Blowing Ανοίξτε τα σκονισμένα παράθυρα της αντίληψης

Βίσωνας ή ομιχλώδες δάσος; [Φωτογραφία] Μελίντα Νάγκι

Όπως πολλοί άλλοι που γνωρίζουν τον κόσμο ως αγαπημένο, συχνά μεθύζουν άγρια ​​μέρη, τρελαίνομαι όπως ο Ρούμι αλλά με τη Γη (όχι τον Σαμς) όπως η αγάπη μου. Ορισμένα μέρη - όπως εκεί που πέφτει το νερό της πηγής πάνω από μια προεξοχή, σμιλεύει τη χώρα των φαραγγιών ή όπου οι φυσαλίδες ατμού από σκοτεινά καζάνια στο Yellowstone ενώ κυνηγούν οι βίσονες κοντά - έχουν τη δύναμη να αλλάξουν ριζικά την κατάσταση της συνείδησής μου, έτσι ώστε ξαφνικά το μυαλό μου να επαναλάβει τις πιο εκστατικές σκέψεις, τις πιο εκστατικές σκέψεις, ερωτήσεις της ζωής μου. Είναι σχεδόν σαν να έχω κάτι σαν «επαφή ψηλά» από τη γη.[1] Για μένα, η σχέση μεταξύ συγκεκριμένων τόπων και διαστάσεων της συνείδησης είναι αναμφισβήτητη. Είναι σχεδόν σαν να βρίσκει η γη κάποια απήχηση ή έκφραση μέσα από μένα, σαν μερικές φορές να είμαι πιο διαπερατός ή «διαθέσιμος / σε οποιοδήποτε σχήμα που μπορεί / καλείται / μέσα από εμένα / από έναν εαυτό που δεν είναι δικός μου αλλά δικός μας».

Εκτός από το ότι αισθάνομαι σαν μια αόρατη χορδή στην ύπαρξή μου να δονείται σε αντήχηση με συγκεκριμένα άγρια ​​μέρη, έχω παρατηρήσει ότι μια έντονη ή ολόσωμη έξαρση της επαφής μερικές φορές διεγείρεται από ποίηση ή άλλα κείμενα —ιδίως περιγραφές μυστικιστικών ή οραματικών εμπειριών ή άλλες συναντήσεις με μυστήριο— σαν να αποκαλείται η μυρωδιά και η υφή της εμπειρίας από τη σελίδα. Αν είχα την τύχη να είχα ήδη μια παρόμοια συνάντηση με το κείμενο που διαβάζω, ο συνηθισμένος τρόπος συνείδησής μου θα μπορούσε να παραιτηθεί και ξαφνικά θα μπορούσα να με τυλίξει μια απτή αίσθηση βαθύ νόημα και μυστήριο, μια απτή αίσθηση ενός λεπτού πέπλου ανάμεσα στο συνηθισμένο «εγώ» και ένα αναδιπλούμενο και πολύ ζωηρό ψυχικό πεδίο μου. Είναι μια παράξενη και θαυμάσια αποκάλυψη να ξεσπάς σε μια μυστικιστική άποψη ενώ διαβάζεις τις οραματικές υποκλήσεις άλλων ανθρώπων.

Σε μια άλλη εκδοχή απροσδόκητης αναζωογόνησης που δεν μπορώ να εξηγήσω παρά μόνο να τιμήσω, έχω παρατηρήσει ότι ταινίες, εικόνες ή γραπτά κείμενα που απεικονίζουν την ευφυΐα και την ομορφιά των μυκήτων ή του μυκηλίου θα ανοίξουν τα σκονισμένα παράθυρα της αντίληψής μου σχεδόν χωρίς αποτυχία.

***

Στην εποχή μας της αλλαγής και της αβεβαιότητας, αξιόπιστες πύλες για να επεκταθεί – ή να χαλαρώσει τα δεσμά της – η συνηθισμένη συνείδηση ​​μπορούν να εξυπηρετήσουν όχι μόνο το ταξίδι της ψυχής αλλά και την ευρύτερη κοινότητα της Γης. Εμπλουτίζουμε τη συλλογική φαντασία όταν έχουμε, κοντά, μια πύλη για την οραματική κατάσταση ή το άγριο μυστήριο — αρκετά κοντά για να περνάμε συχνά. Κάνοντας αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να δώσουμε προτεραιότητα στο πού να προσφέρουμε την ψυχική μας ενέργεια, τη φαντασία και την προσοχή μας. Όπως είπε ο Ρικ Ντόμπλιν, ιδρυτής της Πολυεπιστημονικής Ένωσης για Ψυχεδελικές Σπουδές (MAPS), «ο μυστικισμός είναι το αντίδοτο στον φονταμενταλισμό». Οι περισσότεροι από εμάς μπορούμε πιθανώς να αισθανθούμε και να αισθανθούμε τη θανατηφόρα επίδραση που είχαν οι φονταμενταλιστικές απόψεις στον κόσμο μας, για να μην αναφέρουμε τη θανατηφόρα επίδραση στις δικές μας ψυχικές συνήθειες.

