የሞትኩበት ምሽት

ወደ ታች አንገቴን ውረድ፣ የግሮሰሪ ቦርሳ አቅፌ፣ የተበላሹ ሕንፃዎችን እና ባዶ ቦታዎችን በፍጥነት አልፌ፣ በሄል ኩሽና ውስጥ ወዳለው የቀድሞ የወንድ ጓደኛዬ አፓርታማ ተመለስኩ። በአንድ ወቅት እንደ ጓደኞች አብረው እራት መብላት ጥሩ ሀሳብ ይመስል ነበር። ነገር ግን በዘጠነኛው ጎዳና እና በምእራብ 35ኛ ጎዳና ጥግ ላይ ያለው ትንሽ የስፔን ገበያ ብቸኛው የብርሃን እና ሙቀት ኪስ ነበር። ከፊት ለፊት በረሃማ ጎዳናዎች እና ከጨለማው የሃድሰን ወንዝ የሚነፍስ ቀዝቃዛ ነፋስ በቀር ምንም አልነበረም።

በዚህ አምላክ የተተወ ቦታ ምን እያደረግኩ እንደሆነ አሰብኩኝ፣ በትክክል ማድረግ የማልፈልጋቸውን ሁሉንም አይነት ነገሮች ለማድረግ ተስማምቼ በአስር ብቻዬን ወደ ሱቅ ለመውጣት ተስማምቻለሁ። ለራሴ በማዘን ትንሽ ተንቀጠቀጥኩ።

በ1980ዎቹ ማንሃተን ጨካኝ ቦታ ነበር። እኔ እንደ ጥቁር ማራኪነት አስብ ነበር ነገር ግን ምንም የለም. ከጥቂት አመታት በፊት ወደ ማንሃተን የመጣሁት ልክ እንደ እሳት ወደሚቃረብ ሰው ነበር። መሞቅ፣ መገለጥ እፈልግ ነበር። ግን እኔ እንዳሰብኩት አልሆነም፤ ፍቅር ሳይሆን ሥራ፤ ሕይወትም አይደለም። የራሷን ፓስታ ለእራት እያመጣች በጨለማ ሰፈር ውስጥ ዋይፍ ብላ ራሴን አየሁ። ምስሉ በጣም አሳዛኝ ስለነበር አጣጥሜዋለሁ፣ የዘመናዊ ዲከንስ ተረት ቁርጥራጭ።

በአስረኛ አቬኑ አቅራቢያ በምእራብ 35ኛ ስትሪት ላይ ባዶ የመኪና ማቆሚያ ቦታ እያለፍኩ ሳለ ሶስት ሰዎች ከመንገዱ ማዶ ካለው የተበላሸ ድንኳን ጥላ ወደ እኔ ወጡ። ከማየቴ በፊት ሰማኋቸው፣ ወደ እኔ ሲደበድቡ፣ በአጠገቤ ሲገርፉኝ፣ ሲቆሙ እና ሲሽከረከሩ፣ በዙሪያዬ ያሉ ጣቢያዎችን ሲነሱ፣ አላማ ያላቸው እና እንደ እግር ኳስ ተጫዋቾች ወይም አዳኞች ይለማመዱ ነበር።

ለጥቂት ደቂቃዎች ቆመን ተፋጠጥን። በሚያስደንቅ ሁኔታ፣ ሁላችንም የሰው ልጆች፣ አልፎ ተርፎም ጓደኛሞች የምንሆን መሆናችንን በማረጋገጥ ሁኔታውን ለማሰራጨት ፈገግ ለማለት እና ዓይንን ለመግጠም በሚገፋፋ ግፊት ያዝኩ። ጓደኞች የማግኘት ፍላጎት አልነበራቸውም.

