Aldaketa garrantzitsu bat gertatzen ari da gure pentsatzeko moduan 
aurrerapena. Ekonomialari, buruzagi politiko eta aditu gero eta gehiagok eskatzen dute gizartearen egoeraren neurri hobeak; gure bizi-maila ekonomikoa ez ezik, gure bizi-kalitate orokorra ere kontrolatzen duten neurriak. Aldaketa honek askok sentitzen dugun modua ere islatzen du: gaur egungo kontsumo-ekonomiak ez duela emaitza justuak eta bizitza betegarriak lortzen.
Azken hamarkadetan, gure bizitzak gero eta gehiago bideratu dira ekonomiaren zerbitzura, eta ez alderantziz. Hala ere, hazkunde ekonomikoa helburu bat lortzeko bitarteko bat besterik ez da; gizarte-aurrerapenari eta giza ongizateari laguntzen badio bakarrik axola du. Eta tragedia da hamarkadetako hazkundeak eta aurrerapen materialak ez dutela bizitza-asebetetzean neurgarrizko igoerarik lortu.
David Cameron lehen ministroak Erresuma Batuko ongizate nazionala neurtzen hasteko eskatuko ziola iragarri zuenean, komunikabideek iseka eta begiak irauliz hartu zuten. Kritikoek iradoki zuten gure arazo ekonomikoetatik aldentzeko saiakera zinikoa zela, edo, besterik gabe, diru xahuketa bat zela kezkatzeko gauza garrantzitsuagoak ditugun une batean.
Kezka hauek ulergarriak dira, baina lekuz kanpo daude. Jakina, zaila da ongizatearekiko konpromisoa duela aldarrikatzen duen gobernu bati fidatzea, aldi berean horretan laguntzen duten zerbitzu publikoen finantzaketa murrizten duen bitartean. Baina hau ikuspegi politiko batetik soilik ikusteak funtsa galtzea litzateke. Ongizatean zentratzea ez da distrakzio bat, jendearen bizitza benetan hobetuko duena aurkitzea eta gero horren arabera jokatzea da, eta horixe da, dudarik gabe, gobernu on baten funtsa.
Erresuma Batuak lehen aldiz ofizialki neurtzen eta baloratzen ditu jendeak bere bizitzei buruz dituen sentimendu subjektiboak. Ez da hau Orwellen amesgaizto bat, non gure egoerarekin pozik izatera behartuta gauden; izan ere, guztiz kontrakoa da. Gobernuak gure sentimenduak entzuteko eta gehien baloratzen duguna ikasteko aukera bat da. Denborarekin, jendearen ongizaterako onak diren ekimenetan arreta handiagoa jartzera eraman dezake, eta horiek ez direla beti ekonomia hazteko onak diren ekimen berdinak aitortzera.
Beraz, zer ikasi genuen ONSren ongizate datuen hasierako argitalpenetik 2011ko abenduan? Ekonomiaren krisi eta iluntasun guztia gorabehera, badirudi pertsonen hiru laurdenek baino gehiagok beren bizitzarekiko gogobetetasun orokorra hamarretik zazpi edo gehiagokoa dela.
Danimarka eta Kanada bezalako herrialdeek, ordea, bizitzarekiko batez besteko gogobetetasunari dagokionez hamarretik zortzitik gorako puntuazioa lortzen dute etengabe, beraz, hobeto egin genezake. Kezkagarriagoa dena, pertsonen % 8k 10etik 5etik beherako puntuazioa eman dute bizitzarekiko gogobetetasunean. Oso gogobetetasun puntuazio baxua da, Bangladesh eta Kanbodia bezalako herrialdeetako batez besteko puntuazioen antzekoa.
Kezkagarriena, biztanleriaren % 27k antsietate maila altua izan zuen. Baliteke horren zati bat egoera ekonomikoarekin erlazionatuta egotea, baina zalantzarik gabe, neurri handi batean islatzen du jendeak gero eta lehiakorragoa den gure gizartean jasaten duen presio izugarria. Kanpoko eta materialki arrakastatsuak diruditen askok trauma emozional eta psikologiko larriak jasaten ari dira, egia esan.
Emaitza hauek eta horien eragileak ulertzea lehentasun nagusia izan beharko litzateke politikarientzat. Frogek iradokitzen dute ongizatean arreta jartzeak osasun mental ona sustatzeari garrantzi handiagoa ekar diezaiokeela; egonkortasun ekonomikoa hazkunde ekonomikoaren aurretik jartzea; bizitzarako trebetasunak eskoletan irakastea; eta beharrean dauden familiei laguntzea –batez ere haur txikiei laguntza ematea–. Adibidez, tokiko mailan, liburutegi edo jolas-eremu bat ixtea aztertzen ari den udal batek, merkataritza-garapen berri bati lekua egiteko, beste modu batera joka dezake.
