Blauwe Bessen En De Kunst Van Aanwezig Zijn

Wanneer fruit rijp is, bestaat er altijd de neiging om de oogst te overhaasten. ALANDA GREENE deelt haar ervaring met een kalme houding en het aanwezig zijn in het moment in plaats van te haasten om de taak af te ronden.

LESSEN UIT DE TUIN

Meer dan welke andere bes in de tuin dan ook, roept het plukken van bosbessen een gevoel van urgentie op. Ik voel het als ik de trossen diepblauwzwarte bollen zie, en dan nog een tros en nog een. Het gevoel is: haast je, er zijn er zoveel, er is zoveel te doen, en er is nog meer daar, en daar achter je, en daar in die struik. Er wordt ook een ander gevoel opgeroepen: dat er plotseling zoveel te doen is, te weinig tijd. Ik moet ze plukken en invriezen, of tot jam koken, of klaarleggen om later op te eten, of tot iets lekkers bakken of bij de buren bezorgen. Er is een lichte paniek die gepaard gaat met een taak die tijdsdruk oproept.

Ik moet toegeven dat ik het vermoeden heb dat deze bessen, net als verdwenen sokken in de was, in en uit andere dimensies kunnen komen. Ik vermoedde dit al bij frambozen, toen ik ze plukte. Ik knielde neer, spreidde de stengels uit, keek van links naar rechts en van boven naar beneden. Nadat ik de rij was afgegaan naar het volgende gebied, keek ik soms terug naar waar ik net was geweest, en ontdekte daar grote, rode, rijpe frambozen hangen. Ze zaten verstopt in een andere dimensie! Dat is de enige verklaring. Ze kunnen niet ontsnappen als ik ze in de gaten houd, ze op hun plaats houd en ze dan pluk, maar als ik mijn blik loslaat om af te maken wat ik op dat moment aan het plukken ben, verdwijnen de bessen.

Eerlijk gezegd geven bosbessen me soms een naar gevoel.
net als een klein kind in een snoepwinkel.

Dus als er bij deze bosbessen een rijpe tros net buiten mijn gezichtsveld verschijnt, moet ik me omdraaien en ze plukken. Maar dan komt er weer een onzichtbare tros tevoorschijn. Wacht even. En waar was ik? Waar waren die andere bessen? Die zijn weg. Ik moet snel zijn om ze te pakken te krijgen voordat ze ontsnappen.

Eerlijk gezegd voel ik me soms net een klein kind in een snoepwinkel als ik bosbessen eet. Ik herinner me nog dat ik met mijn 93-jarige schoonmoeder in een rolstoel ging winkelen. Winkelen was een activiteit die haar altijd veel plezier gaf en ze was al lang niet meer buiten geweest. Ze was er helemaal weg van. Altijd al een chocoladeliefhebber, de rekken met verschillende repen en dozen op ooghoogte brachten die blik in haar ogen. Ze reikte en pakte alles wat binnen handbereik was. Met kleine hijgjes, haar hand heen en weer bewegend, en ondanks mijn pogingen om haar niet expres te verleiden, had ze een overvolle bak met verschillende chocoladeschatten tegen de tijd dat we bij de kassa kwamen. Ik herken iets van die verleiding, de lokroep van deze zoete lekkernijen, de overweldigende overvloed. Al snel heb ik een overvolle bak bosbessen en nog steeds is de druk om te blijven plukken aanwezig.

Als ik me volledig concentreer op het moment, verandert alles.
Na een tijdje komt er een zachtheid. …
Ik blijf plukken, maar er zijn momenten van tijdloze absorptie …
Het voelt allemaal perfect aan. Er heeft iets magisch in mijn hoofd gewerkt.

Vandaag sta ik voor de uitdaging van de bosbessenimperatief. "Nee!" zeg ik, wanneer het gevoel opkomt, wanneer ik me overweldigd voel door zoveel bessen die aandacht nodig hebben, en roep: "pluk mij, pluk mij."

Nee, we hoeven ons niet te haasten. Er is alle tijd die we nodig hebben. Juist deze handeling, op dit moment, is precies goed. Het zal nooit waardevoller zijn dan nu, nooit completer, nooit betekenisvoller dan aanwezig te zijn bij wat ik doe, in relatie tot de bosbessen, in herinnering en dankbaarheid.

Alles verandert met deze aanpak. De beleving van deze bessen, hun vorm en geur, hun schoonheid en overvloed aan de glimmende steeltjes, is levendiger en completer. Vandaag heb ik dit plukken niet benaderd als een extra klusje op de lijst met vele dingen die ik moet doen. Die lijst hoort bij het hebben van een tuin wanneer alles rijp is, wanneer de oogsttijd zijn eigen ritme volgt en niet mijn opgelegde schema. Ja, ik moet bosbessen plukken wanneer ze rijp zijn, want ze reageren niet op een ingebeelde datum over een paar dagen, wanneer ik een opening kan plannen, tussen bramen en broccoli.

Maar als ik me volledig op het moment concentreer, verandert alles.

Na een tijdje komt er een zachtheid. De schoonheid van deze diepblauwe, ijskoude bollen, de gekartelde rand aan één paal, hun smaak en zachte, kleffe gevoel op mijn tong... het begint allemaal op me in te werken, het verzacht mijn geest zoals zachte spraak een schichtig paard kalmeert. Ik blijf plukken, maar er zijn momenten van tijdloze absorptie, het beeld in me opnemend van ronde bessen in groene bladeren, het gegrinnik en gejank van de pas uitgekomen boomklevers aan de rand van het bos, het gefluister van hazelnootbladeren die door de zachte bries bewogen worden om commentaar te leveren. Het voelt allemaal perfect aan. Er heeft iets magisch in mijn geest gewerkt.