ለምድር መጸለይ

በኦንላይን በ The Huffington Post ፣ 2011 ታትሟል

ጸሎት ከመለኮት ጋር ለመገናኘት ቀላሉ እና በጣም ተፈጥሯዊ መንገድ ነው። ጸሎት የልብ ንግግር ነው።

የተደነገጉ ጸሎቶች, የውስጣዊ ኅብረት ሥርዓቶች አሉ. ነገር ግን የእኛ የግል ጸሎቶች፣ ከመለኮት ጋር የምንሆንበት መንገዳችን፣ ጥልቅ ከሆነው ተፈጥሮአችን እና በዙሪያችን ካለው አለም ቅዱስ ጋር አለ። ለመጸለይ በምንሳብበት በማንኛውም መንገድ ምድርን በጸሎታችን ውስጥ ማካተት በዚህ ጊዜ በጣም አስፈላጊ ነው።

የምንኖረው በሥነ-ምህዳር ውድመት ውስጥ ነው, በዚህ ጊዜ ቁሳዊ ንዋይ ባህላችን በሥርዓተ-ምህዳሩ ላይ ከፍተኛ ተጽዕኖ አሳድሯል. ወንዞቻችን መርዛማ ናቸው፣ የዝናብ ደኖች ተቆርጠዋል፣ ተቃጥለዋል፣ ብዙ መሬቶች በነዳጅ፣ በጋዝ እና በማዕድን ጥገኝነት ምኞታችን ምክንያት ባድማ ሆነዋል። እኛ የአየር ንብረት ለውጥ ብለን የምንጠራው አደገኛ ሚዛን ላይ እስክትደርስ ድረስ ደፈርን፣ ዘረፍን፣ አርክሰነዋል። ለመስማት ከደፈርን ፣ ፍጥረት ራሱ አሁን እየጠራን ነው ፣ ሚዛኑን ያልጠበቀ ምልክት እየላከልን ነው። እየጨመረ በሄደው ጎርፍ እና ድርቅ ውስጥ እነዚህን ምልክቶች እናያለን ፣ በፀረ-ተባይ በተመረዘች ምድር ውስጥ ይሰማናል ፣ እና ልባቸው የተከፈተው የአለም ነፍስ ፣ የእናታችን የምድር መንፈሳዊ ፍጡር ጩኸት ይሰማል። የፕላኔቷ ጠባቂ መሆን የነበረበት የሰው ልጅ ሃላፊነቱን ረስቶ በምትኩ ምድርን በአለም አቀፍ ደረጃ እያራከስ እና እያጠፋ መሆኑ የፍላጎትና የተስፋ መቁረጥ ጩኸት ነው።

ምድር እኛ የምናውቀውን ጸሎታችንን ትፈልጋለች። የምንጠቀመው እና መጣል ብቻ ሳይሆን የተቀደሰ ተፈጥሮውን እውቅና ልንሰጥ ይገባል። ብዙዎቻችን ለሌሎች የጸሎትን ውጤታማነት፣ ፈውስ እና እርዳታ እንዴት እንደሚሰጥ፣ በጣም ባልተጠበቁ መንገዶች እንኳን እናውቃለን። ለምድር መጸለይ ብዙ መንገዶች አሉ። በመጀመሪያ ደረጃ “የማይሰማ ጉዳይ” ሳይሆን ሕይወት የሰጠን ሕያው ፍጡር መሆኑን አምነን መቀበል ጠቃሚ ነው። ከዚያም መከራውን እንገነዘባለን፡ በሚሞቱት ዝርያዎች እና በተበከሉ ውኆች ውስጥ የምናየው አካላዊ ስቃይ - ለቅዱስ ተፈጥሮው ያለን የጋራ ንቀት ነው። ጥቅም ላይ እንደሚውል እና እንደሚጎሳቆል እንደ አካላዊ ነገር ልንቆጠር እንፈልጋለን? ቅዱስ ተፈጥሮአችን፣ ነፍሳችን እንዲነፈግ እንፈልጋለን?