እየተናነቁ፣ እየተደናገጡ ተነሡ። ሁለቱ ጎረምሶች ይመስላሉ፣ ቁጣ የሚመስሉ ጥቁር ኮፈያ ያላቸው የሱፍ ሸሚዝ የለበሱ፣ አይኖች በፍርሀት ተውጠው። ሦስተኛው በዕድሜ እና በጣም ትልቅ ነበር. የደበዘዘ አረንጓዴ ላብ ሸሚዝ በደረቱ ላይ ተዘርግቷል። የሌላ ሰው ልብስ እንደለበሰ የእጅ አንጓው ከእጅጌው ላይ ተንጠልጥሏል እና ምናልባትም በማግስቱ በአካባቢው ያመለጡ ወንጀለኞች ወረቀቶች ላይ ስለነበሩ ሊሆን ይችላል. ሰፊው ፊቱ ጨለመ።

ከኋላዬ እየደፈረ፣ እጁን በጉሮሮዬ ላይ አጥብቆ ነቀነቀ። ደረቱ ሲወዛወዝ ተሰማኝ እና የትንፋሹን መንቀጥቀጥ ሰማሁ። ፊቱን ወደላይ እያየሁ ረጅም የሚያብረቀርቅ ጠባሳ አየሁ። እኔን ለመጉዳት አስቦ ወደሆነ ሰው መጎተት እንግዳ ነገር ነበር ፣ ግን የማላውቀው ሰው እንኳን ለእሱ የተሰማኝ ድንገተኛ የርህራሄ ሀዘን ፣ ጠባሳውን ለፈጠረው ቁስሉ ፣ ይህን እያደረገ ለሚሰማው ስቃይ ነበር።

በጣም የሚገርመው ነገር ነበር። የአዕምሮ ጥናቶች እንደሚያሳዩት የሰውነት ለመንቀሳቀስ ዝግጁነት ከግንዛቤአችን በፊት ፍቃደኛ እና ለመንቀሳቀስ ከማሰብ በፊት የሚከሰት ነገር ሁሉ በሺዎች በሚሊዮኖች የሚቆጠሩ ሁኔታዎች እና ከተራ ውስን የንቃተ ህሊና ደረጃ በታች በሆኑ ትናንሽ ጎማዎች ላይ የተመሰረቱ ናቸው. ነገር ግን የተሰማኝ የርህራሄ ፍንዳታ ሳላውቅ ሁኔታዊ ምላሽ መስሎ አልተሰማኝም ነበር፣ ልክ እንደ ሞገሮቼ ፈገግ ለማለት መነሳሳት - ልክ እኔ እራሴን እያደረግኩ ያገኘሁትን ሁሉ። ሌላ ከፍ ያለ ንቃተ ህሊና ወደ ህሊናዬ እየወረደ ይመስላል።

ከሱናሚ በኋላ በሟቾች መካከል ምንም እንስሳት እንዴት እንዳልተገኙ የሚገልጽ ታሪክ አነበብኩ; የሚመጣውን ወሰን የለሽ ንዝረት በመገንዘብ ወደ ከፍተኛ ቦታ አመሩ። እየሆነ ያለውን ነገር ከመረዳቴ በፊት እንኳን የሰውነቴ እንስሳ እና የአካላዊ አእምሮዬ ወደ ላይ ከፍ ወዳለ ቦታ እየሄዱ ያሉ ይመስል ነበር። ብርሃኑን ከመመልከቴ በፊት እንኳን፣ ልቤ ማንም ሊፈጥረው ወይም ሊያጠፋው የማይችል፣ የተቀበለው ብቻ የሆነ አይነት ስሜት ይከፈት ነበር።

"ገንዘብ!" ድምፁ ቀልደኛ ነበር። ግዙፉ ክንዱ ነርቮች ላይ እየተጫነ ነበር ይህም ከፊት ኪሴ ውስጥ ያለውን ገንዘብ ለመድረስ ክንዴን ማንቀሳቀስ ያልቻልኩትን ነበር እና ይህን ልነግረው አልቻልኩም። "አሁን ገንዘብ!" እጁን የበለጠ ጎተተው። የእኔ እይታ በጠርዙ ዙሪያ ጥቁር መሄድ ጀመረ. ሁኔታው የማይረባ መስሎኝ እንደነበር አስታውሳለሁ። ማውራት አልቻልኩም። ገንዘቤን ለመድረስ መፈታት እንዳለብኝ ልነግረው አልቻልኩም።

