Bidden Voor De Aarde

Online gepubliceerd in The Huffington Post , 2011

Bidden is de eenvoudigste en meest natuurlijke manier om met het Goddelijke te communiceren. Bidden is het hart dat spreekt.

Er zijn de voorgeschreven gebeden, de rituelen van innerlijke verbondenheid. Maar er zijn ook onze persoonlijke gebeden, onze manier van samenzijn met het Goddelijke, met het heilige dat onze diepste natuur is en dat van de wereld om ons heen. Op welke manier we ook tot bidden worden aangetrokken, er is op dit moment een dringende behoefte om de aarde in onze gebeden te betrekken.

We leven in een tijd van ecologische verwoesting, waarin onze materialistische cultuur een catastrofaal effect heeft gehad op het ecosysteem. Onze rivieren zijn giftig, de regenwouden zijn gekapt en verbrand, enorme stukken land zijn een woestenij geworden door onze onverzadigbare verlangens naar olie, gas en mineralen. We hebben de aarde verkracht, geplunderd en vervuild tot ze zich in een gevaarlijke staat van onevenwicht bevindt die we klimaatverandering noemen. Als we durven te luisteren , roept de schepping zelf ons nu toe en stuurt ons tekenen van haar onevenwicht. We kunnen deze tekenen zien in de toenemende overstromingen en droogtes, voelen het in een land dat vergiftigd is met pesticiden, en degenen wier hart openstaat, kunnen de roep van de wereldziel horen, van het spirituele wezen van onze moeder de aarde. Het is een schreeuw van nood en wanhoop, dat de mensheid, die verondersteld werd de beschermer van de planeet te zijn, haar verantwoordelijkheid is vergeten en in plaats daarvan de aarde op wereldwijde schaal ontheiligt en vernietigt.

De aarde heeft onze gebeden meer nodig dan we weten. Ze heeft het nodig dat we haar heilige aard erkennen, dat ze niet zomaar iets is om te gebruiken en weg te gooien. Velen van ons weten hoe effectief gebeden voor anderen zijn, hoe genezing en hulp geboden worden, zelfs op de meest onverwachte manieren. Er zijn veel manieren om voor de aarde te bidden. Het kan nuttig zijn om eerst te erkennen dat ze geen "gevoelloze materie" is, maar een levend wezen dat ons leven heeft gegeven. En dan kunnen we haar lijden voelen: het fysieke lijden dat we zien in de uitstervende soorten en vervuilde wateren – het diepere lijden van onze collectieve minachting voor haar heilige aard. Zouden we graag behandeld willen worden als een fysiek object dat gebruikt en misbruikt kan worden? Zouden we willen dat onze heilige aard, onze ziel, ontkend wordt?

Eeuwenlang werd begrepen dat de wereld een levend wezen met een ziel was, en dat wij daar deel van uitmaken. Zodra we ons dit in gedachten en in ons hart herinneren, zodra we de roep van onze lijdende, stervende wereld horen, zullen onze gebeden gemakkelijker en natuurlijker stromen. We zullen ons aangetrokken voelen om op onze eigen manier te bidden. Er is het simpele gebed om de wereld als een levend wezen in ons hart te plaatsen wanneer we onszelf innerlijk aan het Goddelijke aanbieden. We herinneren ons het verdriet en lijden van de wereld in ons hart en vragen dat de wereld herdacht mag worden, dat goddelijke liefde en genade stromen waar dat nodig is. Dat, hoewel we de wereld zo slecht blijven behandelen, goddelijke genade ons zal helpen en de wereld zal helpen – zal helpen om de aarde weer in evenwicht te brengen. We moeten onthouden dat de kracht van het Goddelijke groter is dan die van alle wereldwijde bedrijven die de wereld tot een woestenij blijven maken, groter zelfs dan de wereldwijde krachten van consumentisme die het levensbloed van de planeet opeisen. We bidden dat het Goddelijke, waarvan we allemaal deel uitmaken, deze prachtige en lijdende wereld kan verlossen en genezen.

Soms is het makkelijker om te bidden wanneer we de aarde in onze handen voelen, wanneer we in de tuin werken en onze bloemen of groenten verzorgen. Of wanneer we koken en de groenten bereiden die de aarde ons heeft gegeven, en er kruiden en specerijen aan toevoegen die ons plezier geven. Of wanneer we de liefde bedrijven, wanneer we ons lichaam en geluk delen met onze geliefde, kunnen we de tederheid en kracht van de schepping voelen, hoe een enkele vonk geboorte kan geven. Dan kan ons vrijen een offer aan het leven zelf zijn, een volledig gevoelde herinnering aan de extase van de schepping.

De goddelijke eenheid van het leven is in ons en overal om ons heen. Soms, als we alleen door de natuur wandelen, kunnen we de hartslag en het wonder ervan voelen, en worden onze stappen stappen van herinnering. De simpele oefening van 'wandelen op een heilige manier', waarbij we met elke stap die we zetten de verbinding met de heilige aarde voelen, is een manier om opnieuw contact te maken met de levende geest van de aarde.

Er zijn zoveel manieren om voor en met de schepping te bidden, om naar jezelf te luisteren en de aarde te betrekken bij je spirituele beoefening.

Het aanschouwen van het simpele wonder van een dageraad kan op zichzelf al een gebed zijn. Of wanneer we 's ochtends het gezang van vogels horen, kunnen we die diepere levensvreugde voelen en ons bewust worden van de goddelijke aard ervan. Terwijl de sterren ons 's nachts kunnen herinneren aan wat oneindig en eeuwig is in ons en in de wereld. Hoe we ons ook tot verwondering of gebed aangetrokken voelen, het gaat altijd om de houding die we aannemen in deze intieme uitwisseling: of onze gebeden oprecht zijn en niet slechts een mentale herhaling. Het is altijd via het hart dat onze gebeden worden gehoord, zelfs als we de verbinding eerst in onze voeten of handen leggen. Voelen we echt het lijden van de aarde, voelen we haar nood? Voelen we deze verbinding met de schepping, hoe we deel uitmaken van dit prachtige en lijdende wezen? Dan zijn onze gebeden levend, een levende stroom die uit ons hart stroomt. Dan zal elke stap, elke aanraking, een gebed voor de aarde zijn, een herinnering aan wat heilig is. We maken deel uit van de aarde die roept tot haar Schepper, roepend in haar tijd van nood.

© 2011 Het Gouden Soefi Centrum