Tvær Endur Og 7 ára Hetjan þeirra

Handritið af Robert Knight frá Kentucky

Þegar ég var um 7 ára sá ég andapar í framgarðinum mínum. Ég vissi að endur líkaði við brauð, svo ég ákvað að gefa þeim að borða áður en þær fengju tækifæri til að fljúga í burtu. Ég vissi það ekki þá, en þessar tvær endur enduðu með því að vera einn af áhrifamestu þáttunum í því hver ég hef orðið í dag.

Um það bil viku eftir fyrstu heimsókn þeirra fundu endurnar aftur leið inn í garðinn minn. Mér fannst þetta skrítið, þar sem vatnið í hverfinu okkar var ekki mjög nálægt húsinu mínu. Ég gaf þeim aftur að borða, þar sem það var allt sem ég vissi að ég gæti gert með endur.

Þeir komu aftur á hverjum degi eftir það í einn eða tvo mánuð og lærðu meira að segja að koma upp að útidyrunum mínum og kvakka þegar þeir vildu mat. Það lækkaði síðan í aðeins einn þeirra um það bil einu sinni eða tvisvar í viku. Ég er ekki alveg viss um hversu lengi þetta varði, en einn daginn eftir mikinn storm enduðu þeir báðir í framgarðinum mínum.

Að þessu sinni var eitthvað hræðilega rangt

Ég var spennt að sjá þá báða saman aftur, svo ég tók fram auka mat handa þeim. Þeir virtust þó ólíkir, órólegir. Þeir hættu ekki að kvekja þegar ég kom út eins og þeir gerðu venjulega. Reyndar kváðu þeir meira. Þegar ég henti fyrsta brauðbitanum til þeirra, tók karlmaðurinn það í raun og veru upp og henti því aftur í mig og hóf aftur æðislegt kvak. Ég tók nokkur skref í áttina að þeim þá til að sjá hvort þeir myndu bakka eins og þeir gerðu venjulega, en aðeins kvendýrið hreyfði sig í þetta skiptið. Þetta kom mér á óvart, en hvernig þeir voru að leika minnti mig á kvikmyndir sem ég hafði séð þegar dýr vildi að einhver fylgdi þeim. Ég fór aftur inn og útskýrði það fyrir mömmu og fékk leyfi til að reyna að fylgja þeim.

Þegar ég fór aftur út, höfðu þeir flutt í hornið á garðinum mínum, greinilega gert ráð fyrir að ég hefði gefist upp á þeim. Þeir heyrðu hurðina lokast og karlmaðurinn hljóp til baka til mín, kvakandi alla leiðina. Ég fylgdi þeim að horninu á garðinum, niður veginn, handan við hornið, yfir götu, og þá var vatnið í sjónmáli. Kvendýrið flaug niður nálægt vatninu þá, en karldýrið leiddi mig niður fótgangandi. Þegar við komum að vatninu fóru þeir báðir í óveðurshol við brún þess og byrjuðu að kvekja niður í það. Ég kom til og horfði niður, og það sem ég sá hneykslaði mig. Ég sá sjö andarunga um átta fet beint niður neðst í þessu niðurfalli, bara horfa upp á okkur.

Ég hljóp eftir hjálp

Ég vissi að ég yrði að gera eitthvað til að hjálpa, svo eftir að hafa útskýrt fyrir öndunum að ég kæmi strax aftur, hljóp ég aftur heim. Það tók mig um 10 mínútur að sannfæra pabba um að koma og hjálpa mér, en hann fékk sér veiðinetið sitt sem var fest við langa stöng og kom með mér. Það tók hann ekki langan tíma að ná sjö út, en hann sagði að annar væri þarna niðri. Það hélt áfram að synda inn og út úr rörinu neðst til að forðast netið.

Ég hljóp til baka yfir götuna og niður hæðina til að finna hvar pípan hleypti út. Þegar ég fann hann var andarunginn á endanum á honum en ég hræddi hann aftur í gegnum rörið þangað sem netið hans pabba var. Það tók okkur um 20 mínútur að ná þessum andarunga en við gerðum það að lokum. Um leið og það var komið út fylgdu foreldrarnir andarungunum frá niðurfallinu og fóru að skoða þá. Á þessum tímapunkti var kominn tími til að borða kvöldmat svo við fórum aftur heim.

Annar kvakk við dyrnar

Daginn eftir heyrði ég annað kvak við dyrnar. Ég fór út til að sjá endurnar tvær og alla átta andarungana í framgarðinum mínum. Ég vissi nú þegar betur en að reyna að snerta þær, svo ég horfði bara á þær og sá að þó þær hefðu gengið í gegnum mikið þá voru þær allar í lagi. Eftir nokkrar mínútur gengu þeir allir aftur niður garðinn minn og fóru að ganga niður veginn, öfuga leið frá vatninu.

Ég sá þau aldrei aftur, svo ég get bara gert ráð fyrir að það að sýna mér börnin sín aftur hafi verið leið til að segja takk og bless.

Komið til þín af The Great Animal Rescue Chase .