List Do Samego Siebie (po przejściu 900 kilometrów)

Zrobienie pierwszego kroku z pełnym przekonaniem niemal gwarantuje dotarcie do celu, pod warunkiem, że wytrwasz w środkowej części z całkowitą szczerością.

Po najdłuższym dniu całego marszu – 38 kilometrów – moje stopy w końcu dotykają tego, co Rzymianie uważali za koniec świata. To była długa i ciekawa podróż z Saint-Jean-Pied-de-Port we Francji do Cape Finisterre, najbardziej wysuniętego na zachód punktu Hiszpanii.

Nigdy nie można sobie wyobrazić wpływu takich pielgrzymek na nasze życie. Siedząc na skale przy latarni morskiej i oglądając najwspanialszy zachód słońca w moim życiu, wydaje się to idealnym zakończeniem 900-kilometrowej podróży.

Nauczyłem się tak wiele, idąc przez trzydzieści siedem dni. Dowiedziałem się, że jeśli zrobisz pierwszy krok i będziesz szedł dalej, bez względu na to, jak wolno idziesz, utykając czy czołgając się, czy pada deszcz, czy świeci słońce, czy jesteś zdrowy czy chory, szczęśliwy czy smutny – dotrzesz tam. Dystans może wydawać się długi i szeroki na początku, ale krok po kroku, dzień po dniu, powoli pokonujesz przepaść między początkiem a końcem.

Dowiedziałem się, że musisz mieć jasność co do tego, dokąd zmierzasz. W twoim umyśle nie powinno być żadnych wątpliwości, więc gdy napotkasz rozproszenia na drodze, nie potrwają one długo, ponieważ dokładnie wiesz, dokąd musisz iść. Jesteś uziemiony na swojej drodze.

Gdy już masz jasność widzenia: ciesz się podróżą. Cel nigdy nie może być tak słodki jak podróż. Skup się zawsze na każdym dniu, każdej chwili. Nie ma poprawy jutra, wszystko dzieje się teraz. Życie rodzi się właśnie teraz.

A jeśli zboczysz ze szlaku, nie ignoruj ​​znaków. Nie próbuj wybierać łatwiejszej drogi, nie szukaj skrótów. W pewnym momencie będziesz musiał stanąć twarzą w twarz ze ścieżką. Nie ma różnicy między podjazdem a zjazdem. Oba są kluczowe dla podróży, dwa identyczne skrzydła tego samego ptaka.

Pamiętaj, że czasami ścieżka będzie pełna piękna, natury i rzek, które płyną bez wysiłku. A czasami znajdziesz się na drodze, idąc pod prąd; starając się nie zostać potrąconym i mając nadzieję, że przetrwasz dzień. Wszystko jest takie samo, żadna z dróg nie jest stała – teren będzie się zmieniał. Najważniejsze jest, aby podążać w tym samym kierunku.

Każdy dzień ma swoje niespodzianki; pamiętaj, aby przyjąć dobre i złe. Znajdź chwile, aby cieszyć się pięknem wokół siebie. I zawsze zatrzymuj się i pomóż. Ważniejsze jest, aby przybyć w dobrym nastroju niż na czas.

Bądź dobry dla swojego ciała i umysłu. Otrzymasz to, co w nie włożysz. Nie przejadaj się, ale upewnij się, że wystarczająco odżywiasz ciało. Nigdy nie lekceważ mocy dobrego snu. A dla umysłu – nie kręć się długo wśród malkontentów i plotkarzy. Nie pozwól, aby umysł się do tego przyzwyczaił. Znacznie lepiej jest być cichym i samotnym.

Nie próbuj iść z prędkością innych; jeśli idziesz szybciej, niż twoje nogi mogą iść, szybko się wypalisz. Jeśli idziesz wolniej, to też się tym zmęczysz. Znajdź swoje własne tempo w życiu. I idź w rytmie, który pozwala ci usłyszeć bicie własnego serca i bądź dostrojony do cichych piosenek płynących z twojej duszy.

Skup się, ale bądź elastyczny. Bycie sztywnym może sprawić, że staniesz się kruchy. Elastyczność umysłu sprawia, że ​​życie staje się trwalsze. Pozwól, aby negatywne rzeczy szybko przez ciebie przepłynęły i bądź wdzięczny za wszystko, co dobre w życiu — bo to jest magiczna formuła, aby je pomnożyć. Spróbuj pamiętać, że gdy masz pęcherze na stopach, ból w kolanach i ból w plecach — twoje usta nadal mają zdolność przekształcenia się w uśmiech.

Przede wszystkim, odpowiedź zawsze brzmi – miłość. Zawsze.