Η απλότητα μπορεί να είναι αφοπλιστική.

Αυτό ανακάλυψε η Carolyn North .

Ξεκίνησε με μια παρόρμηση να σώσει την γαλοπούλα που είχε απομείνει για την Ημέρα των Ευχαριστιών που είχε πετ

δρόμος. Ξέρεις, απλά το θεωρείς ξεχασμένο. Πετάς την κρούστα, το ξεχνάς. Αλλά στην πραγματικότητα, όλη η τροφή μας προέρχεται από τη γη. Και επομένως είμαστε απόλυτα συνδεδεμένοι με τη γη και την παραγωγή και τη ζωή της. Οι ζωές μας είναι εντελώς αλληλένδετες.

Prakash: Μπορώ να νιώσω αυτή την ευλάβεια και την ευγνωμοσύνη για αυτό το δώρο που λαμβάνουμε με κάθε μπουκιά.

Carolyn: Ξέρεις, μου έρχεται στο μυαλό, όταν ήμουν στα είκοσί μου, ζούσαμε στη Βόρεια Ινδία για ένα χρόνο και δουλέψαμε εκεί. Εκείνη τη χρονιά έμαθα περισσότερα από όσα είχα όλα τα προηγούμενα χρόνια για την πραγματικότητα της πείνας και του φαγητού. Μεγάλωσα ένα σχετικά προνομιούχο παιδί στη Νέα Υόρκη, όπου δεν είδα ποτέ να καλλιεργείται φαγητό. Το φαγητό ήρθε από το παντοπωλείο. Στην Ινδία, όλα είναι εκεί στο έδαφος. Και άρχισα να καταλαβαίνω ότι δεν μπορείς να ξεπεράσεις τίποτα. Δεν μπορείς να παραμελήσεις τη ζωή. Ότι όλα εξαρτώνται από τα πάντα και από όλους. Ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό, είτε το πιστεύουμε είτε όχι. Και επομένως, το προσωπικό συμφέρον είναι πραγματικά το ίδιο πράγμα με το συμφέρον για το σύνολο. Γιατί αν το σύνολο υποφέρει, εμείς υποφέρουμε. Και αν το σύνολο είναι λυπημένο - με όλους τους διαφορετικούς τρόπους να είμαστε λυπημένοι - τότε είμαστε λυπημένοι. Και κατά τα άλλα όχι.

Amit: Έχετε πει ότι ό,τι κάνετε προορίζεται ως πνευματική πρακτική. Συχνά, αυτό περιλαμβάνει την ερώτηση «Ποιος είμαι;» ή «Ποιος είναι ο σκοπός μου στη ζωή;» Πώς βρήκατε ή αναζητήσατε απαντήσεις προς αυτή την κατεύθυνση;

Carolyn: Γεννήθηκα Εβραία και προσπάθησα να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο. Αυτό δεν ήταν αρκετά μεγάλο. Στη συνέχεια πήγα και σπούδασα την ιστορία της μεσαιωνικής τέχνης τον 12ο αιώνα στην Ευρώπη, και κάπως ακολουθούσα την Καθολική διαδρομή. Κάπου εκεί έγινα μαθητής του Ζεν. Έκανα τη βουδιστική διαδρομή. Στη συνέχεια τραγούδησα σε μια εκκλησία Μαύρων στη χορωδία του Gospel, αναζητώντας αυτή τη διαδρομή. Και τότε συνειδητοποίησα ότι όλες αυτές οι διαδρομές προσπαθούσαν να πουν το ίδιο πράγμα. Αλλά έχουν επίσης, για μένα, το μειονέκτημα του να είναι σε αυτούς τους βαρετούς οργανισμούς. Και οι οργανώσεις δεν με ικανοποίησαν. Έτσι κατάλαβα ότι είχα έναν τρόπο να μπω στην ίδια εκστατική κατάσταση—και ήταν μέσω του τραγουδιού και του χορού. Αυτό λοιπόν επρόκειτο να κάνω. Η πνευματική μου πρακτική λοιπόν είναι να χορεύω καθημερινά. Να τραγουδάς καθημερινά. Να διαλογίζεσαι καθημερινά. Και να έχω και άλλους μαζί μου ωστόσο και όποτε και με όποιον τρόπο ενδιαφέρονται να το κάνουν.