Wees Liefde

Ik ga vrij vaak naar de bibliotheek in Santa Monica om te schrijven.

Laatst ging ik erheen om wat werk te doen, en ik zag een man staan ​​en naar wat boeken kijken. Nieuwe non-fictie. Hij heeft een bordje op zijn borst met de tekst "Wees lief."

Ik vraag hem of ik een foto mag maken, en hij stemt graag toe. Ik draai me om om wat geld in mijn portemonnee te stoppen. (Hij is dakloos – dat is duidelijk. Er hangen veel daklozen rond in de bibliotheek van Santa Monica.) Ik draai me weer om en zie dat hij het bord heeft weggehaald.

"Foto's zijn gratis," zegt hij, "maar je moet dit wel twee uur dragen. Ik ben David, hoe heet jij?"

Ik vraag hem het om mijn nek te binden. Hij zegt dat als iemand me vraagt ​​wat het bordje betekent, hij het volgende moet zeggen: "Het is een eis."

Ik gaf hem een ​​knuffel en twee dollar en ging de trap op om te schrijven. De glimlachjes die ik kreeg toen ik naar mijn tafeltje bij het raam liep. Wees liefde, wees liefde, wees liefde. Een deel van mijn boek gaat over de boodschappers in ons leven. David was er inderdaad zo een.

Hij had ook nog nooit een foto met een iPhone gemaakt, en de foto van mij hieronder was zijn allereerste. Best wel, best wel goed.

Later die avond…

Ik droeg het "Be Love"-bord tijdens mijn yogales . Ik liep naar binnen en vroeg: "Kan iemand raden wat het thema vanavond is?"

Iedereen lachte om de vanzelfsprekendheid ervan, maar, zoals iemand na de les zei, toen ze met tranen in haar ogen naar me toe kwam, "werd de kamer zachter". Ze zei letterlijk dat ze nog nooit zoiets had gezien.

Ik droeg het bord de hele dag. En dat allemaal om mijn woord te houden. Het meisje met tranen in haar ogen zei dat de les als een gedicht was, wat misschien wel het beste was wat ik tegen me kon zeggen.

Heb ik dat gedaan? Nee hoor. Het bordje op mijn borst wel.

Zie je, niemand kon het weerstaan. Zelfs de chagrijnige gasten achterin, die vinden dat ik te veel praat en "kunnen we niet gewoon downdog gaan?", glimlachten en giechelden om het bord. Het maakte de kamer zachter, want ja, dat doet liefde.

Hoe je het ook bekijkt, eigenlijk zouden we allemaal zulke borden moeten dragen met de tekst "Wees Liefde". Zelfs als ze onzichtbaar zijn. Zelfs als we het maar kunnen zien.

Terwijl ik naar mijn les reed, reed ik achter een jongen die ver onder de maximumsnelheid reed en afsloeg zonder richtingaanwijzer – een jongen die ik zelf als "eikel" beschouwde. Hardop. In mijn auto. Waar ik om moest lachen. Daar stond ik dan, met een groot oud bordje "BE LOVE" op mijn borst, en ik noemde een vreemde een eikel?

Ik lachte om mezelf en bedankte het karton al snel dat het me in de gaten had gehouden.

Wees congruent, Jen.

Jij bent liefde. Wees liefde. Of, zoals Jesse in Breaking Bad zou zeggen: "Wees liefde, yo." (Mijn excuses voor eventuele inside jokes van BB. Mijn obsessie zit diep.)

Moge ik altijd een teken op mijn borst hebben. Of ik het nu kan zien of niet. Mogen we allemaal onthouden dat we deze tekens op onze borst hebben. Mogen we allemaal onthouden om LIEFDE te zijn.

Bedankt, David, de dakloze man die ik in de bibliotheek ontmoette, die de liefde aan mij doorgaf. Ik hoop dat je weet wat je hebt gedaan, mijn beste heer. Mijn grote, lieve heer. Ik hoop alleen dat je een klein vermoeden hebt, wie en waar je ook bent.