De Vergankelijkheid Van Broccoli

Ik verplant kleine broccolizaailingen van een dichtbeplante rij in een grote tray naar zaailingenhouders met vier compartimenten. Ze hebben hartvormige bladeren, diep stoffig groen, met wat 'echte' bladeren die net beginnen te verschijnen tussen deze twee. In de tray met vier compartimenten zullen ze blijven groeien totdat de buitentemperatuur warm genoeg is om ze in de tuin te zetten.

Hoe vaak ik de kleine ronde, zwarte zaadjes ook plant, dit kleine wonder maakt me blij. Ik zie ze opkomen als kleine groene knopjes, die vervolgens veranderen in hartvormige bladparen en uitgroeien tot prachtige hoofdjes met kraalvormige trossen die ik eet. Als ik de hoofdjes niet in hun beste vorm krijg om te koken en in te vriezen, laat ik ze metamorfoseren tot steeltjes met tere, lichtgele bloemetjes, die talloze bijen aantrekken die er zoemen van plezier. Veel van deze bloemetjes knip ik af en gooi ik over het hek voor de herten die dol zijn op deze bloemen. De bloesems die blijven staan, blijven veranderen totdat de kleine, zwarte, kraalvormige zaadjes verschijnen in wat ooit het bloemetje was. Net als de bijen en de herten geniet ik ook van dit proces, ik ben er vol ontzag voor. Ik zie hoe broccoli zich op zoveel manieren kan presenteren in deze wereld. Meestal roept het woord beelden op van de felgroene groenteroosjes in een roerbakgerecht, of knapperige hapjes op een groenteschotel. Toch zijn deze kleine plantjes die ik vandaag zie, met hun tere hartvormige blaadjes, ook broccoli. De nieuwe blaadjes die tevoorschijn komen, zullen broccoli zijn. De krop die later in de zomer opzwelt, is weer een fase in een proces van groei en verandering dat broccoli heet.

Broccolistengels zijn sterk en verteren langzaam. Maar uiteindelijk, hoewel ze langer duren om te verteren dan de bladeren die afgelopen herfst in de grond zijn gegraven, zullen ze volledig verdwijnen, gekauwd en verteerd door wormen, kevers en insecten, en weer verschijnen als aarde, helemaal niet meer herkenbaar. Ik vraag me af of deze aarde in feite een vorm van broccoli in het onzichtbare is. Hoewel de aarde niet in een broccolivorm verschijnt, zal het nog steeds de voedingsstoffen leveren die de zeer kleine zaadjes in staat stellen op te zwellen, te groeien en delicate hartvormige blaadjes te laten ontkiemen. Zonder die aarde zouden de zaadjes zich niet in dat proces ontwikkelen. Dus waar houdt broccoli op en begint aarde? De gezwollen broccoliroosjes die ons bord sieren en ons lichaam van voedingsstoffen voorzien, worden in dat lichaam opgenomen. Ben ik broccoli in een menselijke vorm? Een deel van de broccoli is dit lichaam geworden.

Als ik dit proces observeer, kan ik niet anders dan me afvragen hoe ik mijn eigen identiteit op een bepaald moment zie en die van andere levende wezens. Mijn lichaam, net als dat van een broccoli, is voortdurend in beweging. Mijn gedachten fladderen, bewegen en reizen, zelfs als ik mijn uiterste best doe om te ontspannen en tot rust te komen. Mijn emoties zijn een stromende rivier van verandering. Een foto aan de muur van een zesjarige versie van mezelf vertoont een vage gelijkenis, zo niet helemaal, met de ik van zestig jaar later.

Het maakt niet uit hoe vaak
Ik plant de kleine ronde zwarte zaadjes,
dit kleine wonder maakt mij opgewonden,
om ze te zien opduiken als kleine groene knopjes,
ga dan verder met het veranderen naar de hartvormige bladparen,
om prachtige hoofden te worden
van kralenclusters die ik zal eten.

