Een Brief Aan Mezelf (na 900 Kilometer Te Hebben gelopen)

Wanneer je de eerste stap met volle overtuiging zet, is de kans groot dat je je doel ook bereikt, op voorwaarde dat je het middelste deel met volle overtuiging doorzet.

Na de langste dag van de hele wandeling – 38 kilometer – raken mijn voeten eindelijk wat de Romeinen beschouwden als het einde van de wereld. Het was een lange en interessante tocht van Saint-Jean-Pied-de-Port in Frankrijk naar Kaap Finisterre, het meest westelijke puntje van Spanje.

Je kunt je de impact van zulke pelgrimstochten op ons leven niet voorstellen. Zittend op een rots bij de vuurtoren, genietend van de meest glorieuze zonsondergang van mijn leven, lijkt het een perfecte afsluiting van een reis van 900 kilometer.

Ik heb zoveel geleerd van de zevenendertig dagen wandelen. Ik heb geleerd dat als je de eerste stap zet en doorzet, hoe langzaam je ook gaat, mank of kruipend, regen of zonneschijn, ziek of gezond, blij of verdrietig – je er wel komt. De afstand lijkt in het begin misschien lang en breed, maar stap voor stap, dag na dag, overbrug je langzaam de kloof tussen het begin en het einde.

Ik heb geleerd dat je duidelijkheid moet hebben over waar je naartoe gaat. Er mag geen twijfel in je hoofd zijn, zodat afleidingen op je pad niet lang aanhouden, omdat je precies weet waar je heen moet. Je bent geaard op je pad.

Zodra je de helderheid van visie hebt: geniet van de reis. De bestemming kan nooit zo mooi zijn als de reis zelf. De focus moet altijd liggen op elke dag, elk moment. Morgen is er geen verbetering, alles zit in het nu. Het leven wordt nu geboren.

En als je van het pad afdwaalt, negeer de borden dan niet. Probeer niet de makkelijkste weg te nemen, zoek geen sluiproutes. Je zult op een gegeven moment toch weer het pad moeten betreden. Er is geen verschil tussen bergop en bergaf. Ze zijn allebei cruciaal voor de reis, twee identieke vleugels van dezelfde vogel.

Bedenk dat het pad soms vol schoonheid, natuur en rivieren is die moeiteloos stromen. En soms zul je merken dat je over de snelweg loopt, tegen het verkeer in; in een poging om niet overreden te worden en gewoon te hopen dat je de dag doorkomt. Het maakt niet uit, geen van beide wegen is permanent – ​​het terrein verandert voortdurend. Het belangrijkste is om in dezelfde richting te blijven gaan.

Elke dag heeft zijn verrassingen; vergeet niet om zowel het goede als het slechte te omarmen. Neem de tijd om te genieten van de schoonheid om je heen. En sta altijd even stil en help een handje. Het is belangrijker om met een goed humeur aan te komen dan op tijd.

Wees goed voor je lichaam en geest. Je krijgt eruit wat je erin stopt. Eet niet te veel, maar zorg ervoor dat je je lichaam voldoende voedt. Onderschat nooit de kracht van een goede nachtrust. En voor je geest: blijf niet te lang hangen bij de doemdenkers en roddelaars. Laat je geest daar niet aan wennen. Het is veel beter om stil en alleen te zijn.

Probeer niet met het tempo van anderen mee te lopen; als je sneller loopt dan je benen aankunnen, raak je snel uitgeput. Als je langzamer loopt, word je daar ook moe van. Vind je eigen tempo in het leven. En loop op het ritme dat je de hartslag van je eigen hart laat horen, en blijf afgestemd op de rustige liedjes die uit je ziel komen.

Wees gefocust, maar flexibel. Stijfheid kan je broos maken. Flexibiliteit van de geest maakt het leven duurzamer. Laat de negatieve dingen snel door je heen gaan en wees dankbaar voor al het goede in het leven – want dat is de magische formule om het te vermenigvuldigen. Probeer te onthouden dat, zelfs als je blaren op je voeten, pijn in je knieën en rugpijn hebt, je lippen nog steeds het vermogen hebben om in een glimlach te veranderen.

Het antwoord is vooral altijd: liefde. Altijd.