Ondertitels En Tran

Meneer Ross bracht uw albums mee toen ik 16 was tijdens de pottenbakles, toen de wereld nog donker was, en uw muziek bracht me naar het zonlicht. En ik zei: "Als ik die muziek kan volgen, kom ik in het zonlicht en dan komt het wel goed. En als dat niet zo is, hoe ben ik dan hier terechtgekomen?"

32:47 Ik wil dat jullie allemaal weten dat ik denk dat de wereld een plek is die de moeite waard is om te leven. Ik geloof in jullie. Ik geloof in jullie hoop en dromen, ik geloof in jullie intelligentie en ik geloof in jullie enthousiasme. En ik ben het zat om zo te leven, stad na stad af te reizen met mensen die op hoeken staan ​​met gaten waar vroeger ogen zaten, hun geest beschadigd. We zullen het als land niet redden als we dit niet kunnen veranderen. In Pennsylvania kost het 60.000 dollar om mensen in de gevangenis te houden, van wie de meesten op mij lijken. Het kost 40.000 dollar om de medische faculteit van de Universiteit van Pittsburgh te bouwen. Het is 20.000 dollar goedkoper om een ​​medische faculteit te bouwen dan om mensen in de gevangenis te houden. Reken maar uit, het zal nooit werken. Ik reken op jullie en ik reken op mensen zoals Herbie, Quincy, Hackett en Richard en heel fatsoenlijke mensen die nog steeds ergens in geloven. En ik wil dit in mijn leven doen, in elke stad en in elk dorp. En ik denk niet dat ik gek ben. Ik denk dat we hiermee aan de slag kunnen en dat we deze overal in het land kunnen bouwen voor minder geld dan we nu aan gevangenissen uitgeven. En ik geloof dat we dit hele verhaal kunnen ombuigen naar een verhaal van feestvreugde en hoop. In mijn vak is het heel moeilijk werk. Je vecht altijd stroomopwaarts als een zalm – nooit genoeg geld, te veel nood – en dus is er een neiging tot een beroepsdepressie die gepaard gaat met mijn werk. En zo heb ik in de loop der tijd de oplossing voor de depressie gevonden: je maakt vrienden in elke stad en je zult je nooit meer eenzaam voelen. En mijn hoop is dat ik er hier vanavond een paar heb gemaakt. En bedankt voor het luisteren naar wat ik te zeggen had. (Applaus)