ለዘመናት አለም ከነፍስ ጋር ህይወት ያለው ፍጡር እንደነበረች እና እኛ የዚህ ፍጡር አካል እንደሆንን ተረድቷል. ይህንን በአእምሮአችን እና በልባችን ካስታወስን በኋላ፣ የመከራችን፣ የሚሞተውን አለም ጩኸት ከሰማን፣ ጸሎታችን በቀላሉ እና በተፈጥሮ ይፈስሳል። በራሳችን መንገድ ለመጸለይ እንሳበባለን። እራሳችንን በውስጣችን ለመለኮታዊው ስናቀርብ አለምን በልባችን ውስጥ እንደ ህያው ፍጡር የምናስቀምጥበት ቀላል ጸሎት አለ። በልባችን ውስጥ ያለውን የአለምን ሀዘን እና ስቃይ እናስታውሳለን, እናም አለም እንዲታወስ, መለኮታዊ ፍቅር እና ምህረት በሚፈለገው ቦታ እንዲፈስ እንጠይቃለን. ምንም እንኳን ዓለምን እንዲህ በክፉ መያዛችንን ብንቀጥልም፣ መለኮታዊ ጸጋ ይረዳናል እናም ዓለምን ይረዳናል - ምድርን ወደ ሚዛን እንድትመልስ ይረዳናል። የመለኮት ሃይል አለምን ባድማ ማድረጋቸውን ከቀጠሉት የአለም አቀፍ ኮርፖሬሽኖች የበለጠ፣ የፕላኔቷን የህይወት ደም ከሚጠይቁ የአለም አቀፍ የፍጆታ ሃይሎች የበለጠ መሆኑን ማስታወስ አለብን። ሁላችንም የሆንንበት መለኮት ይህን ውብ እና ስቃይ አለም እንዲቤዠው እና እንዲፈውስልን እንጸልያለን።

አንዳንድ ጊዜ ምድር በእጃችን እንዳለች ሲሰማን፣ በአትክልቱ ስፍራ ውስጥ አበባችንን ወይም አትክልቶቻችንን ስንጠብቅ መጸለይ ቀላል ይሆናል። ወይም ምግብ ስናበስል, ምድር የሰጠንን አትክልት በማዘጋጀት, ከዕፅዋት እና ከቅመማ ቅመም ጋር በመደባለቅ ደስታን ይሰጡናል. ወይም ፍቅርን ማድረግ, ከፍቅረኛችን ጋር ሰውነታችንን እና ደስታን ስንካፈል, የፍጥረት ርህራሄ እና ሀይል ሊሰማን ይችላል, አንድ ብልጭታ እንዴት እንደሚወልድ. ያኔ ፍቅራችን ለሕይወት መስዋዕት ሊሆን ይችላል፣ የፍጥረትን ደስታ ሙሉ በሙሉ የሚያስታውስ ነው።

የህይወት መለኮታዊ አንድነት በውስጣችን እና በዙሪያችን አለ። አንዳንድ ጊዜ በተፈጥሮ ውስጥ ብቻችንን መራመድ የልብ ትርታ እና አስደናቂነቱ ይሰማናል፣ እናም እርምጃችን የማስታወስ እርምጃዎች ይሆናሉ። በእያንዳንዱ እርምጃ ከተቀደሰ ምድር ጋር ያለን ግንኙነት የሚሰማን ‘በተቀደሰ መንገድ መሄድ’ ቀላል ልምምድ ከምድር ህያው መንፈስ ጋር እንደገና የምንገናኝበት አንዱ መንገድ ነው።

ከፍጥረት ጋር የምንጸልይበት ብዙ መንገዶች አሉ፣ ውስጥ ለማዳመጥ እና ምድርን በመንፈሳዊ ልምምዳችን ውስጥ ማካተት።

የንጋትን ቀላል ድንቅ መመልከት በራሱ ጸሎት ሊሆን ይችላል። ወይም ጠዋት ላይ የወፎችን ዝማሬ ስንሰማ ያንን ጥልቅ የህይወት ደስታ እናስተውላለን እና ወደ መለኮታዊ ተፈጥሮው እንነቃለን። በምሽት ከዋክብት በውስጣችን እና በአለም ውስጥ ማለቂያ የሌለው እና ዘላለማዊ የሆነውን ነገር ሊያስታውሱን ይችላሉ። ለመደነቅም ሆነ ለመጸለይ የምንማረክበት መንገድ ምንም ይሁን ምን፣ ዋናው ነገር ሁልጊዜም ወደዚህ የቅርብ ልውውጥ የምናመጣው አመለካከት ነው፤ ጸሎታችን በአእምሮ መደጋገም ብቻ ሳይሆን ከልብ የመነጨ ነው። መጀመሪያ በእግራችን ወይም በእጃችን ግንኙነት ብንፈጥርም ጸሎታችን የሚሰማው ሁል ጊዜ በልብ ነው። በእርግጥ የምድርን ስቃይ ይሰማናል ፣ ፍላጎቷን እናስተውላለን? እኛ የዚህ ውብ እና ስቃይ አካል እንዴት እንደሆንን ከፍጥረት ጋር ይህን ግንኙነት ይሰማናል? ያኔ ጸሎታችን ህያው ነው ከልባችን የሚፈስ ህያው ጅረት። ከዚያም እያንዳንዱ እርምጃ, እያንዳንዱ ንክኪ, ለምድር ጸሎት, የተቀደሰውን ነገር መታሰቢያ ይሆናል. በችግሯ ጊዜ እያለቀስን ወደ ፈጣሪዋ የምንጣራ የምድር አካል ነን።

© 2011 ወርቃማው ሱፊ ማዕከል