ነገር ግን የሰፋውን ትልቅ ቂልነት በጨረፍታ ታየኝ፡ በሲኦል ኩሽና ውስጥ በረሃማ መንገድ ላይ በምሽት ብቻዬን ወጣት ሴት ነበርኩ፣ ስለ ህይወቷ ስለምትወደው እና ስለማትወደው፣ ጥሩ እና መጥፎ እንደሆነ የፈረደችውን እያሰብኩ እየተንከራተትኩ፣ የሆነውን ሁሉ የምትቆጣጠረው መሆኗን እያየሁ፣ እውነታውን ስታስታውስ። ሳሙኤል ጆንሰን “አንድ ሰው በሁለት ሳምንት ውስጥ እንደሚሰቀል ሲያውቅ አእምሮውን በሚያስደንቅ ሁኔታ ያተኩራል” ሲል ጽፏል። አእምሮ በድንገት በከፍተኛ ሁኔታ አተኩሮ፣ በእውነተኛ ችግር ውስጥ እንዳለሁ አየሁ።

የአጥቂዬን መጠን እና ጥንካሬ፣ የሚጠብቁኝን የሁለት ወጣቶች ቅልጥፍና፣ የራሴን አቅም እና ይህን ወይም ያንን ባደርግ ይህ ወይም ያ ሊከሰት እንደሚችል በማስላት አንጎሌ ከመቼውም ጊዜ በበለጠ ፍጥነት መስራት ጀመረ። ማምለጫ የለም፣ ምንም ፊልም የመሰለ ትእይንት አጥቂዬን ገዳይ በሆነ የማርሻል አርት ችሎታ እያገላበጥኩ፣ ወደ ረዳቶቹ እየወረወረው እየሸሸው የሚሸሽበት፣ የነበርኩበትን ሁኔታ ሁሉ አንጎሎቼ አስልቶ አሰላ። ያጋጠመኝ እውነታ ሊታሰብ የማይችል፣ የማይሰራ ነበር። አእምሮዬ ተበላሽቷል፣ ስክሪኑ ነጭ ሆነ። እጅ ሰጠሁ።

ያን ጊዜ ነበር ብርሃኑ መጀመሪያ ላይ የበራ ነገር ግን ብሩህ እስኪሆን ድረስ እየደመቀ፣ ሰውነቴን እና አእምሮዬን ለመሙላት በጨለማ ውስጥ ሲወጣ ያየሁት። ሲያድግ፣ ይህ ብርሃን ሃይል እና አቅጣጫ አገኘ—ለእኔ የማላውቀው ስልጣን። በግንባታው ጥንካሬ እና አላማ በመገረም ፣ከየት እንደመጣ እያሰብኩኝ ፣በሰውነቴ ዝቅ ብሎ ብቻ ሳይሆን ፣ከማይታይ ጥልቀት -ከዚያም ከጭንቅላቴ ላይ የተተኮሰ የነጭ ብርሃን አምድ ሆነ ፣ ወደ ሌሊት ሰማይ ከፍታ።

ያገኘኋት የቲቤታን ቡድሂስት በዚያ ምሽት ስለደረሰብኝ ነገር ቀደም ሲል ያነበበችውን ዘገባ ፎዋ የሚባል የቫጅራያና የቡድሂስት ልምምድ እንዳስታውስ ነግሮኛል። በተጨማሪም ቫጅራያና ማለት "አልማዝ" ወይም "ነጎድጓድ" ተሽከርካሪ ማለት እንደሆነ ተማርኩኝ, እኔ በግሌ የተረዳሁት, ምክንያቱም ሁሉም ነገር ስለተገረመ, በኃይል ተከሷል. ፎዋ በንቃተ ህሊና የመሞት ልምምድ ወይም በሞት ጊዜ የንቃተ ህሊና ሽግግር ወይም ያለማሰላሰል የእውቀት ብልጭታ እንደሆነ ተገልጿል. በቻይናውያን የታሰሩ የቲቤት ላማዎች አካላቸውን በዚህ መንገድ ሊለቁ እንደሚችሉ ተነግሯል።

