Υπάρχει μια ζωτικής σημασίας αλλαγή σε εξέλιξη στον τρόπο που σκεφτόμαστε 
πρόοδος. Ολοένα και περισσότεροι οικονομολόγοι, πολιτικοί ηγέτες και ειδικοί σχολιαστές ζητούν καλύτερα μέτρα για την πορεία της κοινωνίας· μέτρα που να παρακολουθούν όχι μόνο το οικονομικό μας επίπεδο διαβίωσης, αλλά και τη συνολική ποιότητα ζωής μας. Αυτή η μετατόπιση αντικατοπτρίζει επίσης τον τρόπο που νιώθουμε πολλοί από εμάς: ότι η σύγχρονη καταναλωτική οικονομία δεν έχει καταφέρει να προσφέρει δίκαια αποτελέσματα και ικανοποιητικές ζωές.
Τις τελευταίες δεκαετίες, η ζωή μας έχει προσανατολιστεί ολοένα και περισσότερο στην υπηρεσία της οικονομίας και όχι το αντίστροφο. Ωστόσο, η οικονομική ανάπτυξη είναι στην πραγματικότητα απλώς ένα μέσο για την επίτευξη ενός σκοπού. Έχει σημασία μόνο αν συμβάλλει στην κοινωνική πρόοδο και την ανθρώπινη ευημερία. Και η τραγωδία είναι ότι δεκαετίες ανάπτυξης και υλικής προόδου δεν έχουν καταφέρει να επιφέρουν μια μετρήσιμη αύξηση της ικανοποίησης από τη ζωή.
Όταν ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον ανακοίνωσε ότι ζητούσε από την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία (ONS) να αρχίσει να μετρά την εθνική ευημερία του Ηνωμένου Βασιλείου, αυτό έγινε δεκτό με χλευασμό και γουρλώματα ματιών από τα μέσα ενημέρωσης. Οι επικριτές υποστήριξαν ότι επρόκειτο για μια κυνική προσπάθεια να μας αποσπάσουν την προσοχή από τα οικονομικά μας προβλήματα ή απλώς για σπατάλη χρημάτων σε μια εποχή που υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα για τα οποία πρέπει να ανησυχούμε.
Αυτές οι ανησυχίες είναι κατανοητές, αλλά άτοπες. Είναι φυσικά δύσκολο να εμπιστευτεί κανείς μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι έχει δεσμευτεί για την ευημερία, ενώ ταυτόχρονα μειώνει τη χρηματοδότηση για τις δημόσιες υπηρεσίες που συμβάλλουν σε αυτήν. Αλλά το να δούμε αυτό μόνο μέσα από ένα πολιτικό πρίσμα θα ήταν σαν να μην καταλαβαίνουμε το νόημα. Η εστίαση στην ευημερία δεν αποτελεί περισπασμό, πρόκειται για την ανακάλυψη του τι θα βελτιώσει πραγματικά τη ζωή των ανθρώπων και στη συνέχεια για την ανάληψη δράσης, κάτι που σίγουρα θα πρέπει να είναι η καλή διακυβέρνηση.
Για πρώτη φορά, το Ηνωμένο Βασίλειο μετρά και αξιολογεί επίσημα τα υποκειμενικά συναισθήματα των ανθρώπων για τη ζωή τους. Δεν πρόκειται για κάποιον οργουελιανό εφιάλτη όπου είμαστε αναγκασμένοι να είμαστε ευχαριστημένοι με την τύχη μας. Στην πραγματικότητα, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Είναι μια ευκαιρία για την κυβέρνηση να ακούσει πώς νιώθουμε και να μάθει τι εκτιμούμε περισσότερο. Με την πάροδο του χρόνου, αυτό θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερη εστίαση σε πρωτοβουλίες που είναι καλές για την ευημερία των ανθρώπων και σε αναγνώριση ότι αυτές δεν είναι πάντα οι ίδιες με ό,τι είναι καλό για την ανάπτυξη της οικονομίας.
Τι μάθαμε, λοιπόν, από την αρχική δημοσίευση των δεδομένων ευημερίας της ONS τον Δεκέμβριο του 2011; Παρά την οικονομική ύφεση, φαίνεται ότι περισσότερα από τα τρία τέταρτα των ανθρώπων αξιολόγησαν τη συνολική ικανοποίησή τους από τη ζωή με επτά ή περισσότερα στα δέκα.
Ωστόσο, χώρες όπως η Δανία και ο Καναδάς βαθμολογούνται σταθερά πάνω από οκτώ στα δέκα για τη μέση ικανοποίηση από τη ζωή, επομένως θα μπορούσαμε να τα πάμε καλύτερα. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι το 8% των ανθρώπων αξιολόγησε την ικανοποίησή τους από τη ζωή ως λιγότερο από 5 στα 10. Πρόκειται για μια πολύ χαμηλή βαθμολογία ικανοποίησης από τη ζωή, παρόμοια με τις μέσες βαθμολογίες σε χώρες όπως το Μπαγκλαντές και η Καμπότζη.
Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι ότι το 27% του πληθυσμού κατέγραψε υψηλά επίπεδα άγχους. Μέρος αυτού μπορεί να σχετίζεται με το οικονομικό κλίμα, αλλά μεγάλο μέρος του αναμφίβολα αντανακλά την τεράστια πίεση που δέχονται οι άνθρωποι στην ολοένα και πιο ανταγωνιστική κοινωνία μας. Πολλοί που φαίνονται επιτυχημένοι εξωτερικά, υλικά, στην πραγματικότητα υποφέρουν από σοβαρό συναισθηματικό και ψυχολογικό τραύμα.
