Textar Og afrit

32:47 Ég vil að þið vitið öll að ég tel að heimurinn sé staður sem er þess virði að lifa á. Ég trúi á ykkur. Ég trúi á vonir ykkar og drauma, ég trúi á greind ykkar og ég trúi á eldmóð ykkar. Og ég er orðinn þreyttur á að lifa svona, að fara í bæ eftir bæ með fólki sem stendur á hornum með göt þar sem augun voru áður, með skaddaða anda. Við munum ekki ná árangri sem land nema við getum snúið þessu við. Í Pennsylvaníu kostar það 60.000 dollara að halda fólki í fangelsi, flestir líta út eins og ég. Það kostar 40.000 dollara að byggja læknadeild Háskólans í Pittsburgh. Það er 20.000 dollurum ódýrara að byggja læknadeild en að halda fólki í fangelsi. Reiknið þetta út - það mun aldrei virka. Ég treysti á ykkur og ég treysti á gaura eins og Herbie og Quincy og Hackett og Richard og mjög gott fólk sem trúir enn á eitthvað. Og ég vil gera þetta á ævinni, í hverri borg og í hverjum bæ. Og ég held ekki að ég sé brjálaður. Ég held að við getum náð tökum á þessu og ég held að við getum byggt þetta um allt land fyrir minni peninga en við eyðum í fangelsi. Og ég tel að við getum snúið þessari sögu við í sögu fagnaðar og vonar. Í mínu starfi er þetta mjög erfitt starf. Maður er alltaf að berjast uppstreymis eins og lax -- aldrei nóg af peningum, of mikil þörf -- og því er tilhneiging til að fá atvinnuþunglyndi sem fylgir vinnunni minni. Og því hef ég fundið út, með tímanum, lausnina á þunglyndinu: þú eignast vin í hverjum bæ og þú munt aldrei vera einmana. Og von mín er sú að ég hafi eignast nokkra hér í kvöld. Og takk fyrir að hlusta á það sem ég hafði að segja. (Klapp)