Optimisme in De Donkere Nacht

Dit verhaal gaat over het ontstaan ​​van een lied. De titel is Earth on Fire, Hearts on Ice . Het lied is ontstaan ​​uit angst en woede over onze verwoesting van de natuur. Uiteindelijk is het een gebed geworden.

Ik ben van nature hoopvol. Maar ik moest een paar dingen van mijn hart krijgen, dingen die zwaar op mijn hart drukten. En het maken van dit nummer was een helende balsem. Ik kan me voorstellen dat het zo moet hebben gevoeld voor zwarte slaven die hun spijt betuigden in hun soulvolle gospel.

Tijdens het schrijven van dit lied werd ik gedwongen om diep in te gaan op de aard van optimisme, gezien de harde feiten. Is optimisme naïef, simplistisch? Vereist het dat we achter een roze bril leven en de waarheid ontkennen? Hoe kunnen we immers hoopvol zijn over het ecosysteem van onze aarde en hoe het zich ontwikkelt?

Tijdens het schrijven van het lied doorliep ik verschillende seizoenen van het hart. Eerst een diepe melancholie. Toen, in contemplatie, zag ik de grimmige kant van het kwaad, van mensen wier angst en hebzucht zo vraatzuchtig zijn dat ze de lucht die hun eigen kinderen inademen vergiftigen. Ik besefte opnieuw dat zo'n onbewustheid, zo'n ontkoppeling van het heilige, een soort waanzin met zich meebrengt. Het voelt belangrijk om het te zien en te benoemen voor wat het is. En tegelijkertijd zag ik hoe deze vervreemding van de kern van het leven puur lijden is, en voelde ik mededogen met degenen "die niet weten wat ze doen".

De weken verstreken, zoekend en wachtend op authentieke teksten, en vervolgens kwam ik in een periode van tranen terecht. Om te geven om – om de aarde, het water, mijn kinderen. Om te geven om goedheid, en om fundamenteel respect voor wat ons is toevertrouwd. Ik voelde me even hulpeloos tegenover dit alles. Mijn tranen werden een gebed.

De grote Perzische dichter Jalaluddin Rumi zegt dat het belangrijk is om te roepen, dat de roep van het menselijk hart goddelijke zegen brengt. Hij zegt: "Wees niet stil over je pijn. Klaag! En laat de melk van Liefde in je stromen."

Na deze donkere nacht vol tranen kwam er een zegen. Het klimaat van de aarde was niet genezen, maar innerlijk begon ik te voelen wat het best de dageraad van een optimistische geest genoemd kan worden. En nee, het was niet naïef. Het was geen ontkenning van de feiten, want het was niet gebaseerd op feiten. Het kwam en komt nog steeds van een andere plek, een innerlijk licht dat aangeboren is, onblusbaar. Ik voel me nu niet per se optimistisch over de klimaatcrisis. Maar ik voel wel de aanwezigheid van een optimistische geest.

Ik had nog nooit veel nagedacht over de profeten uit het Oude Testament, maar ze kwamen in die tijd tot me als de uiting van een bepaald archetype. Het lijkt erop dat de profeten klagen over de wereld die de afgoden van egobevrediging aanbidt. Ze waarschuwen mensen voor de gevolgen van zo'n leven. Ze gaan tekeer tegen de misdaden van de mensheid tegen liefde en schoonheid. En vervolgens doen ze een beroep op de goddelijke weldadigheid om zielen die de weg kwijt zijn, te vergeven en te helpen. Ten slotte belichamen ze, vaak tegen alle rede in, optimistisch geloof.

Er wordt gezegd dat zowel Boeddha als Jezus hun discipelen opdroegen een licht in de wereld te zijn. Dit licht is wie we zijn, en het is wat we doen. Wat er ook gebeurt.

Ik blijf mijn geweten onderzoeken over welke actie ik moet ondernemen in reactie op de milieucrisis. Sommigen van ons zijn hier om activisten te zijn. Anderen zijn dichters, ondernemers of monniken. Welke uiterlijke vorm ons leven ook aanneemt, we kunnen een licht in de wereld zijn.

Want wij zijn beiden mensen die zorgen en huilen, en wij zijn stralen van een onuitblusbaar licht.

Ik hoop dat je Earth on Fire, Hearts on Ice waardeert.

Hieronder vindt u de songtekst:

Aarde in vuur en vlam, harten op ijs

De wind waait
De klok tikt de tijd af
De wind waait
De klok tikt de tijd af
De waarschuwingssignalen luiden
Het sturen van een waarschuwingssignaal naar ons

Nou, ik vraag me af
Ja, ik vraag me af hoe je je voelt
Nou, ik vraag me af
Ja, ik vraag me af hoe je je voelt
Als je het water ziet stijgen
Terwijl we doen alsof het niet echt is

Aarde in brand
Harten op ijs
Het is tijd om stil te zijn
Hoor de roep in deze nacht
Kijk of we bereid zijn
Opofferen
Om onze gewoonten te veranderen

Kun je me vertellen
Kun je me vertellen wat ik moet doen?
Kun je me vertellen
Kun je me vertellen wat ik moet doen?
Het lijkt erop dat de man de macht heeft
Maar de man heeft geen idee

Hij zal voor winst gaan
Hij zal zijn kinderen aanzetten om vooruit te komen
Hij zal voor winst gaan
Hij zal zijn kinderen aanzetten om vooruit te komen
Hij is zo gek geworden van het duwen
Hij zal ons allemaal van de rand duwen

koor

De tv praat
We kunnen net zo goed het geluid uitzetten
De tv praat
We kunnen net zo goed het geluid uitzetten
Met al dat loze gepraat
De waarheid ligt bloedend op de grond

Vertel het de kinderen
Nou, ik denk dat ze het zouden moeten weten
Vertel het de kinderen
Ja, ik denk dat ze het moeten weten
Laten we eens in hun gezichten kijken
En zeggen dat we hun hele wereld hebben vergiftigd

Koor

Ik heb pijn
Over de manier waarop wij u behandelen
Ja, ik heb pijn gehad
Over de manier waarop wij u behandelen
Heer, wilt u ons vergeven?
Want wij weten niet wat wij doen
Heer, wilt u ons vergeven?
Want wij weten niet wat wij doen…

Koor

Credits Muziek en teksten: Gayan, zang, slaggitaar: Gayan, leadgitaar: Tom Finch, vocale harmonieën: Lakshmi Devi, bas, drums, toetsen: Chris Krotky, opgenomen: SoundWire Studio, Fairfax CA, geluidstechnicus: Chris Krotky