Wie of waar is het 'echte ik' in deze reis van geboorte tot dood, en ik vraag me af wat voor 'echte ik' er bestaat? Mijn lichaam maakt deel uit van een uitgebreide cyclus die ik groei en verval noem. De lucht die ik inadem bevat watermoleculen die al millennia op aarde circuleren. Hoe zit het dan met mijn geest? Hoe zit het met dat zelfgevoel dat ik meedraag van iemand in mijn lichaam die ik ben, en niet het hert dat onderaan de tuin broccoliroosjes eet? Is dit identiteitsgevoel een illusie? Beweegt alles zich in een onophoudelijke stroom van verandering?

Deze vragen dragen een herinnering in zich aan leringen die spreken over de illusoire aard van het bestaan. Voortdurende verandering, zo herinneren ze ons eraan, is de conditie. Iets bestaat op elk moment, maar de vorm is niet permanent; het verandert onophoudelijk. De broccoli van gisteren, die is overgeplant, is al van uiterlijk veranderd. Zijn aard is om te groeien, maar zijn aard is net zo goed om te vergaan wanneer die fase van de cyclus begint. En zo is het ook met mij.

Toch weet ik dat er een bewustzijn is dat consistent blijft in mij, de broccoli en andere vormen die dit veranderingsproces begeleiden. Ik weet ook dat ik dat bewustzijn niet kan beperken tot welke tijd, plaats of vorm dan ook. Ik word herinnerd aan de eeuwenoude yogaleer: ik ben niet mijn lichaam, ik ben niet mijn geest, ik ben niet mijn emoties, ik ben het eeuwige Licht.

In de Hatha Yoga-beoefening merk ik dat ik de neiging heb om de houding te identificeren als iets dat zich op een bepaald punt voordoet, denkend dat ik in de houding kom en er dan weer uit ga, alsof een bepaalde houding het doel is. Maar het hele proces is een 'houding' en niet een enkele houding die je inneemt en verlaat om de volgende te bereiken. Het hele proces is Yoga, gericht op het volledig bewust zijn van het moment. En dan de volgende. Een vloeiende stroom. In dat proces van tijdloos 'nu' voel ik het bewustzijn dat niet verandert in het proces van onophoudelijke verandering.

Ik begrijp beter wat veel leraren hebben gezegd: dat al het leven yoga is. Ik herinner me dat ik yoga beoefen om te kunnen oefenen, zodat de inzichten zich in alles wat ik doe, in alle handelingen, in aanwezigheid en bewustzijn en in het nu, in een onophoudelijke stroom, zullen verspreiden. Op deze manier worden de herinnering en het bewustzijn van wat blijvend is en niet beperkt is, versterkt.

In de tuin vallen de bloemblaadjes van de kersenboom, door de tuin gedragen alsof er dikke sneeuwvlokken vallen. Ik herinner me dat ik dit meemaakte in Japan, waar het populaire kersenbloesemschouwspel het moment viert waarop perfect gevormde bloesems veranderen in vallende bloemblaadjes, een erkenning en eerbetoon aan de stroom van verandering in alles. Het leven is een aaneenschakeling van oorzaken. De ontroering van deze vergankelijkheid raakt mijn hart. Uit de bloesems komen de kleinste beginnetjes van fruit. Ze zwellen, verkleuren van groen naar rood, verteerd in hun buik of in de aarde. Uit het zaad dat verborgen zit in de vrucht, schuilt de potentie voor een andere boom, voor bloesems, fruit en zaden.

Diezelfde leer zie ik ook terug in deze kleine broccoliplantjes met hun hartvormige blaadjes en het verborgen licht dat hun transformatie begeleidt.

De broccoli van vorig jaar is verteerd in mijn lichaam. Broccoli is getransformeerd tot mens. De broccoli van dit jaar zal in vele vormen transformeren. Ik krijg een glimp van de aard van vergankelijkheid en van die eenheid die onveranderlijk is. Ik blijf transplanteren, onderdeel van het proces van onophoudelijke verandering en herinnering.