เป็ดสองตัวและฮีโร่วัย 7 ขวบของพวกเขา

เขียนโดยโรเบิร์ต ไนท์แห่งรัฐเคนตักกี้

ตอนฉันอายุประมาณ 7 ขวบ ฉันเห็น เป็ด สองตัวอยู่ในสวนหน้าบ้าน ฉันรู้ว่าเป็ดชอบขนมปัง ฉันจึงตัดสินใจให้อาหารพวกมันก่อนที่มันจะมีโอกาสบินหนีไป ตอนนั้นฉันยังไม่รู้ แต่เป็ดสองตัวนี้กลายมาเป็นปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อฉันมากที่สุดในปัจจุบัน

ประมาณหนึ่งสัปดาห์หลังจากที่พวกมันมาเยี่ยมครั้งแรก เป็ดก็กลับมาอยู่ในสนามหญ้าของฉันอีกครั้ง ฉันคิดว่าเรื่องนี้แปลก เพราะทะเลสาบในละแวกบ้านของเราไม่ได้อยู่ใกล้บ้านของฉันมากนัก อย่างไรก็ตาม ฉันให้อาหารพวกมันอีกครั้ง เพราะนั่นเป็นสิ่งเดียวที่ฉันรู้ว่าฉันสามารถทำได้กับเป็ด

หลังจากนั้นพวกมันก็กลับมาทุกวันเป็นเวลาหนึ่งหรือสองเดือน และถึงขั้นที่พวกมันเดินมาที่หน้าบ้านของฉันและส่งเสียงร้องแก๊กๆ เมื่อพวกมันต้องการอาหาร จากนั้นก็เหลือเพียงตัวเดียวประมาณหนึ่งหรือสองครั้งต่อสัปดาห์ ฉันไม่แน่ใจว่ามันกินเวลานานแค่ไหน แต่หลังจากพายุใหญ่ผ่านไปหนึ่งวัน พวกมันทั้งสองตัวก็มาอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านของฉัน

คราวนี้มีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง

ฉันตื่นเต้นที่ได้เห็นพวกมันทั้งสองตัวอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ฉันจึงนำอาหารพิเศษออกมาให้พวกมัน แต่พวกมันดูแตกต่างออกไป พวกมันกระวนกระวาย พวกมันไม่หยุดส่งเสียงร้องเมื่อฉันออกมาตามปกติ พวกมันยังส่งเสียงร้องดังกว่าเดิมด้วยซ้ำ เมื่อฉันโยนขนมปังชิ้นแรกให้พวกมัน ตัวผู้ก็หยิบขนมปังขึ้นมาแล้วโยนกลับมาหาฉันและร้องเสียงดังอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง ฉันเดินไปหาพวกมันสองสามก้าวเพื่อดูว่าพวกมันจะถอยหนีเหมือนปกติหรือไม่ แต่คราวนี้มีแต่ตัวเมียเท่านั้นที่ขยับตัว เรื่องนี้ทำให้ฉันงง แต่การกระทำของพวกมันทำให้ฉันนึกถึงภาพยนตร์ที่เคยดูเมื่อสัตว์ต้องการให้ใครสักคนเดินตาม ฉันกลับเข้าไปข้างในและอธิบายให้แม่ฟัง และได้รับอนุญาตให้ลองเดินตามพวกมัน

เมื่อฉันเดินกลับออกไป พวกมันได้ย้ายไปอยู่ที่มุมสนามหญ้าของฉัน ดูเหมือนว่าพวกมันจะคิดว่าฉันยอมแพ้แล้ว พวกมันได้ยินเสียงประตูปิด และตัวผู้ก็วิ่งกลับมาหาฉัน ส่งเสียงร้องแคว้กตลอดทาง ฉันเดินตามพวกมันไปจนถึงมุมสนามหญ้า ไปตามถนน เลี้ยวโค้ง ข้ามถนนไป แล้วก็เห็นทะเลสาบอยู่ไม่ไกล ตัวเมียบินลงมาใกล้ทะเลสาบ แต่ตัวผู้เดินนำฉันลงไปด้วยเท้า เมื่อเราไปถึงทะเลสาบ พวกมันทั้งคู่ไปที่ท่อระบายน้ำที่อยู่ริมทะเลสาบ และเริ่มแคว้ก้กลงไปในนั้น ฉันเดินเข้าไปมองลงไป สิ่งที่เห็นทำให้ฉันตกใจ ฉันเห็นลูกเป็ดเจ็ดตัวอยู่ตรงก้นท่อระบายน้ำประมาณแปดฟุต พวกมันเงยหน้าขึ้นมองพวกเรา

ฉันวิ่งไปขอความช่วยเหลือ

ฉันรู้ว่าต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อช่วยเป็ด หลังจากอธิบายให้เป็ดฟังว่าฉันจะกลับมาในเร็วๆ นี้ ฉันก็รีบวิ่งกลับบ้าน ฉันใช้เวลาประมาณ 10 นาทีในการโน้มน้าวพ่อให้มาช่วยฉัน แต่พ่อก็เอาตาข่ายจับปลาที่ติดอยู่กับคันยาวมาด้วย พ่อใช้เวลาไม่นานก็เอาออกมาได้เจ็ดตัว แต่พ่อบอกว่ามีอีกตัวอยู่ข้างล่าง ตาข่ายนั้นว่ายเข้าออกท่อที่ก้นบ่อตลอดเวลาเพื่อหลบตาข่าย

ฉันวิ่งกลับข้ามถนนและลงเนินไปหาท่อที่ปล่อยน้ำออกมา เมื่อเจอแล้ว ลูกเป็ดก็อยู่ที่ปลายท่อแล้ว แต่ฉันไล่มันกลับผ่านท่อไปยังตาข่ายของพ่อ ฉันใช้เวลาประมาณ 20 นาทีจึงจะจับลูกเป็ดได้ แต่สุดท้ายเราก็ทำได้ เมื่อลูกเป็ดออกมาแล้ว พ่อแม่เป็ดก็พาลูกเป็ดออกจากท่อระบายน้ำและเริ่มตรวจดูพวกมัน เมื่อถึงจุดนี้ ก็ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว เราจึงกลับบ้าน

หมอเถื่อนอีกคนอยู่ที่ประตู

วันรุ่งขึ้น ฉันได้ยินเสียงร้องแก๊กๆ อีกครั้งที่ประตู ฉันออกไปดูเป็ดสองตัวและลูกเป็ดทั้งแปดตัวที่สนามหญ้าหน้าบ้าน ฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าไม่ควรพยายามจับพวกมัน ฉันจึงมองพวกมันและเห็นว่าถึงแม้พวกมันจะผ่านอะไรมามากมาย แต่พวกมันก็ยังสบายดี หลังจากนั้นสองสามนาที พวกมันก็เดินกลับมาที่สนามหญ้าของฉันและเริ่มเดินไปตามถนน ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับทะเลสาบ

ฉันไม่เคยเห็นพวกเขาอีกเลย ดังนั้นฉันจึงคิดได้เพียงว่าการที่ฉันพาลูกๆ ของพวกเขามาให้ฉันดูอีกครั้งคงเป็นวิธีขอบคุณและอำลาพวกเขา

นำเสนอให้คุณโดย The Great Animal Rescue Chase