Każdy wschód słońca to obraz: Codzienny rytuał osoby, która przeżyła Guz mózgu

Nieznajomi szukają dzieł Debbie Wagner, aby uczcić ważne momenty i upamiętnić bliskich

Nie ma dwóch takich samych wschodów słońca. Każdego dnia spektakl na niebie zmienia się pod wpływem cząsteczek w atmosferze, nachylenia Ziemi i długości różnych fal światła.

Debbie Wagner wie o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Z oddaniem i szczerym oddaniem wstała w ciemności ponad 2200 razy, aby móc obserwować i malować wschód słońca. Od grudnia 2005 roku rzadko opuszczała poranek; dla Wagner ten codzienny rytuał jest czymś, co ją podtrzymuje.

„Jako osoba, która przeżyła guz mózgu, straciłam tak wiele z moich ulubionych zajęć, takich jak czytanie, pisanie i matematyka” – powiedziała 56-letnia Wagner, której w 2002 roku podczas oddzielnych operacji usunięto dwa guzy nowotworowe wielkości gruszki z mózgu. „Mój wizualny dziennik stał się nieodłącznym elementem mojego nastawienia na dany dzień.

„Kiedy patrzę na wschód słońca, symbolizuje on nowy początek. Jestem po prostu tak szczęśliwa, że ​​mogę tu być kolejny dzień, widzieć, jak moje dzieci robią różne rzeczy i iść na kolację z mężem. Chyba właśnie w tym tkwi uzależnienie – wprowadza mnie to w stan umysłu skupiony na wdzięczności”.

Coraz częściej dzieła Wagner nabierają osobistego znaczenia również dla innych. Ludzie poruszeni jej historią zaczęli zamawiać obrazy wschodu słońca z okazji własnych ważnych momentów: dnia ślubu czy narodzin dziecka; dnia, w którym bliska osoba bezpiecznie wróciła do domu z Iraku lub Afganistanu; dnia, w którym człowiek w końcu pokonał uporczywy nałóg.

Trzy tygodnie temu rodzina Justina Tylera Berry'ego skontaktowała się z Wagnerem z zupełnie innego powodu. Wagner dowiedział się o tym z krótkiego e-maila od wujka Berry'ego, Cody'ego Coxa.

„Mój 24-letni siostrzeniec zginął w wypadku samochodowym 12 grudnia 2011 roku – w dniu, w którym ostatni raz widział wschód słońca tutaj z nami” – napisał Cox. „Chciałbym kupić obraz z tego dnia, jeśli jest dostępny, a także z 13 grudnia 2011 roku. Proszę o oba bez ram”.

Berry był studentem, który rozpoczął studia na kierunku marketing rolniczy na Uniwersytecie Stanowym Pittsburg w Kansas. Zginął na miejscu pod Miami w Oklahomie, gdy nadjeżdżający z naprzeciwka kierowca zjechał na jego pas i zderzył się czołowo z jego ciężarówką. Jechał na wieczorny mecz koszykówki, gdzie planował pomóc młodszym dzieciom w doskonaleniu techniki.

„Jego ostatni dzień był piękny, tak jak całe jego życie” – powiedział 33-letni Cox w wywiadzie. Cox uśmiechnął się, wspominając „typowy” początek 12 grudnia dla jego wiecznie beztroskiego siostrzeńca: Berry zamknął kluczyki w samochodzie, więc musiał biec na zajęcia, żeby nie przegapić egzaminu końcowego.

Po zdaniu egzaminu i uporaniu się z kluczowym incydentem, Berry spędził resztę dnia z niemal wszystkimi członkami swojej licznej i zżytej rodziny. Tego wieczoru wybrał się na swój ulubiony sport.

„Był po prostu uroczym człowiekiem” – powiedział jego wujek. „Z łatwością nawiązywał przyjaźnie, bo był tak szczery i autentyczny. ... Sprawiał, że każdy w jego życiu czuł się, jakby był jego ulubioną osobą”.

„Musisz to zdefiniować na nowo”

Dzięki uprzejmości rodzin Berry i Cox; Debbie Wagner

Justin Tyler Berry na zdjęciu z obrazem Debbie Wagner przedstawiającym wschód słońca 12 grudnia 2011 r., w dniu, w którym zmarł 24-latek.

Kiedy Wagner dowiedziała się, że rodzina Berry'ego chce uczcić go swoimi obrazami wschodu słońca, usiadła i rozpłakała się. Następnie umówiła się na osobiste dostarczenie obrazów Coxowi do Oklahoma City 4 lutego.

Wagner jest zawsze zdumiona spotkaniami z rodzinami, które poszukują obrazów i dzielą się z nią swoimi historiami. Mieszkanka Bennington w stanie Kansas nigdy nie wyobrażała sobie, że takie relacje będą możliwe – po części dlatego, że nigdy nie wyobrażała sobie, że zostanie artystką.

