Að Bjarga góðra Rakara Og götukettunum Hans

Með tvo stóra sekki af kattamat í fanginu getur Manuela Wroblewski ekki hætt að brosa þegar hún þeysir í átt að kunnuglegu búðinni á horninu. Hún kemur í vikulega heimsókn til að sjá Hussein rakara. Hann kemur auga á hana út um gluggann á rólegu búðinni sinni og brestur inn um dyrnar og inn í sólarljósið og teygir út handleggina með tyrkneskri kveðju. Hussein tekur saman hendurnar í þakklætisskyni þegar hann horfir á matarpokana og þeir tveir flýta sér að litlu matarréttunum sem eru í röðinni í húsasundinu. Fljótlega hljómar kubbshljóðið við skálarnar og nokkrir stífir halakettir byrja að birtast.

Hér í Avsallar í Tyrklandi ríkir menningarleg andúð á köttum og hundum og þeir sem fæða dýrin eru oft fyrirlitnir. En Hussein hugsar ekki um þá sem stara á hann. Hann tekur sinn tíma í sundinu, krjúpar í lengstu lög, strýkur hvern kött og talar rólega. Hussein er einfaldlega maður sem elskar af öllu hjarta og á þessari stundu er hann týndur í þægindum fjölskyldu sinnar.

Þegar þau tvö klára og leggja leið sína aftur inn í búðina dofnar bros Husseins og Manuela getur ekki annað en tekið eftir því að hann er farinn að líta frekar grannur út. Manuela, fædd í Þýskalandi, hefur stýrt dýrabjörgunaráætlun sjálfboðaliða í Tyrklandi síðustu þrjú ár, en tungumálið kemur hægt. Aðeins fyrir tilviljun, þegar fjöltyngdur kunningi kemur, byrjar herbergið að myrkvast þegar Hussein útskýrir að hann sé við það að missa rakarastofuna sína.

Eftir áratugi í sama pínulitla herberginu með óaðfinnanlega slípuðum skærum og snyrtiverkfærum nákvæmlega stillt meðfram borðinu, hefur Hussein verið sagt að hann verði að fara. Visnandi rakarastofan hans borgar einfaldlega ekki næga leigu og þar sem svo fáir viðskiptavinir kalla eftir „gamaldags“ þjónustu hans, hefur leigusali boðið inn öðrum leigjanda... einum sem mun ekki gefa dýrum úti.

Augu Manuelu byrja að flæða þegar Hussein lætur í ljós áhyggjur sínar af köttunum sem hann hugsar um. Það eru aðeins sjö dagar þangað til Hussein hverfur úr búðinni og Manuela óttast að hann lifi af og dýrin sem eru háð honum.

En eins og örlögin vilja, þá er eitthvað betra í vændum fyrir rakarann ​​og kettina hans. Þú sérð, þó að dýrabjörgun sé talin list sem eingöngu er helguð fjórfættum, þá snýst hún oft um að bjarga fólki líka. Þegar Facebook-stuðningsmenn Manuelu lesa færslu hennar um örlög rakarans er mikill stuðningur. Hvað eftir annað byrja lesendur að leggja fram smá framlög til að hjálpa og Manuela getur ekki beðið eftir að deila fréttunum með Hussein.

Á hverjum degi næstu vikuna fer Manuela til Husseins og hefur smá bunka af peningum til að gefa honum. Og á þriðja degi gerist eitthvað ótrúlegt þegar Hussein nær að tryggja sér verslunarhlið í niðurníddri byggingu við hlið verslunar sinnar. Ekkert rafmagn, ekkert rennandi vatn, en það er möguleiki á þessum stað.

Manuela og dýralæknirinn Dr. Osman koma við til að aðstoða við að mála og hreinsa rusl á meðan rafvirkjar og pípulagningamenn gera allar nauðsynlegar tengingar.

Eftir innan við tvær vikur er rakarinn aftur kominn í viðskiptum, allur heimurinn hans endurreistur fyrir tilstilli góðvildar ókunnugra. Og hvað varðar kettina þá segir Manuela frá því að minnstu viðskiptavinum rakarastofunnar gangi bara vel. Þeir eru á meðal þeirra hundruða hér í Avsallum sem fá daglega máltíðir í gegnum þetta góðgerðarstarf sem styrkt er af Harmony Fund.