Twee Kanten Van De Appelboomgaard

Mijn ervaring met het telen van appels begon in 2011 in Tunuyan, Argentinië, aan de voet van het Andesgebergte. Op een ijskoude dag in de late herfst sloot ik me aan bij een groep WWOOF-vrijwilligers om de laatste Granny Smiths te oogsten. De boomgaard was voornamelijk beplant met Red Delicious-appels, maar er werden zo nu en dan Granny Smiths geplant voor bestuiving. De Red Delicious-appels werden gebruikt voor het persen van appelsap en het fermenteren van azijn, en de Granny Smiths werden in de kelder bewaard om in de winter te eten. Kijk, als je een paar goede vorst op de Granny Smith laat vallen, verandert het groen op sommige plaatsen in lichtroze en breidt de smaak zich uit van zuur naar zoet.

Ik was achttien jaar oud en had er een sterk vertrouwen in dat mijn leidende geest me naar een zich ontvouwende biografie zou leiden die landbouw met spiritualiteit zou integreren. Ik wist meteen dat deze boerderij de sleutels voor mijn toekomst in zich droeg. Hier ontmoette ik de boomgaard. Hier ontmoette ik Maria Thuns kalender, natuurlijke bouw, romantiek, tuinieren, dansen, en hier ontmoette ik een gemeenschap. Een agrarische gemeenschap, opgericht om nieuwe ideeën te huisvesten.

Maar terug naar de appels. Er was ongeveer twaalf hectare beplant met appelbomen. De helft van de boomgaard was 40 jaar oud en werd volgens een relatief standaard biologische methode onderhouden. Groenbemesters, regelmatige irrigatie tijdens het groeiseizoen, jaarlijkse snoei volgens een open-vaassysteem, compostmest, maaien van de ondergroei, incidenteel grondbewerking en het uitdunnen van fruit. Dit was het meest productieve deel van de appelboomgaard. Het open-vaas snoeisysteem leent zich goed voor oogsten met drie ladders, wat een snelle oogst mogelijk maakte. De rijen en de ondergroei werden netjes onderhouden met maaien en cultiveren, waardoor de boomgaardbeheerders gemakkelijk konden werken. In dit systeem waren zowel de input als de output hoog en het zorgde voor een kleinschalig bedrijf. Het werk werd uitgevoerd met vrijwilligers en uitgebreide familie, waardoor er in de omliggende tijd andere, meer spirituele, culturele projecten konden worden opgezet.

De andere helft van de appelboomgaard was ongeveer honderd jaar oud. Deze helft werd op een geheel andere manier verzorgd, geïnspireerd door de geschriften over natuurlijke landbouw van Masanobu Fukuoka. De enige input voor dit boomgaardsysteem was vloedirrigatie. Dit betekent dat de bomen nooit werden gesnoeid, er geen compost of andere meststoffen werden gebruikt, het fruit niet werd uitgedund, de grond nooit werd verstoord en de ondergroei nooit werd gemaaid.

De bomen in de tweede helft van de boomgaard, of wat we de oude boomgaard kunnen noemen, waren hoog. Alle bomen waren geënt op een standaard, waarschijnlijk zaailing, onderstam. Dit betekent dat de bomen tot hun volle hoogte konden groeien en niet in hun groei en vorm werden belemmerd door de onderstam.

Omdat deze oude boomgaard tientallen jaren verlaten was geweest voordat de familie de boerderij kocht, was ongeveer een derde van de oorspronkelijke oude bomen afgestorven. De zaailingonderstam had in de plaats daarvan nieuwe bomen voortgebracht. Zoals u wellicht weet, is elk appelpitje genetisch gezien een individu. Plant elk pitje in een appel en u zult zoveel volledig unieke appelcultivars hebben! Elk van deze zaailingen was uniek en de meeste waren heerlijk. Rode, groene, gele, bewaar-, schotel-, sap-, cider- en dessertappels. De diversiteit die deze appels met zich meebrachten, was duidelijk zichtbaar te midden van het panorama van de Red Delicious- en verspreide Granny Smith-boomgaard.

De ondergroei van de oude boomgaard was een belangrijk element; ook hier viel de diversiteit op. Gras, kleine struiken, klimplanten, grote stroken kruidachtige tweejarige planten eisten hun territorium op, enzovoort. Ook de insecten en het dierenleven waren er in overvloed! Hier waren inheemse bijen te vinden, vossen en lokale honingbijen trokken massaal naar dit herverwilderde stukje boomgaard.

Toen we in de jonge boomgaard werkten, waren de taken duidelijk, net als de lijnen van de bomen. Het werk verliep snel en effectief. De ploeg voelde zich plichtsgetrouw als radertjes in een goed geolied systeem, dat de appels naar de persruimte bracht, en er zat een doel in dit werk. Maar toen we eenmaal de oude boomgaard hadden ervaren, raakte de kwaliteit ervan ons diep en wisten we dat er iets ontbrak in de jonge boomgaard.

Het hele systeem werkte op een complexere manier met ons samen. Oogsten was een ervaring die de natuur weer tot leven bracht en een les in het cultiveren van geduld. Er werden langere, zware ladders gebruikt en het was vermoeiend om je weg te vinden in het dichte kreupelhout. Je kon er nauwelijks rechtdoor lopen. Je moest omgevallen bomen, mierenhopen, dicht struikgewas en oneffen grond oversteken. Veel appels gingen verloren in het kreupelhout; misschien waren deze "verloren" appels een belangrijk onderdeel van de vruchtbaarheidscyclus van de oude boomgaard. Gepaard gaande met het ontbreken van uitdunning van het fruit, was de oogst sterk tweejaarlijks van aard, wat leidde tot jaren van bloei en verval. In de oude boomgaard waren de appels minder talrijk en kleiner, maar hun smaak was veel interessanter. Deze complexiteit bracht een warme, hartelijke sfeer met zich mee, die op een bepaalde manier paste bij onze menselijkheid.

Deze twee verschillende beheersystemen werden om verschillende redenen ingezet. Oorspronkelijk had de boerenfamilie niet genoeg tijd, energie of kapitaal om de oude helft van de boomgaard te 'herstellen' of opnieuw aan te planten. Het laten staan ​​ervan was dus een noodgedwongen beslissing. Na verloop van tijd werd de 'oude' boomgaard een plek voor filosofisch discours. Wat is de relatie tussen mens en natuur? Hoe beïnvloeden onze acties het resultaat? Hoe kan het resultaat worden gemeten? Wanneer kan de mens de natuur bereiken en een medicijn maken, en wanneer produceert de menselijke betrokkenheid bij de natuur een gif? Dit discours vormde een leidraad in ons leven in die tijd. Het was een open vraag die deze boerderij organiseerde, en jaarlijks kwamen er zo'n dertig vrijwilligers op bezoek om het te ervaren.

***

Voor meer inspiratie in realtime kun je dit weekend meedoen aan een Awakin Call-gesprek met Ezra Sullivan: Meld je hier aan .