Porażka się Ciebie Boi

Mądry opat postanowił nauczać swoich uczniów o naturze światła i ciemności. Zaprowadził ich do opustoszałej jaskini i zapieczętował drzwi. Panowała tam całkowita ciemność. „Znajdźcie sposób na rozproszenie ciemności” – powiedział im.

Jeden mnich znalazł duży kij. „Pokonam ciemność” – powiedział. „To załatwi sprawę”.

Drugi mnich znalazł miotłę i powiedział: „Zmiotę ciemność”.

Trzeci mnich wyciągnął łopatę i powiedział: „Wykopię głęboki dół i ciemność ucieknie”.

Nic nie działało. Ciemność trwała.

Wtedy czwarty mnich znalazł świecę. Zapalił ją i odsłonił inne świece ukryte w szczelinach jaskini. Mnisi zapalili je i rozproszyli ciemność mocą światła.

Ta historia jest metaforą naszego stosunku do strachu – a porażka jest jednym z naszych największych lęków. Tak bardzo boimy się porażki, że walczymy z nią, metaforycznie ją pokonując, zmiatając lub chowając w głębokiej dziurze.

A co jeśli moglibyśmy zapalić świeczkę?

Albo trzy świece: Mądrość, Współczucie i Radość. Jeśli rozpali się w tobie choć odrobina którejkolwiek z tych cech – to porażka się ciebie boi .

A co, jeśli porażka to coś zupełnie innego? Co, jeśli porażka to podróż przez nieoczekiwany rezultat, który ujawnia szansę na opowiedzenie życzliwszej historii o tym, co dzieje się po drodze?

Kiedy po raz pierwszy zostałem starszym pastorem naszego Centrum Duchowego, spodziewałem się sukcesu. Byłem „gwiazdą” w moim poprzednim kościele. Po zmianie kościoła, ilekroć spotykałem członków mojej poprzedniej kongregacji, pytali: „Jak leci? Twój nowy kościół musi się rozwijać i prosperować, prawda?”.

Kręciłem głową i mówiłem: „No cóż, nie. Szczerze mówiąc, to trochę jak scena z Dziesięciu Przykazań, kiedy Mojżesz rozstępuje Morze Czerwone i wszyscy Hebrajczycy uciekają jak rój mrówek przed faraonem. W tym scenariuszu to ja jestem faraonem, a oni nie mogą się ode mnie uwolnić wystarczająco szybko”.

To był nieoczekiwany wynik. Wykorzystałem go, żeby wmówić sobie, że jestem żałosnym i niegodnym przykładem pastora.

Minęło trochę czasu, zanim dostrzegłem, że porzucenie Kościoła to exodus dobrych ludzi, którzy nie pasowali do nowej wersji Kościoła, wyłaniającej się dzięki zmianie przywództwa. Stopniowo, dzięki wytrwałości i modlitwie, ludzie, którzy rezonowali z moim przesłaniem i stylem, trafiali do nas. Dziś mamy wspaniały Kościół – a jego wielkość częściowo wynika z wczesnego exodusu.

Kiedy zdarza się porażka, możemy ją postrzegać jako nieoczekiwany rezultat. Następnie zwróć uwagę na historię, którą o niej opowiadamy. Zamiast wykorzystywać rzekomą porażkę do udowadniania nieadekwatności, potraktuj ją jako krok przejściowy do czegoś większego, co dopiero nastąpi.

Świeca Współczucia : Większość z nas uważa się za osoby współczujące. Gdybym poprosił cię, żebyś powiedział na głos: „Jestem osobą współczującą”, powiedziałbyś to i prawdopodobnie poczułbyś, że to prawda.

To prawda do pewnego stopnia. Ale zastanów się nad swoimi wewnętrznymi reakcjami na porażkę. Czy ganisz się za porażkę? Możesz nie być tak współczujący, jak byś chciał, torturując się samokrytyką.

Rzucenie światła na wewnętrznego krytyka może pomóc. Wierzcie lub nie, wewnętrzny krytyk to fikcja, całkowicie wymyślona, by stosować nieskuteczne strategie samopomocy. Skoro mamy fikcyjnego wewnętrznego krytyka, logiczne jest, że możemy również pielęgnować w sobie wewnętrznego mistrza. Możemy zaszczepić w naszych umysłach współczującego bohatera. Naszym wewnętrznym mistrzem może być Quan Yin, Budda lub zaufany przyjaciel. Może to być ukochany towarzysz zwierzęcy. Naszym wewnętrznym mistrzem może być każda istota, która jest gotowa przefiltrować retorykę wewnętrznego krytyka przez pryzmat współczucia.

Gdy już odnajdziemy swojego wewnętrznego mistrza, opowiadamy mu naszą historię pełną krytyki i obserwujemy, co się stanie.

Kiedy mój wewnętrzny krytyk staje się nadgorliwy, przywołuję obraz Jezusa i/lub mojej suczki Stelli. Jeśli Jezus przewróci oczami, a Stella ziewnie i zaśnie, wiem, że moja krytyka jest bezpodstawna. Uwalniam się od historii o mojej niedoskonałości i wybieram bardziej współczującą historię, która akceptuje i przekracza strach.

Świeca Radości: Moja przyjaciółka Birju niedawno podzieliła się tym cytatem: Radość jest matką wszystkich emocji. Ale radość nie zagości tam, gdzie jej dzieci nie są mile widziane.

Brzmi to dziwnie, ale wierzę, że uczucia, które żywimy do porażki, to wyparta radość. Trudno znaleźć radość w porażce. Ale akceptacja „negatywnych” emocji pomoże. Kiedy to robimy, obserwujemy nasz wewnętrzny dialog z obiektywnej perspektywy. Słuchamy. Kochamy. I ostatecznie się śmiejemy.

Coś się w nas otwiera i zdajemy sobie sprawę, że porażka jest zabawna. Serio.

Wyszukaj w Google „ wpadki ”, „ wpadki sceniczne”, „ źle zachowujące się zwierzęta ”, a zobaczysz, jak bardzo lubimy się z siebie śmiać.

Zapalanie świec mądrości, współczucia i radości pomaga nam postrzegać porażkę jako przyjaciela. W duchu Klubów Porażki , które powstają na całym świecie, możemy nawet uznać porażkę za cel do osiągnięcia. Zamiar posiadania marzeń na tyle wielkich, by ponieść porażkę, zwiększa naszą gotowość do zmierzenia się z niemożliwym. Dzięki naszemu podejściu niemożliwe staje się możliwe. Podróż staje się ważniejsza niż cel. Nasza śmiałość pozbawia porażkę mocy, którą jej nadaliśmy. A kiedy próbujemy i ponosimy porażkę, porażka staje się sukcesem.