አንድ ወጣት ገጣሚ የዳርፉርን ታሪክ ተናገረ

“ዘር ማጥፋት” የሚለው ቃል ምን ማለት እንደሆነ ሳውቅ የ10 አመቴ ልጅ ነበርኩ። እ.ኤ.አ. 2003 ነበር፣ እናም ህዝቦቼ በዘራቸው ምክንያት በአሰቃቂ ሁኔታ እየተጠቃ ነበር -- በመቶ ሺዎች የሚቆጠሩ ተገድለዋል፣ ሚሊዮኖች ተፈናቅለዋል፣ በገዛ መንግስት እጅ የተበታተነ ህዝብ።

እናቴና አባቴ ወዲያው ቀውሱን መቃወም ጀመሩ። ወላጆቼን እያጠፋው ካልሆነ በስተቀር በትክክል አልገባኝም። አንድ ቀን እናቴ እያለቀሰ ገባሁ እና ለምን ብዙ ሰው እንደምንቀብር ጠየቅኳት። የ10 አመት ልጇን ዘር ማጥፋት ለመግለጽ የመረጠችውን ቃል ባላስታውስም ስሜቱን ግን አስታውሳለሁ። ሙሉ በሙሉ ብቸኝነት ተሰምቶናል፣ ማንም የማይሰማን ያህል፣ በመሰረቱ የማይታይ ያህል።

ስለ ዳርፉር የመጀመሪያ ግጥሜን የፃፍኩት በዚህ ወቅት ነው። ሰዎች እንዲሰሙን እና እንዲያዩን ለማሳመን ግጥም ጻፍኩኝ እና የለወጠኝን ነገር የተማርኩት በዚህ መንገድ ነው። በቀላሉ የሚታይ ነው። እኔ ማለት ነው እዩኝ -- በጭንቅላቴ ላይ ሸማ ያለች፣ በምላሴ ላይ አሜሪካዊ ንግግሯ እና የሰኞ ጧት ጨካኝ የሆኑትን እንኳን የሚጋብዝ የሚመስል ታሪክ ያለኝ ወጣት አፍሪካዊ ነኝ። ነገር ግን ሰዎች ሊታዩ ይገባቸዋል ብሎ ማሳመን ከባድ ነው። ይህንን የተማርኩት በአንድ ቀን የሁለተኛ ደረጃ ትምህርት ቤት ክፍል ውስጥ ነበር፣ መምህሬ ስለ ዳርፉር ማብራሪያ እንድሰጥ ጠየቀኝ። ፕሮጀክተሩን እያዘጋጀሁ ሳለ አንድ የክፍል ጓደኛዬ "ስለዚህ ነገር ለምን ማውራት አለብህ? ስለእኛ እና ምን እንደሚሰማን አታስብም?" አለኝ።

(ሳቅ)

የ14 ዓመቴ ራሴ ምን እንደምላት አላውቅም ወይም በዚያች ቅጽበት የተሰማኝን ህመም እንዴት እንደምያስረዳው እና ስለ “ይህ” እንዳንናገር በተገደድንበት ቅጽበት ሁሉ። ንግግሯ በዳርፉር ምድር ላይ ወደነበረው ቀንና ሌሊት ወሰደኝ፣እዚያም ዝም እንድንል ተገደድን; ከጠዋቱ ሻይ ጋር ያልተነጋገርንበት የጦር አውሮፕላኖች ማንኛውንም ድምጽ ስለሚውጡ; መደመጥ እንደማይገባን ብቻ ሳይሆን የመኖር መብትም እንደሌለን ወደ ተነገረንበት ዘመን። እናም ድግምቱ የተከሰተበት ቦታ ነው፣ ​​በዚያ ክፍል ውስጥ ተማሪዎቹ ሁሉ መቀመጫቸውን መያዝ ሲጀምሩ እና እኔ መናገር ጀመርኩኝ ፣ ምንም እንኳን እኔ እዚያ መሆን አይገባኝም ፣ እዚያ እንዳልሆንኩ ወይም ዝምታውን የመስበር መብት የለኝም የሚል አዲስ ስሜት ቢሰማኝም ።