ነገር ግን ይህ - ለሃያ ደቂቃ ማሰላሰል ዝም ብሎ መቀመጥ በማይችል ሰው ላይ መከሰቱ - ቀጥሎ የተከሰተውን ያህል አላስገረመኝም። የብርሃን አምድ እሱን ለመገናኘት የወረደውን በጣም ትልቅ ብርሃን ተቀላቀለ። ከተተዉት ነገሮች ጀርባ፣ ከአጥቂዎቼ ጀርባ፣ በዚህ አለም ላይ ካሉት ሁነቶች ጀርባ፣ የሚያምር ብርሃን ነበር። ይህ ብርሃን ዓለምን የሚይዝ፣ መለያየት ሁሉ የሚሟሟበት ኃይል እንደሆነ ለእኔ ግልጽ ነበር።

ራሴን እና አጥቂዬን ከኋላ እና ከላይ ማየት እንደምችል ተገነዘብኩ። እራሴን ስታፍስ ተመለከትኩ፣ ጉልበቶቼ ሲወዛወዙ ተመለከትኩ፣ ራሴን ስትሰምጥ ተመለከትኩ፣ ራሴን መብራቱን እያየሁ። እና ከዚያ በብርሃን ተቀበልኩ።

ሳይንሱ የሚከራከረው በሞት ላይ ያሉ ልምምዶች እውነት እንደሆኑ ሲሰማቸው በቀላሉ በከባድ ጭንቀት ውስጥ በአእምሮ የሚፈጠሩ ቅዠቶች ወይም ቅዠቶች ናቸው፣ እና በእርግጥ በዚያ ምሽት አእምሮዬ ውጥረት ውስጥ ነበረው። ማነቆ ከሃያ እስከ ሰላሳ ሰከንድ ውስጥ ሊገድል ይችላል። በማርሻል አርትስ የተካነ ሰው እንደዚህ አይነት መያዣ በመጠቀም በስምንት ሰከንድ ውስጥ አንድን ሰው ማንኳኳት ይችላል እና የአእምሮ ጉዳት ከአስራ አምስት ሰከንድ በኋላ ሊከሰት ይችላል ምክንያቱም ወደ አንጎል እና ወደ አንጎል የሚሄደውን የደም ዝውውር ማቆም ወደ አንጎል ደም መፍሰስ ስለሚያስከትል እና በልብ ላይ ያለው ጫና ማቆም ሊያስከትል ይችላል.

ነገር ግን ሳይንስ ለተሞክሮው ቅርበት - ያልተለመደ መገኘት - ሊቆጥረው አይችልም። ብርሃኑን ብቻ አላየሁም ፣ በእርሱ ታየኝ ፣ እና በከፊል ሳይሆን በአጠቃላይ። ከጥበብና ከፍቅር ያልተለየ ብርሃን፣ ሊገናኘኝ የወረደውን ብርሃን እየተመለከትኩ በእግረኛ መንገድ ላይ ተንበርከክኩ።

ከዚያ በኋላ፣ “የቅዱሳን ኅብረት” እና “የሰማይ ሠራዊት” እና “የሰማይ ጓዳ” የሚሉትን ሀረጎች ሰማሁ እና ታላቅ እውቅና ተሰማኝ—ያየሁትን ለመግለጽ አእምሮዬ ሃይማኖታዊ ዘይቤዎችን ተረዳ። መብራቱ ሰፊ፣ የታሸገ እና ዙሪያው ነበር። ፍጡራን፣ የፍጡራን ማዕረግ፣ ወደ ላይ የሚወጣ ህዝብ፣ መዞር፣ መንቀሳቀስ፣ በአጠቃላይ ታላቅ የምሥክርነት ንቃተ ህሊና መፈጠርን፣ በሁሉም ዝርዝር እና ክፍል ከራሴ እጅግ በጣም ጥሩ እና ከፍ ያለ መሆኑን ተረዳሁ። በጨረፍታ ያየሁት እና እንዴት እንደተሰማኝ ፣ እንዳነሳኝ ፣ እንዳየኝ ፣ ወደ ሰፊው እንድቀበል እንዳደረገኝ ግርማዊነት እና ብሩህነት ምንም ቃላት የሉም።

