Vertu ást

Ég fer oft á bókasafnið í Santa Monica til að skrifa.

Um daginn fór ég þangað til að vinna aðeins og ég sé þennan mann standa og skoða nokkrar bækur. Nýjar fræðibækur. Hann er með skilti á bringunni sem á stendur „Vertu ást“.

Ég spyr hann hvort ég megi taka mynd og hann verður fúslega við því. Ég sný mér við til að ná í peninga í veskið mitt. (Hann er heimilislaus – það er augljóst. Það eru margir heimilislausir sem hanga á bókasafninu í Santa Monica.) Ég sný mér við og hann hefur tekið af skiltið.

„Myndin er ókeypis,“ segir hann, „en þú verður að vera með þetta í tvo tíma. Ég heiti Davíð, hvað heitir þú?“

Ég bið hann að binda það um hálsinn á mér. Hann segir að ef einhver spyr mig hvað skiltið eigi að segja honum, þá sé það krafa.

Ég faðmaði hann og gaf honum tvo dollara og gekk upp stigann til að skrifa. Brosin sem ég fékk þegar ég gekk að litla borðinu mínu við gluggann. Vertu ást, vertu ást, vertu ást. Hluti af bókinni minni fjallar um sendiboðana í lífi okkar. Davíð var sannarlega einn slíkur sendiboði.

Hann hafði heldur aldrei tekið mynd með iPhone áður, og myndin af mér hér að neðan var hans fyrsta mynd nokkurn tímann. Frekar, frekar góð.

Seinna um kvöldið…

Ég bar „Vertu ástfanginn“ skilti þegar ég kenndi jógatímann minn. Ég gekk inn og sagði: „Getur einhver giskað á hvaða þema er í kvöld?“

Allir hlógu að því hversu augljóst þetta var, en eins og einhver sagði eftir tímann, þegar hún kom til mín með tárin í augunum, „mýktist salurinn.“ Hún sagði orðrétt að hún hefði aldrei séð neitt þessu líkt.

Ég bar skiltið allan daginn. Ég stóð við orð mín og allt það. Stelpan með tárin í augunum sagði að námskeiðið væri eins og ljóð, sem gæti verið það besta sem ég gæti sagt við mig.

Gerði ég það? Nei. Skiltið á bringunni á mér gerði það.

Sérðu, enginn gat staðist það. Jafnvel þessir pirruðu gaurar þarna aftast, sem halda að ég tali of mikið og „getum við ekki bara slakað á?“ brostu meira að segja og kikkuðu að skiltinu. Það mildaði stemninguna því, jæja, ástin gerir það.

Hvernig sem á það er litið, þá ættum við öll að vera með slík skilti sem segja „Vertu ást“. Jafnvel þótt þau séu ósýnileg. Jafnvel þótt aðeins við sjáum það.

Þegar ég ók í tímann var ég á eftir gaur sem ók langt undir leyfilegum hraða og beygði án þess að nota blikkljós – gaur sem ég kallaði „fífl“ fyrir sjálfum mér. Upphátt. Inni í bílnum mínum. Sem fékk mig til að hlæja. Þarna var ég, með stórt gamalt BE LOVE pappaskilti á bringunni, og ég var að kalla einhvern ókunnugan fávita?

Ég hló að sjálfum mér og þakkaði pappaspjaldinu ansi fljótt fyrir að halda mér í skefjum.

Vertu sammála, Jen.

Þú ert ást. Vertu ást. Eða, eins og Jesse í Breaking Bad myndi segja: „Vertu ást, þú.“ (Ég biðst afsökunar á öllum innri brandurum BB. Þráhyggja mín er djúp.)

Megi ég alltaf hafa merki á bringunni minni. Hvort sem ég sé það eða ekki. Megum við öll muna að við höfum þessi merki á bringunni okkar. Megum við öll muna að vera KÆRLEIKAR.

Takk, Davíð, heimilislausi maðurinn sem ég hitti í bókasafninu, sem miðlaði mér ástinni. Ég vona að þú vitir hvað þú hefur gert, kæri herra minn. Stórhjartaði herra minn. Ég vona bara að þú hafir einhverja smá hugmynd um það, hver sem er og hvar sem þú ert.