ሳወራ እና የክፍል ጓደኞቼ ሲያዳምጡ ፍርሃቱ ጠፋ። አእምሮዬ ተረጋጋ፣ እናም ደህንነት ተሰማኝ። የሀዘናችን ድምጽ ነበር፣ በዙሪያዬ ያሉት የእጆቻቸው ስሜት፣ ቋሚ ግድግዳዎች አንድ ላይ እንድንገናኝ ያደረገን። እንደ ቫክዩም ምንም አልተሰማውም።

ግጥምን የመረጥኩት ውስጠ-ገጽታ ስላለው ነው። አንድ ሰው ከፊት ለፊትህ፣ አእምሮ፣ አካል እና ነፍስ ሲቆም፣ “ምስክሮኝ” እያለ ስለራስህ ሰዋዊነት ጠንቅቆ አለማወቁ አይቻልም። ይህ ለእኔ ሁሉንም ነገር ለውጦታል። ድፍረት ሰጠኝ። በየቀኑ የምሥክርነት ኃይልን እለማመዳለሁ፣ እና በዚህም ምክንያት፣ ሙሉ ነኝ። እና አሁን እጠይቃለሁ: ትመሰክርኛለህ?

በዚህ ጭንቀት ውስጥ ትከሻዎቼ ሲሰምጡ ማይክሮፎኑን ሰጡኝ።

ሴትዮዋ "አንድ ሚሊዮንኛዉ ስደተኛ ደቡብ ሱዳንን ለቅቆ ወጣ። አስተያየት መስጠት ትችላለህ?"

እናቴ በገዛችው ተረከዝ ላይ እግሮቼ ሲወዛወዙ ይሰማኛል።

የሚለውን ጥያቄ በመጠየቅ፡-

እንቆያለን ወይንስ በረራ መምረጥ የበለጠ ደህንነቱ የተጠበቀ ነው?

አእምሮዬ ቁጥሮቹን ያስተጋባል፡-

አንድ ሚሊዮን ጠፍቷል,

ሁለት ሚሊዮን ተፈናቅሏል ፣

በዳርፉር 400,000 ሰዎች ሞተዋል።

እና ይህ እብጠት ጉሮሮዬን ይይዛል ፣

እነዚያ አስከሬኖች እያንዳንዳቸው መቃብር እንዳገኙ

እዚሁ ጉሮሮዬ ውስጥ።

በአንድ ወቅት አገራችን ፣

ሁሉም ሰሜን እና ደቡብ ፣ ምስራቅ እና ምዕራብ ፣

ስለዚህ እረፍት አጥቶ አባይ ሊይዘን አልቻለም።

እና ለማጠቃለል ትጠይቃለህ.

አሁንም ይህ የማይሆን ​​ይመስል ስለ ቁጥሮቹ ያወራሉ፣

500,000 በሶሪያ ብቻ እንዳልሞተ፣

3,000 የሚሆኑት አሁንም የመጨረሻውን አቋም እንዳልያዙ ነው።

በሜዲትራኒያን ታችኛው ክፍል ፣

ስለእኛ የዘር ማጥፋት ጭፍጨፋዎች ሙሉ በሙሉ በእውነታዎች የተሞሉ ጥራዞች የሌሉ ይመስል ፣

እና አሁን አንድ እንድጽፍ ይፈልጋሉ.

እውነታ፡

ቁርስ ላይ ተነጋግረን አናውቅም ፣

ምክንያቱም የጦር አውሮፕላኖቹ ድምፃችንን ይውጡ ነበር.

እውነታ፡

አያቴ ከቤት መውጣት አልፈለገም,

ስለዚህም በጦርነት ቀጠና ሞተ።

እውነታ፡

ያለ እግዚአብሔር የሚነድ ቁጥቋጦ እሳት ብቻ ነው።

እኔ በማውቀው መካከል ያለውን ርቀት እለካለሁ።

እና በማይክሮፎን ላይ ምን ማለት ይቻላል.

ስለ ሀዘን እናገራለሁ? መፈናቀል?