አንድ የተለየ ፍጡር እኔ ከማውቀው የተለየ ስበት እና ፀጋ ባለው ፍቅር ከላይ ወደላይ እያየኝ በጣም ቀረበ። ስለ ራሴ የማውቀውን ነገር ሁሉ ማለትም ስሜን፣ ትምህርቴን፣ መለያዎቼን ሁሉ ወደጎን እየጠራረገ ፈለገኝ፣ አላስፈላጊ ብቻ ሳይሆን እውን ያልሆነ። አንድ ጊዜ ለዚህ የልምዴ ክፍል አጣዳፊነት የማይመች ግላዊ ዘይቤ ይዤ መጣሁ፡ የእሳት አደጋ ተዋጊዎች የሚነድ ህንጻ እየፈለጉ፣ በጭስ ብርሃን እያበሩ፣ አሁንም ጊዜ እያለ የህይወት ምልክቶችን መፈለግ። የሚገርመው፣ አጣዳፊነቱ እና አሳሳቢው ለሥጋዊ ሕይወቴ እንዳልሆነ ተረዳሁ።

በመጨረሻም ፍለጋው ቆመ። ብርሃኑ በደረቴ መሃል ላይ በሆነ ቦታ ላይ አረፈ። በእኔ በኩል ፈሰሰ። ለዚህ ብርሃን የተወደደው እና ጥሩ የሆነው እኔ የማውቀው ምንም አይነት ባህሪ ሳይሆን በነፍሴ ውስጥ ጥልቅ እና ዲዳ የሆነ ነገር መሆኑን በማወቄ በጣም ጸጥ ባለ ስሜት፣ በትህትና ነበርኩ። በዚህ ከፍተኛ ፍጡር፣ በዚህ የግንዛቤ መልአክ በመቃብር ውስጥ እና በፍቅር እይታ ውስጥ ለምን ያህል ጊዜ ቆይቻለሁ? አፍታዎች ምናልባት, ነገር ግን ጊዜ ምንም ማለት አይደለም. መላ ሕይወቴ፣ የኖርኩት እና ገና ያልኖርኩት፣ ለምርመራ የተዘረጋው፣ ሕይወቴ እንደ መጽሐፍ እየተነበበ፣ በእጅ መዳፍ እንዳለ ድንጋይ እየተመዘነ እንደሆነ ተሰማኝ።

ሁሉም ነገር ተቆጥሮ ወይም፣ ሁሉም ነገር እውነት፣ ሁሉም እንባ፣ ሁሉም ስቃያችን እንደሆነ አየሁ። በእነዚህ ሁሉ “አላመንኩም” - በጣም አሪፍ መሆኔን፣ በጣም ተጠራጣሪ መሆኔን፣ በጣም የተማርኩኝ፣ በጣም ግልፅ፣ መሆን ያለባቸው፣ ተገዥ የሆኑ፣ የተጠለፉ ሃይማኖታዊ ዘይቤዎችን ፈጽሞ እንደማልጠቀም፣ እና እንደ መመዘን እና ማንበብ ያሉ ምስሎች—እንዲሁም የማይቆጠሩ ናቸው። ስለማምንበት ወይም ስላላመንኩት፣ ስለምችለው ወይም ስለማልችለው ነገር ያለኝ አስተያየት ጭስ መቦረሽ ያለበት ብቻ ነበር።

ወደ ብርሃን እና የፍቅር መስክ ከፍ ከፍ ተደረግሁ፣ በነጻነት፣ በደስታ ስሜት ተጥለቀለቀች። ከደመናው በላይ ከፍ ብሎ ወደ ደማቅ የፀሐይ ብርሃን እንደ መብረር ነበር። ከፍ ያለ ነበር፣ ከፍ ያለ ቢሆንም እንኳን ደህና መጣችሁ። የማውቀው ነገር ሁሉ ወድቆ ነበር፣ ሆኖም ግን ሙሉ በሙሉ ተቀባይነት ያለው እና ተቀባይነት ያለው፣ ሙሉ በሙሉ የታወቀ፣ ሙሉ በሙሉ የተወደደ፣ ፍጹም ነጻ ሆኖ ተሰማኝ። ምንም ቃላት አልነበሩም, ልምድ ብቻ. ገና ከዚያን ጊዜ ጀምሮ፣ ከመለያየት፣ ከኃጢአት ጭጋግ ተነሥቶ፣ ለዘለዓለም ከማይጠፋበት፣ እና ለጠቅላላው፣ ከዓለም ገጽታ በስተጀርባ ባለው እውነታ ውስጥ መዳን እንዲህ ነው ወይ ብዬ አስብ ነበር።

