelfhulpstrategieën te gebruiken. Als we een fictieve innerlijke criticus hebben, spreekt het voor zich dat we ook een innerlijke kampioen kunnen cultiveren. We kunnen een meelevende held in onze geest planten. Onze innerlijke kampioen kan Quan Yin, de Boeddha, of een vertrouwde vriend zijn. Het kan een geliefd dier zijn. Onze innerlijke kampioen kan elk wezen zijn dat bereid is de retoriek van de innerlijke criticus door het prisma van mededogen te filteren.

Zodra we onze innerlijke kampioen hebben gevonden, vertellen we hem ons afkeurende verhaal en zien we wat er gebeurt.

Wanneer mijn innerlijke criticus overijverig wordt, roep ik het beeld van Jezus en/of mijn hond Stella aan. Als Jezus met zijn ogen rolt of Stella gaapt en in slaap valt, weet ik dat mijn kritiek geen steek houdt. Ik laat het verhaal van mijn tekortkomingen los en kies een meelevender verhaal dat angst omarmt en overstijgt.

De Kaars van Vreugde: Mijn vriendin Birju deelde onlangs dit citaat: Vreugde is de moeder van alle emoties. Maar vreugde gaat niet waar haar kinderen niet welkom zijn.

Het klinkt vreemd, maar ik geloof dat de gevoelens die we koesteren rond falen, verdrongen vreugde zijn. Het kan moeilijk zijn om vreugde te vinden in falen. Maar het verwelkomen van de "negatieve" gevoelens zal helpen. Door te verwelkomen, observeren we ons innerlijke gebabbel vanuit een objectief standpunt. We luisteren. We hebben lief. En uiteindelijk lachen we.

Er gaat iets in ons open en we beseffen dat falen grappig is. Echt waar.

Google maar eens op ‘ blooper reels ’, ‘ stage fail’, ‘ dieren die zich slecht gedragen ’, en je zult zien hoe graag we om onszelf lachen.

Het ontsteken van kaarsen van wijsheid, mededogen en vreugde helpt ons falen als een vriend te zien. In de geest van de 'Failure Clubs' , die overal ter wereld opduiken, kunnen we zelfs besluiten dat falen een doel is dat bereikt moet worden. De intentie om dromen te koesteren die groot genoeg zijn om te falen, vergroot onze bereidheid om het onmogelijke te benaderen. Door onze aanpak wordt het onmogelijke mogelijk. De reis wordt belangrijker dan de bestemming. Onze durf ontneemt falen de kracht die we eraan hebben gegeven. En wanneer we het proberen en falen, wordt falen succes.