Het Nieuwe En Oude Verhaal Van Interzijn

Waarom schijnt de zon? Als een toevallig resultaat van samensmeltende gassen die kernfusie veroorzaken? Of is het om licht en warmte aan het Leven te geven? Waarom valt de regen? Is het het zinloze product van blinde chemische processen van verdamping en condensatie? Of is het om het leven te bevloeien? Waarom probeer je je lied te laten horen? Is het om je genetische geschiktheid te tonen en een partner aan te trekken, of is het om bij te dragen aan een mooiere wereld? We zijn misschien bang voor die eerste antwoorden, maar het tweede draagt ​​de klank van de waarheid in zich.

Elke cultuur, voor zover ik weet, heeft iets dat ik een Verhaal van de Wereld noem. Dat verhaal is een vlechtwerk van mythen, betekenissen, verhalen, woorden, symbolen, rituelen en afspraken die samen de wereld definiëren. Dat verhaal vertelt ons wie we zijn, hoe we een man of een vrouw kunnen zijn, wat belangrijk en waardevol is, wat echt is, wat heilig is, wat de rol en het doel van de mensheid op aarde is.

De dominante cultuur van de wereld, de moderne, heeft ook een verhaal over de wereld. Ik noem het het verhaal van afscheiding. Het is het verhaal dat ons als afzonderlijke individuen vasthoudt en de mensheid losmaakt van de natuur. Hier komt geven niet vanzelf. Sterker nog, dat verhaal zegt dat onze standaardnatuur egoïsme is, tot op genetisch niveau. Als ik van jou gescheiden ben, dan betekent meer voor mij minder voor jou.

Ook in het Verhaal van de Scheiding komt vertrouwen niet vanzelf. De wereld is onze tegenstander, vol met andere concurrerende, afzonderlijke individuen, zowel mensen als anderen, die we moeten overwinnen om een ​​goed leven te hebben – onkruid, bacteriën, de Russen, noem maar op. Bovendien zijn de natuurkrachten ook tegenstanders, omdat ze volkomen willekeurig zijn en het hele universum neigt naar entropie. Er is geen intelligentie of doel buiten onszelf. Om een ​​comfortabele menselijke leefomgeving in de wereld te creëren, moeten we deze krachten daarom domineren en beheersen, ons ervan isoleren en ze inzetten voor onze doelen. Dat is wat het Verhaal van de Scheiding zegt.

Waar in dat verhaal is er ruimte voor dankbaarheid? Waar is er ruimte voor een geschenk? In het Verhaal van Scheiding moet je in principe boven de menselijke natuur uitstijgen, boven de wereldse gang van zaken, om onzelfzuchtig, genereus of altruïstisch te zijn. Een goed mens worden, vereist dus een soort overwinning, een overwinning op jezelf. Het is dezelfde overheersing van de natuur, ditmaal naar binnen gericht.

Nu moet ik zeggen dat dit verhaal snel achterhaald raakt. Zelfs de wetenschappelijke dimensie ervan in genetica, natuurkunde en biologie brokkelt af. In de complexiteitstheorie begrijpen we dat orde spontaan uit chaos kan ontstaan, zonder een externe organiserende kracht. In de ecologie begrijpen we dat het welzijn van de één onlosmakelijk verbonden is met het welzijn van allen. Laat me het daarom hebben over gift, vrijgevigheid en dankbaarheid vanuit het perspectief van een ander verhaal, een nieuw en oud verhaal dat ik graag 'Interzijn' noem.

In het verhaal van Interbeing is het leven een geschenk. De wereld en alles wat erin is, is een geschenk. We hebben ons leven niet verdiend. We hebben de zon niet verdiend; het is niet dankzij onze harde inspanningen dat hij schijnt. We hebben het vermogen van planten om te groeien niet verdiend. We hebben het water niet verdiend. We hebben onze conceptie of onze adem niet verdiend. Ons hart klopt en onze lever metaboliseert alles zelfstandig. Het leven is een geschenk.