Η κατανόηση αυτών των ευρημάτων και των αιτιών που τα οδηγούν θα πρέπει να αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η εστίαση στην ευημερία μπορεί να οδηγήσει σε μεγαλύτερη έμφαση στην προώθηση της καλής ψυχικής υγείας, στην τοποθέτηση της οικονομικής σταθερότητας πάνω από την οικονομική ανάπτυξη, στη διδασκαλία δεξιοτήτων ζωής στα σχολεία και στην υποστήριξη οικογενειών που έχουν ανάγκη - ιδίως μικρών παιδιών στα χρόνια διαμόρφωσής τους. Για παράδειγμα, σε τοπικό επίπεδο, ένα συμβούλιο που εξετάζει το κλείσιμο μιας βιβλιοθήκης ή ενός παιδότοπου για να ανοίξει ο δρόμος για μια νέα εμπορική ανάπτυξη μπορεί να ενεργήσει διαφορετικά.
Αλλά ίσως το πιο σημαντικό, η επανεξέταση των προτεραιοτήτων μας έχει επίσης επιπτώσεις για τον καθένα μας ως άτομο. Οι εγωκεντρικές αξίες που συνοδεύουν την αναζήτησή μας για οικονομική ανάπτυξη έχουν ενθαρρύνει πάρα πολλούς από εμάς να θέσουμε την οικονομική μας επιτυχία πάνω από τις ανησυχίες για την ευημερία των οικογενειών μας, των κοινοτήτων μας, ακόμη και των δικών μας.
Μπορούμε κι εμείς να επωφεληθούμε από μια αλλαγή στις προτεραιότητες και από την αναγνώριση ότι η πραγματική ευτυχία έχει να κάνει λιγότερο με αυτά που κερδίζουμε ή κατέχουμε και περισσότερο με τις σχέσεις μας και την ψυχική μας κατάσταση. Έχει να κάνει τόσο με το τι μπορούμε να συνεισφέρουμε όσο και με το τι μπορούμε να αποκτήσουμε για τον εαυτό μας. Μια πιο ευτυχισμένη κοινωνία ξεκινά από τον καθένα μας.
Η επίτευξη μιας κοινωνίας όπου όσο το δυνατόν περισσότεροι άνθρωποι ευημερούν και όσο το δυνατόν λιγότεροι δυστυχισμένοι απαιτεί τόσο πολιτική όσο και κοινωνική αλλαγή. Αν οι πολιτικοί πρέπει να επικρίνονται, θα πρέπει να είναι επειδή δεν βελτιώνουν την ευημερία των ανθρώπων και όχι επειδή θέλουν να τη μετρήσουν. Αλλά ας αναγνωρίσουμε επίσης ότι όλοι μπορούμε να συμβάλουμε στη δημιουργία μιας πιο ευτυχισμένης κοινωνίας.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
2 PAST RESPONSES
This article opens up a topic that has value at many levels. The concept of measuring "progress" seems to have the potential to be quite inexpensive while simultaneously being immensely relevant to our lives. Yet it also depends how this measuring process is framed, so perhaps the simplicity is a chimera that will be yet another battleground between competing political philosophies and hence worthless except as another way to separate us and cause endless fighting, suffering and misery. At a personal level, the concept of progress exists in our minds as a conceptual shield that we unconsciously adhere to in order to protect our individual selves from the fear of change. I think it's obvious that change is not always good and I (rightly, I think) fear that change is often not good at all; hence justifying our instinctual fear. In a very real sense it comes down to dealing with loss, or potential loss, while simultaneously trusting that those who promote the changes in our world have sufficient wherewithal to deserve to hold the power that moves us. The old must be destroyed in order for the new to arise. It’s much like watching a newborn baby move through a series of developmental stages in his or her infancy, and then later through childhood. It can be heartbreaking to see a joyful stage pass, yet another always seems to unfold to take its place, and it too is fulfilling like a kaleidoscope of permutations that continually evoke joy. A more abstract sense of this is represented in an age-old concept that is perhaps best represented in the popular image of the dancing Shiva... In one hand, Shiva holds fire which is symbolic in its destruction of the old. Another one of Shiva’s hands symbolically creates the new (progress) through the castanets. All of these processes are rendered simultaneously while Shiva effortlessly dances on the dwarf of ignorance. And here is where the danger lies... in our own institutionalized ignorance. Are we unwittingly the dwarves who are initiating the changes that we call progress or are we fortunate enough to replicate the Shiva consciousness? Are we capable of telling the difference and have we examined our unconscious assumptions? No – no of course not. Perhaps we imagine ourselves to be the protagonists when we are not. Are we that evolved as a society? If you are familiar with Maslow's hierarchy of needs it's painfully obvious that we are stuck at Stage 1 (safety needs). So if we look in the mirror, how evolved are we really? Really? So we speak of progress but by whose measure? In America we have basically three views, that of Republicans, Democrats and if we are open minded enough, Libertarians. So maybe we should consciously forget about measuring progress by some biased standard and instead simply focus on measuring our collective sense of well-being. Well being is just that - a misery index framed in positive words. We are compelled to frame this idea in the positive. In fact it’s critically important that we do - because in order to grow and evolve, we have to fight negativity at every level. It has to be an imperative on our behalf to embrace the positive, for that is our only hope to somehow find a higher level of consciousness; call it God if you will. Either way we have performed a spiritual alchemy on all of the potential red herrings due to a particular stripe of political polarization and created something positive, hopeful, and ultimately fulfilling.
[Hide Full Comment]From the article: "Many who appear successful in outward, material terms are actually suffering serious emotional and psychological trauma."
Current measures focus on material wealth(or the lack of it) and consequently, the long term costs to the individual and society are being ignored. I shared my views on this subject in my post "Evolving Measures" at http://xynobooks.com/2012/0...