Baina, agian garrantzitsuena, lehentasuna ematen diegunari birplanteatzeak ondorioak ditu gutako bakoitzarentzat, banaka. Hazkunde ekonomikoaren bilaketarekin batera etorri diren balio autozentrikoek gehiegi bultzatu gaituzte gure arrakasta ekonomikoa gure familien, gure komunitateen eta baita gure buruaren ongizatearen aurretik jartzera.
Guk ere onuragarria izan daiteke lehentasunen aldaketa bat izateagatik eta benetako zoriontasuna ez dela hainbeste irabazten edo daukagunaren araberakoa, baizik eta gure harremanen eta gogo-egoeraren araberakoa; geure buruari lor diezaiokegunaren araberakoa bezainbeste da gure ekarpenaren araberakoa. Gizarte zoriontsuago bat gutako bakoitzarekin hasten da.
Ahalik eta jende gehien bizi den eta ahalik eta jende gutxien zorigaiztoko den gizarte batera iristeko, politika eta gizarte aldaketa beharrezkoak dira. Politikariak kritikatu behar badira, jendearen ongizatea hobetzen ez dutelako izan beharko lukete, ez neurtu nahi izateagatik. Baina aitortu dezagun, halaber, denok egin dezakegula gure ekarpena gizarte zoriontsuagoa sortzen laguntzeko.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
2 PAST RESPONSES
This article opens up a topic that has value at many levels. The concept of measuring "progress" seems to have the potential to be quite inexpensive while simultaneously being immensely relevant to our lives. Yet it also depends how this measuring process is framed, so perhaps the simplicity is a chimera that will be yet another battleground between competing political philosophies and hence worthless except as another way to separate us and cause endless fighting, suffering and misery. At a personal level, the concept of progress exists in our minds as a conceptual shield that we unconsciously adhere to in order to protect our individual selves from the fear of change. I think it's obvious that change is not always good and I (rightly, I think) fear that change is often not good at all; hence justifying our instinctual fear. In a very real sense it comes down to dealing with loss, or potential loss, while simultaneously trusting that those who promote the changes in our world have sufficient wherewithal to deserve to hold the power that moves us. The old must be destroyed in order for the new to arise. It’s much like watching a newborn baby move through a series of developmental stages in his or her infancy, and then later through childhood. It can be heartbreaking to see a joyful stage pass, yet another always seems to unfold to take its place, and it too is fulfilling like a kaleidoscope of permutations that continually evoke joy. A more abstract sense of this is represented in an age-old concept that is perhaps best represented in the popular image of the dancing Shiva... In one hand, Shiva holds fire which is symbolic in its destruction of the old. Another one of Shiva’s hands symbolically creates the new (progress) through the castanets. All of these processes are rendered simultaneously while Shiva effortlessly dances on the dwarf of ignorance. And here is where the danger lies... in our own institutionalized ignorance. Are we unwittingly the dwarves who are initiating the changes that we call progress or are we fortunate enough to replicate the Shiva consciousness? Are we capable of telling the difference and have we examined our unconscious assumptions? No – no of course not. Perhaps we imagine ourselves to be the protagonists when we are not. Are we that evolved as a society? If you are familiar with Maslow's hierarchy of needs it's painfully obvious that we are stuck at Stage 1 (safety needs). So if we look in the mirror, how evolved are we really? Really? So we speak of progress but by whose measure? In America we have basically three views, that of Republicans, Democrats and if we are open minded enough, Libertarians. So maybe we should consciously forget about measuring progress by some biased standard and instead simply focus on measuring our collective sense of well-being. Well being is just that - a misery index framed in positive words. We are compelled to frame this idea in the positive. In fact it’s critically important that we do - because in order to grow and evolve, we have to fight negativity at every level. It has to be an imperative on our behalf to embrace the positive, for that is our only hope to somehow find a higher level of consciousness; call it God if you will. Either way we have performed a spiritual alchemy on all of the potential red herrings due to a particular stripe of political polarization and created something positive, hopeful, and ultimately fulfilling.
[Hide Full Comment]From the article: "Many who appear successful in outward, material terms are actually suffering serious emotional and psychological trauma."
Current measures focus on material wealth(or the lack of it) and consequently, the long term costs to the individual and society are being ignored. I shared my views on this subject in my post "Evolving Measures" at http://xynobooks.com/2012/0...