Όσο πιο συχνά μεμονωμένα ανθρώπινα όντα αγγίζουν μια αίσθηση του πιθανού κόσμου που ο Arundhati Roy γνωρίζει ότι είναι τόσο κοντά, ή ότι ο Charles Eisenstein έχει αποκαλέσει The More Beautiful World Our Hearts Know is Possible, τόσο περισσότερο σπέρνουμε και συμμετέχουμε στο συλλογικό ψυχικό πεδίο ή σε αυτό που έχει ονομαστεί noosphere[3] ή «mind-sphere».

Αν και μπορεί πολύ εύκολα να ξεχάσουμε, όποιος έχει βιώσει μια συνάντηση με το μυστήριο - είτε μέσα από ένα βαθύ ταξίδι εικόνων, μια γρήγορη όραση, στοχαστική προσευχή, ενθεογόνα, ένα όνειρο, περιπλανήσεις στην έρημο ή άλλες πύλες - έχει ήδη μια αίσθηση αυτού που έγραψε τόσο ξεκάθαρα ο William James: «Η κανονική μας εγρήγορση συνείδηση… Οθόνες, υπάρχουν πιθανές μορφές συνείδησης εντελώς διαφορετικές… Καμία αναφορά του σύμπαντος στο σύνολό του δεν μπορεί να είναι οριστική, κάτι που αφήνει αυτές τις άλλες μορφές συνείδησης εντελώς αγνοημένες».[4]

Αυτές οι «δυνητικές μορφές συνείδησης» περιλαμβάνουν μυστικιστικές και οραματικές διαστάσεις που μπορεί να έχουν ουσιαστική (και μη ορθολογική) καθοδήγηση για την πλοήγηση στην εποχή της συλλογικής μας διάσπασης και για την ανάδυση ενός πιθανού κόσμου ζωντάνιας, ζωντανής ποικιλομορφίας, αληθινής κοινότητας και βαθιά ριζωμένης συνοχής με τα συστήματα υποστήριξης της ζωής της Γης και την υπόλοιπη οικογένεια.

Τουλάχιστον, αυτά είναι μερικά στοιχεία ενός πιθανού κόσμου που οραματίζομαι όταν έχω σκαρφαλώσει μέσα από τα σκονισμένα παράθυρα της αντίληψής μου και έγινα πιο «διαθέσιμος / σε οποιοδήποτε σχήμα που μπορεί να είναι / καλείται / μέσω εμένα / από έναν εαυτό όχι δικό μου αλλά δικό μας».

Ίσως τα παράθυρα (ή οι πόρτες) της αντίληψής σας να μην είναι ποτέ σκονισμένα ή κλειστά, αλλά αν είναι, πώς τα ανοίγετε; Τι βλέπετε ή αισθάνεστε, θυμάστε ή φαντάζεστε; Ποιο σχήμα ή άγρια ​​έκφραση —μυστηρίου ή πιθανού κόσμου— καλείται, ακόμα και τώρα, μέσα από εσάς;

***

Αναφορές

[1] Για όσους δεν το γνωρίζουν ήδη, «υψηλή επαφή» είναι όταν ένα άτομο που δεν έχει καταπιεί καμία κάνναβη ή άλλη αλλοιωτική ουσία συναντά ένα άλλο άτομο που βρίσκεται σε κάποια «αλλοιωμένη κατάσταση» — και το άτομο που δεν πίπτει βγαίνει από τη συνηθισμένη συνείδησή του από τη συνάντηση με το άλλο.

[2] AR Ammons, “Poetics” in Selected Poems , σελ. 61.

[3] http://lawoftime.org/noosphere/theoryandhistory.html και https://www.facebook.com/watch/JOTUproject/

[4] https://www.brainpickings.org/2018/06/04/william-james-varieties-consciousness/