ብጥብጡን ልጠቅስ?

በቲቪ ላይ እንደሚያዩት እንዴት ቀላል እንዳልሆነ

ካሜራ ከመብራቱ በፊት የሳምንታት ዋጋ ያለው ፍርሃት እንዴት ይኖራል?

ስለ ሰውነታችን እነግራታለሁ?

60 በመቶው ውሃ እንዴት ነው?

ግን አሁንም እንደ ተንሳፋፊ እንጨት እንቃጠላለን ፣

ለመሥዋዕታችን ማገዶ ማድረግ?

እኔ እነግራታለሁ ወንዶቹ መጀመሪያ ሞተዋል ፣ እናቶች እርድ እንዲመለከቱ ተገድደዋል?

ለልጆቻችን መጥተዋል ፣

ቤታችን እስኪሰምጥ ድረስ በየአህጉሩ እየበተናቸው?

ይህ ቤተመንግስት እንኳን በቦምብ ንክሻ ሰመጡ?

ስለ አዛውንቶች፣ ጀግኖቻችን፣

ለመሮጥ በጣም ደካማ ፣ ለመተኮስ በጣም ውድ ፣

እንዴት እንደሚዘምቷቸው ፣

እጆች ወደ ላይ ተነስተው፣ ጠመንጃ ከጀርባቸው፣ ወደ እሳቱ?

የመራመጃ ዱላዎቻቸው እሳቱን እንዴት ሕያው አድርገውታል?

የሽቦዎች ጥቅል እና ታዳሚ ለመዋጥ በጣም ከባድነት ይሰማዋል።

በጣም የማያቋርጥ,

የሞታችን የበሰበሰ ጢስ እንደ ተሞላው ሸለቆ።

በቁጥር የተሻለ ነው?

ስታንዛ የመቃብር መሸፈኛ ሊሆን ይችላል?

በለሆሳስ ብናገር ይናደፋል?

ስታለቅስ ካላየኸኝ በደንብ ታዳምጣለህ?

ማይክሮፎኑ ሲሰራ ህመሙ ይወጣል?

ለምንድነው እያንዳንዱ ቃል የመጨረሻዬን የምናገረው ያህል የሚሰማው?

ለድምጽ ንክሻ ሠላሳ ሰከንዶች ፣

እና አሁን ለግጥሙ ሶስት ደቂቃዎች.

ምላሴ እንደሞትን ሁሉ ደርቋል።

አመድ መሆን, ከሰል ሆኖ አያውቅም.

ግራ እግሬ ሲደነዝዝ ይሰማኛል

እና ጉልበቶቼን እንደቆለፍኩ ተገነዘብኩ፣ ለተፅዕኖ እደግፋለሁ።

መሮጥ የማልችለው ጫማ አላደርግም።

***

አመሰግናለሁ።

(ጭብጨባ)

ስለዚህ፣ በአዎንታዊ ማስታወሻ ልተወው ፈለግሁ፣ ምክንያቱም ይህ ህይወት የነበረው አያዎ (ፓራዶክስ) ነው፡ ብዙ ማልቀስ በተማርኩባቸው ቦታዎች፣ እንዴት ፈገግ ማለት እንዳለብኝም ተማርኩ። ስለዚህ, እዚህ ይሄዳል.

"ትልቅ ሀሳብ ወይም 400,000 የማልቀስ መንገዶች አሉህ።"

ለዘይነብ።

እኔ አሳዛኝ ሴት ልጅ ነኝ,

ፊቴ ግን ሌላ እቅድ ያወጣል

በህመም ላይ ላለማባከን በዚህ ፈገግታ ላይ ጉልበትን ማተኮር.

የወሰዱት የመጀመሪያው ነገር የእኔ እንቅልፍ ነበር,

አይኖች ከባድ ግን ክፍት ናቸው ፣

ምናልባት አንድ ነገር አምልጦኝ ይሆናል ብዬ በማሰብ

ምናልባት ፈረሰኞቹ አሁንም እየመጡ ነው።

አልመጡም፣

ስለዚህ ትልልቅ ትራስ ገዛሁ።

(ሳቅ)

አያቴ ማንኛውንም ነገር ማከም ትችላለች

ከእሱ ህይወትን በማውራት.