ይህ አንጸባራቂ ብርሃን፣ ይህ አፍቃሪ ንቃተ ህሊና ያለውን ሁሉ እንደያዘ ግልጽ ነበር። አልፋና ኦሜጋ፣ ቅንጣትና ማዕበል፣ የአጽናፈ ሰማይ አንድነት ኃይል፣ እኛን አፍኖ፣ ከዚህ አካል ስንወጣ ተሸክመን፣ ሁልጊዜም ሆነ በየቦታው የሚሸኘን፣ ለመቀበል ክፍት በሚሆንበት ጊዜ በውስጣችን ይገለጣል።

በዚህ አንፀባራቂ፣ በዚህ ታላቅ ፍቅር እና ነፃነት ውስጥ ብዙ እንደማልቆይ አውቃለሁ። አሁንም በገሃነም ኩሽና ውስጥ በቆሸሸ የእግረኛ መንገድ ላይ በጉልበቴ እየተንበረከኩ ነበር፣ አሁንም ለመተንፈስ እየታገልኩ ነበር። ቢሆንም፣ የሚገርም ቢመስልም፣ ከውስጥ እየታገልኩ አልነበረም። አሁንም ነበርኩ። በጸሎት የተንበረከኩ ያህል ተሰማኝ—ለዚህ ጥቃት ሳይሆን እጅግ የላቀ ለሆነ ነገር እጅ የሰጠሁ። ሕይወት የተለየ ስሜትና ትርጉም እንደሚኖረው ተረዳሁ፣ በመፈለግ፣ በማጽዳት፣ በመለማመድ ላይ እንደሚውል ተረዳሁ—“መንግሥትህ ትምጣ፣ ፈቃድህ በሰማይ እንደ ሆነች፣ በምድርም ትሁን” ከሚለው የጸሎት ቃላት የበለጠ ያለኝን ፍንጭ የሚገልጽ ቃል አላገኘሁም።

የፈተሸኝ ፍጡር - ከውስጥም ከውጪም ፣ ያለፈው ፣ አሁን እና ወደፊት ያየኝ ፣ ያለ ቃል ዘና በል ፣ ትግሉ በቅርቡ ያልፋል ፣ ምንም ጉዳት አይደርስብኝም ። እመለስ ነበር. እቀጥል ነበር። ብርሃኑ ጠፋ።

አጥቂዬ በጂንስ የፊት ኪስ ውስጥ ያለ አስር ዶላር ደረሰኝ እንድደርስ የሚይዘውን ፈታ። ሂሳቡን መሬት ላይ ወረወርኩት። አጥቂዬ እጁን ከጉሮሮዬ ላይ አውጥቶ ሂሳቡን አንሥቶ ከሌሎቹ ጋር ሮጠ። ተነሳሁ። ሕይወቴን መልሼ ነበር. የሌሊቱን ሰማይ አፍጥጬ ተመለከትኩኝ፣ ከዛ በተቀደደ ግሮሰሪ ከረጢት ላይ ወረድኩኝ፣ ሞገሮቹ ለምን ሲጋራውን እና ባለ ስድስት ጥቅሉን ቢራ እንዳልወሰዱ እያሰብኩ ነው።

አርቲስቱ አግነስ ማርቲን "በእኛ መንገድ ላይ ካሉት ወጥመዶች እና ከትራኩ መዘግየቶች እና መንከራተቶች ሁሉ እነሱ የሚመስሉ አይደሉም ማለት እፈልጋለሁ" ሲል ጽፏል። "አስደናቂ ስህተቶች የሚመስሉ ሁሉ ስህተቶች አይደሉም, ስህተት የሚመስሉ ሁሉ ስህተት አይደሉም, እና ሁሉም ነገር መደረግ አለበት. የተሳሳተ የሚመስለው ቀጣዩ እርምጃ ነው."