Była zdrową i sprawną matką trójki dzieci, gdy dekadę temu lekarze odkryli u niej dwa duże guzy mózgu. Przed operacjami lekarze ostrzegali ją, że prawdopodobnie za kilka tygodni dozna poważnego udaru; po operacjach lekarze porównali jej doświadczenie do postrzału w głowę.

Wagner od dawna była smakoszką, która uwielbiała przygotowywać skomplikowane przepisy. Lubiła też czytać długie powieści, zarządzała finansami rodziny i za priorytet uważała co najmniej dziewięć godzin snu na dobę.

Po operacji wszystko się zmieniło. Wykonywanie wielu zadań na raz stało się praktycznie niemożliwe i odkryła, że ​​nie potrafi już przestrzegać przepisów, prowadzić księgowości ani utrzymać w głowie fabuły powieści. Utraciła również ukochaną umiejętność przesypiania nocy.

„Przechodzisz przez ten okres smutku, przypominający żałobę, a potem uświadamiasz sobie, że jesteś inną osobą i musisz się na nowo zdefiniować” – powiedział Wagner. „Mój mąż żartuje: »No cóż, udało mi się poślubić dwie różne kobiety bez konieczności rozwodu!«”.

Guzy mózgu i operacje być może pozbawiły Wagner wielu rzeczy, ale przyniosły jej też nieoczekiwane korzyści: jak sama przyznała, ostatecznie doświadczyła wyostrzonej percepcji wzrokowej i nieodpartej potrzeby zgłębiania sztuki.

Dziennik osobisty
Wagner malowała przez około trzy lata, zanim spróbowała namalować swój pierwszy wschód słońca. Poczuła, że ​​musi spróbować tego pewnego zimowego poranka, gdy obudziła się wcześnie po niespokojnym śnie. Wciąż pamięta, jak żywy i spektakularny wyglądał tego dnia wschód słońca nad Kansas, na tle rozległego nieba.

„Pomyślałem sobie: «Ciekawe, czy potrafię to namalować?». I udało mi się!” – powiedział Wagner. „Było to tak ekscytujące, że zrobiłem to ponownie następnego dnia i kolejnego. ... Teraz oddanie się temu nie wymaga ode mnie żadnego wysiłku, bo daje mi to ogromną satysfakcję”.

Wagner potrzebuje około 30 do 45 minut, aby namalować pastelowy obraz o wymiarach 5 na 14 cali (12,5 x 35,5 cm) w zaciemnionym kąciku na piętrze swojego domu. W pochmurne dni rezygnuje z porannej rutyny, ale jej rytuał jest tak zakorzeniony, że na wakacje zabiera ze sobą sprzęt malarski. Jej obrazy wschodów słońca stopniowo zyskały na popularności dzięki poczcie pantoflowej, gdy galeria w Salinie w stanie Kansas zaprosiła ją do wystawienia wystawy wschodów słońca.

„Nie jestem wybitnym malarzem. Nie proszę o komplement ani nic takiego – po prostu mówię prawdę” – powiedział Wagner. „Myślę, że ludzi pociąga szczerość i czystość tego, co robię. To nie jest wykalkulowane ani zaplanowane, i nigdy nie miało być komercyjne. To mój dziennik i jest bardzo osobisty”.

Podobnie jak w przypadku rodziny Justina Tylera Berry'ego, inna rodzina ze Środkowego Zachodu poczuła pociąg do obrazów Wagnera po doznaniu druzgocącej straty. Ukochany 30-letni nauczyciel ze szkoły w Kansas zmarł niespodziewanie pewnej nocy z powodu tajemniczej i nagłej choroby. Jego żona była w trzecim miesiącu ciąży, gdy uczestniczyła w jego pogrzebie, na którym nie było miejsca dla publiczności.

Przyjaciel poprosił Wagnera o obraz wschodu słońca z dnia śmierci nauczyciela i podarował go jego rodzinie. Członkowie rodziny byli tak poruszeni darem, że skontaktowali się z Wagnerem około pięć miesięcy później, aby zarezerwować termin namalowania obrazu wschodu słońca: w dniu, w którym żona nauczyciela miała urodzić przez cesarskie cięcie.

„W dniu narodzin dziecka wschód słońca był niesamowity” – wspominał Wagner. „Miałem ogromne trudności z namalowaniem tego wschodu słońca ze względu na jego znaczenie dla rodziny. Nie czułem, że w pełni uchwyciłem jego piękno. Wtedy zdałem sobie sprawę, że nigdy tak naprawdę nie uchwycę piękna rzeczywistości – mogę jedynie pokazać swoją reakcję na piękno, które widzę.

„Nic nie zastąpi oryginału”.

Aby dowiedzieć się więcej na temat artystki Debbie Wagner i zobaczyć dodatkowe przykłady jej obrazów przedstawiających wschody słońca, odwiedź jej stronę internetową .