እናም በጦርነታችን መሀል ሌባን በሲሎ ሳቅ ላደርገው እችላለሁ አለች ።

ጦርነት ከሀዘን የተነሳ የተበላሸ ትዳር አልጋ ያደርጋል።

ከመጥፋት በቀር ምንም አትፈልግም

ነገር ግን ልብዎ የሚለቁትን በቂ ቅሪቶች ማዳን አይችልም.

ግን ደስታ -

ደስታ የተሰበረውን የትውልድ አገራችንን ድንበር የተሸከምንበት ትጥቅ ነው።

ጣዕሙ ከጠፋ በኋላ ለረጅም ጊዜ የሚቆይ የችኮላ የተረት እና የፊት ድብልቅ።

በጣም መራራ ጊዜን እንኳን የሚያሸንፍ የጡንቻ ትውስታ ፣

ትዝታዬ በሳቅ ቀናቶች ታይቷል እስክለቅስ ድረስ

ወይም እስክስቅ ድረስ ማልቀስ.

ሳቅ እና እንባ ሁለቱም ያለፈቃዳቸው የሰው ምላሽ ናቸው።

የመግለፅ አቅማችንን ይመሰክራል።

ስለዚህ እንድገልጽ ፍቀድልኝ

ሳቅህ ባደርግህ አብዛኛው ጊዜ ሆን ተብሎ ነው።

እና ባደርግሽ ቆንጆ እንደሆንሽ አስባለሁ።

ይህ ለዘመዴ ዘኢነብ ነው

በዘፈቀደ ከሰአት በኋላ የአልጋ ቁራኛ።

ሱዳን አብረን ከነበርንበት የመጨረሻ ጊዜ ጀምሮ አላየኋትም።

እና እዚያ ሆስፒታል አልጋዋ አጠገብ ነበርኩ።

በፈረንሣይ ውስጥ በ 400 ዓመት ዕድሜ ባለው ሕንፃ ውስጥ።

ዘይነብ ግጥሞችን መስማት ፈለገች።

በድንገት እንግሊዘኛ፣ አረብኛ እና ፈረንሳይኛ በቂ አልነበሩም።

የማውቀው ቃል ሁሉ ባዶ ጫጫታ ሆነ።

ዘይናብም "እሺ ቀጥልበት" አለችው።

(ሳቅ)

እና የምችለውን ሁሉ አነበብኳት ፣ እናም ሳቅን ፣ እናም ወደድነው ፣

እና እስካሁን የቆምኩበት በጣም አስፈላጊው መድረክ ነበር ፣

በቤተሰብ የተከበበ ፣

ላልተቋረጠ ጦርነት ጥሎሽ በተሰጠ ሕዝብ ቅሪት

ነገር ግን አሁንም የዚህን ህይወት ዕንቁ ለመሥራት ችሏል;

መሳቅ ብቻ ሳይሆን ባስተማሩኝ

ግን በሞት ፊት መኖር;

እጆቻቸውን ወደ ሰማይ ያሻገሩ

ከፀሀይ ጋር ያለውን ርቀት በመለካት "ፈገግታ፤ እዛ ልገናኝህ ነው።"

ለዘይነብም --

እንደ ፈረንሳይ ያለ ቦታ ፍቅር ያስተማረችኝ ወይዘሮ ዘይነብ

በአልጋዋ ላይ ግጥሞችን መስማት የፈለገችው ዘይነብ --

የተስፋፋ ፋይብሮማያልጂያ.

የልቧ ጡንቻዎች መስራት እስኪያቅታቸው ድረስ እየሰፋ ሄደ።

እሷም ያዘችኝ፣ እናም እንደ ወርቅ እንዲሰማኝ አደረገችኝ።

እኔም፡- “ዘይንብ

ችግርህ ብቻ መሆኑ አያስገርምም።

ልብህ በጣም ትልቅ ነበር?

***

አመሰግናለሁ።

10፡37

(ጭብጨባ)