Að mála með mömmu

Dásamleg heimsókn frá uppáhalds vinnustofufélaga mínum í Tælandi…

Undanfarna tvo mánuði hefur verið ánægjulegt að vera með foreldrum mínum í Bangkok. Á okkar dýrmætu samverustund minnir mig mjög á ættarættina mína, hvað er gefið til okkar og það sem lifir í gegnum okkur.

Mamma var sú fyrsta sem kenndi mér að finna og skapa fegurð í daglegu lífi. Hún vakti stöðugt athygli mína á minnstu smáatriðum og benti mér alltaf í átt að fágun. Mér fannst þetta auðvitað allt of pirrandi sem villtur barnsbarn og enn uppreisnargjarnari unglingur. Ég gat ekki verið að pæla í því að vera svona vandlátur varðandi útlit eða hvernig matur var alltaf diskaður og aðlaðandi eða hvernig ég ætti að klæða mig eða greiða hárið á þann hátt sem sýndi sjálfumhyggju og virðingu, framkomu eða athygli. Mamma fann alltaf leið til að upphefja allt sem hún tók sér fyrir hendur. Matur var aldrei borðaður úr umbúðum eða einnota ílátum. Mamma gat bókstaflega gert hnetusmjörið á ristað brauðsamloku að listformi. Jafnvel þegar foreldrar mínir voru að byrja í Bandaríkjunum og höfðu ekki mikla fjárhagslega burði, gat hún fundið leið til að fegra allt og allt svo að engu fannst aldrei ódýrt eða í flýti hent saman - að hætti listamannsins - úrræðagóður og skapandi með hvaða tól og efni sem hún fékk.

Eins og margt hressilegt ungt fólk myndi það taka mig mörg ár að átta mig á þeim djúpu og djúpu áhrifum sem lifnaðarhættir móður minnar hafa haft á mig sem munu nú, vonandi, endast alla ævi og halda áfram að ætterni hjarta listamannsins.

Fyrir ykkur sem þekkið þessa fallegu konu og til að lesa meira um hvernig henni gengur þessa dagana (og hvað hún heldur áfram að kenna okkur öllum), lesið meira hér að neðan:

Mamma getur ekki lengur setið upp sjálf (við styðjum hana með púðum og axlaböndum) eða talað mjög mikið. Við fögnum hverju einasta orðssvari sem hún gæti gefið okkur á hverjum degi með því að við þurfum oft að lesa varir hennar fyrir eina orðið þar sem rödd hennar heyrist ekki lengur. Þegar ég spyr hana hvort hún vilji mála svarar hún „Chob“ á taílensku, sem þýðir „líkar“. Ég hleð burstanum fyrir hana og hún heldur á burstanum. Fyrir hvern blett sem hún vill setja málningardropann á málverkið hjólum við einfaldlega stólnum hennar áfram þannig að pensillinn í hendi hennar snertir striga þar sem hún velur. Þvílík gleði að verða vitni að og vera hluti af! Hér eru minnstu sigrarnir stærstu sigrarnir. Það er hrífandi áminning um að á okkar dögum fyllt af svo miklu ys og þys og að því er virðist endalausum straumi valkosta, truflunar og áreitis, að smæstu augnablikin eru oft mesta augnablikið. Þessar hægu stundir sem draga okkur inn í eyðurnar þar sem allt býr sannarlega.

Móðir mín krefst slíkrar nærveru, hægfara og athygli. Vegna mjög sjaldgæfs blóðsjúkdóms, þegar við hreyfum hana, getum við ekki látið nokkurn hluta líkama hennar rekast á neitt þar sem það mun skapa risastóra innri marbletti sem oft hætta ekki að blæða. Þar að auki, vegna áverka heilaskaða og síðari smá heilablóðfalla, er vinstri hlið hennar nú lamuð og hægri hliðin er einnig mjög takmörkuð í styrk svo hún getur ekki hreyft sig eða setið upp sjálf lengur. Skammtímaminni hennar hefur ekki verið til síðan í haust fyrir 5 árum og einu sinni í stærðfræði frá Wharton School of Business getur hún ekki lengur reiknað út einföldustu 1+1 jöfnurnar. Svo hvað er eftir? Hvað er eftir með svona miklu tapi á líkama og andlegri starfsemi? Hvernig metum við manneskju sem er ekki lengur „afkastamikill“ þjóðfélagsþegn og tekur í raun gífurlegt fjármagn til að styðja við? Það sem ég hef haft mikil forréttindi að komast að er að gildi hennar er ekki EIN IOTA skert. Ég sé að með réttu viðhorfi finnst þeim sem umkringja hana bæði skyldurækni og heiður að annast hana af slíkri athygli. Eðli máls samkvæmt líkamlegu og andlegu ástandi hennar erum við beðin um að vera 100 prósent til staðar fyrir þörfum hennar allan daginn og nóttina. Þó að það geti stundum verið þreytandi, þá færir það líka svo dýpt ósegjanlegrar gleði að gefa sig að fullu í umsjá annars. Maður hverfur í þeirri athöfn að skipta um bleiu móður sinnar þar sem hlutverkin snúast við og línulegur tími hefur ekki lengur merkingu eins óhjákvæmilega, sú birting að móðir manns annaðist þær einu sinni á sama hátt þegar maður var barn. Við gerum það besta úr hverjum degi með henni. Jafnvel þó að hún sé í rauninni rúmföst, lyftum við henni á hverjum degi upp í fullbólstraða hjólastólinn hennar og förum með hana út í aðalherbergið til að vera með öllum öðrum...til að geta séð vaxandi frumskóginn af plöntum á svölunum hennar og horft á dúfurnar sem koma til að drekka vatn úr litlu skálinni sem við höfum skilið eftir handa þeim. Við sjáum til þess að hún eigi uppáhaldsmatinn sinn. Jafnvel þó að það þurfi að blanda þeim saman þar sem hún verður að vera með skeið og getur ekki lengur tuggið fastan mat, þá er alltaf til plötuútgáfa af matnum hennar svo að hún geti tengt við að sjá hvað hún er að borða. Við fegrum heimili hennar og umhverfi, burstum hárið á henni og farðum hana á hverjum degi eins og hún elskaði að gera öll æviárin. Það er ólýsanleg gleði að sjá um hana eins og hún gerði einu sinni fyrir okkur. Þó hún tali ekki mikið lengur, hlær hún meira en flestir á hverjum degi og hvert einasta bros og hlátur frá henni vekur gleði um allt herbergið.

Á hverjum degi með mömmu erum við stöðugt minnt á það sem er mikilvægast - að hlúa að hvort öðru með uppbrotið hjarta...eins og það sé í síðasta skiptið...síðasti dagurinn....og djúpstæðan einfaldleika glaðs og hamingjusams hjarta.