በለቅሶ እየተንቀጠቀጥኩ ወደ ቀድሞ ወንድ ጓደኛዬ አፓርታማ ተመለስኩ። ምንም አልተጎዳኝም። በመፅሃፍ በታጠቀው ሰገነት ውስጥ ባለው ረጅም የመመገቢያ ጠረጴዛ ላይ ተቀምጬ፣ እንባው እየፈሰሰ፣ ምንም እንዳልተጎዳሁ በመግለጽ ታሪኩን አንቆኝ ነበር። ለቅሶው ግድ የለም አልኩት። እኔ ደህና ነበርኩ፣ በእውነት፣ በዐውሎ ነፋሱ መሃል ላይ ፍጹም ተረጋጋሁ፣ አየህ። የቀድሞ ፍቅረኛዬ ምስኪን ይመስላል። ልቅሶው ቀጠለ። ሃያ ዶላር ቢል ጠረጴዛው ላይ ወደ እኔ ገፍቶ የግሮሰሪውን ዋጋ ከፈለኝ። ቦርሽኩት እና ወደ ኋላ ገፋው። ብቻ ውሰደው።

እኛ ነን ብለን ባሰብንበት መንገድ ተቆጣጣሪ አይደለንም አልኩት። ነገሮች ይከሰታሉ፣አስፈሪ ነገሮችም ጭምር፣ነገር ግን የሚመስሉት አይደሉም። እና እኛ ብቻችንን አይደለንም. ከዚች አለም ገጽታ ጀርባ ብርሃን፣ ብርሃን አለ። ከኛ በላይ የሚያበራ፣ የሚያፈቅር ብልህነት አለ፣ እኛን የሚመለከት፣ የሚንከባከበን። ይህ እንዴት እንደሚመስል አውቃለሁ። ሃይማኖታዊ ፣ ምስጢራዊ ፣ የማይታመን። ስለ ሙግት ሳይሆን ስለ ብርሃን ታምነኛለህ? አይ ራሱን ነቀነቀ፣ በለስላሳ እያኮረኮረ፣ ለእኔ ይቅርታ። በቃ አልቻለም።

በቀጣዮቹ ሳምንታት እና አመታት፣ ከግል መገለጥ ጋር እንዴት እንደሚሄድ ተማርኩ። እኔ እምነት የለሽ ተራኪ ነበርኩ፣ከሌላው ተራ ሰው ያልበለጠ፣ነገር ግን አሁንም በጣም የተገደበ፣ለህልሞች፣ለተሽከርካሪ ጎማዎች እና ለኮንዲሽነሮች ተገዢ። ልምዱ ግን ደብዝዞ አያውቅም። ለምናምናቸው ሰዎች ወይም እየሞቱ ያሉትን ነገርኳቸው። በመጨረሻው ዘመን ለአባቴ፣ እና በመጨረሻው አቅራቢያ ላለ ሌላ ውድ ጓደኛዬ ነገርኩት። እርግጠኛ እንደሆንክ ተስፋ አደርጋለሁ ሲል ተናግሯል።

በእውነት ልናካፍለው የሚገባን ያከማቻልነው ብለን የምናስበው መንፈሳዊ ሀብት ሳይሆን ድህነታችንን፣ የጋራ ሰብዓዊ ሁኔታችንን፣ ማወቅ አለመቻላችን ነው።

ከዚያ ምሽት ከብዙ አመታት በኋላ በሲኦል ኩሽና ውስጥ፣ በታሪኮች እና በምስሎች በመማረክ በሃሳብ የጠፋውን አለም ውስጥ እየተንከራተትኩ ነው። ግን የበለጠ እውነታ እና የበለጠ ግንዛቤ እንዳለ አውቃለሁ። ብቻ የማይታሰብ እውነት እንዳለ አውቃለሁ።

***

ለበለጠ መነሳሳት፣ በዚህ ቅዳሜና እሁድ ከትሬሲ ኮቻራን ጋር የሚደረገውን የአዋኪን ጥሪ ውይይት ይቀላቀሉ - ቅዳሜ፣ ጁላይ 6። ዝርዝሮች እና መልስ እዚህ !