Leigubílstjórinn Sem Rekur Tvo skóla Og munaðarleysingjahæli

Hann þurfti að hætta í skóla og betla. Nú rekur þessi leigubílstjóri frá Kolkata tvo skóla og munaðarleysingjahæli.

Sjö ára gamall Gazi Jalaluddin stundaði nám í heimaskóla í þorpinu sínu. Hann var duglegur krakki og hoppaði af gleði þegar hann sagði föður sínum að hann hefði lent í fyrsta sæti í fyrsta bekk. En faðir hans hafði sínar eigin fréttir — hann gat ekki safnað nægum peningum til að kaupa bækur handa honum fyrir annan bekk svo Gazi yrði að hætta að fara í skólann.

Faðir Gazi var bóndi í þorpinu Thakurchak í Sundarbans í Vestur-Bengal. Hann átti aðeins fjórðungs ekru lands sem gaf ekki næga uppskeru til að skila jafnvel aðföngunum, en fjölskyldan svelti í daga. Faðir Gazi var veikur og þau fóru til Kolkata í leit að vinnu sem gæti gefið þeim að minnsta kosti eina máltíð á hverjum degi. Því miður vildi enginn ráða veikan mann og Gazi endaði á því að betla á götum Kolkata.

Þegar Gazi var 12 eða 13 ára gamall byrjaði hann að vinna sem rickshaw-ökumaður á Entally-markaðssvæðinu í Kolkata. Fáeinum árum síðar, 18 ára gamall, lærði Gazi að keyra leigubíl og varð leigubílstjóri árið 1977.

Gazi Jalalluddin

En það var alltaf í huga hans, hinir mörgu ungu drengir í þorpinu hans sem voru enn að reyna að ná endum saman. Þannig að hann stofnaði „Sundarban Driving Samiti“ og byrjaði að kenna ungum drengjum í Sundarban-þjóðinni ökukennslu svo þeir gætu byrjað að lifa lífi sínu með reisn.

„Ég kenndi 10 strákum í fyrsta bekknum mínum frítt og bað þá um að gefa aðeins 5 rúpíur á mánuði um leið og þeir byrjuðu að þéna. Ég bað þá líka hvern og einn um að kenna tveimur þurfandi strákum til viðbótar úr þorpinu. Keðjan heldur enn áfram og í dag eru 300 strákar frá Sundarbönum að keyra leigubíla og sjá sér farborða í Kolkata,“ upplýsir Gazi.

Gazi byrjaði einnig að spyrja farþega sína hvort þeir vildu gefa bækur, gömul föt eða lyf. Margir sýndu áhuga og Gazi safnaði bókum, fötum og lyfjum frá þeim og dreifði þeim meðal bágstaddra í þorpinu sínu. Mörg börn sem þurftu að hætta námi vegna skorts á peningum til að kaupa bækur, rétt eins og Gazi, gátu lært aftur með hjálp hans.

Hann hélt áfram að gera þetta til ársins 1997, en það var eitthvað sem gerði hann enn órólegan. Frá því að hann hætti námi hafði Gazi oft dreymt um skóla þar sem börn þyrftu ekki að borga neitt fyrir nám. Og nú var hann staðráðinn í að gera það sjálfur.

„Ég spurði marga í þorpinu mínu hvort þeir gætu gefið land til að byggja skóla, en enginn samþykkti það, fáir hlógu jafnvel að mér,“ segir Gazi.

Þetta lét þennan unga mann ekki draga úr sér kjarkinn og hann hóf skólagöngu sína í einu af herbergjunum í tveggja herbergja húsi sínu. Hann auglýsti í þorpinu í gegnum hljóðnema og hvatti foreldra til að senda börnin sín í skóla og bauðst til að kenna þeim frítt. Í fyrstu hafði enginn áhuga. Þorpsbúar spurðu hann hvernig þetta myndi skipta máli þar sem þeir gætu ekki fengið börnin til að læra frekar og það myndi eyðileggja alla möguleika þeirra á að fá vinnu.

„Þau voru ekki tilbúin að senda börnin sín, sérstaklega stelpur, í skólann. Ég útskýrði fyrir þeim hvernig þau þyrftu að hlaupa aftur til læknis eða einhvers sem er læsur til að lesa jafnvel einföldustu hluti eins og hvernig á að taka lyf eða hvernig þau þyrftu að bíða eftir að einhver lesi bréfin þeirra og myndu síðar vita að þetta væri mjög áríðandi,“ útskýrði hann.

Viðleitni Gazi bar árangur og hann stofnaði sinn eigin skóla, Ismail Israfil Free Primary School (nefndan eftir tveimur sonum hans), með 22 nemendum og tveimur kennurum árið 1998 í Uttar Thakuchak, Sundarbans.

Sundarban Sikshayatan trúboðsstöðin

Hann hélt síðan áfram að byggja eitt herbergi á hverju ári með framlögum frá farþegum sínum og sparnaði sínum. Árið 2012 tókst Gazi að byggja 12 kennslustofur, 2 salerni og hádegismatsal í skólanum sínum. Án nokkurrar aðstoðar frá stjórnvöldum gat þessi skóladreginn nemandi nú boðið upp á ókeypis menntun og máltíðir til fátækra barna.

„Í fyrstu áttum við í miklum erfiðleikum. Það var áður drullukennt á regntímanum og pólýetendúkarnir sem við notuðum fyrir bráðabirgðaskólann okkar fyrir svo marga nemendur leku. En sem betur fer, með hjálp fólks, kom bygging. Hins vegar var hún líka innan múslimsku nýlendunnar okkar og það var enginn almennilegur vegur að henni. Ég vildi byggja stærri skóla við veg. Svo ég byrjaði að biðja farþega mína um hjálp til að byggja stærri skóla,“ segir hann.

Tveir farþegar Gazi hjálpuðu honum að kaupa land fyrir skólann, sumir tóku ábyrgð á að greiða kennurunum og aðrir hjálpuðu honum að hefja hádegismatinn í skólanum sínum. Með hjálpinni sem streymdi inn gat hann byggt sinn annan skóla, Sundarban Sikshayatan Mission, árið 2009 í Purv Thakurchak, Sundarban, 2 km frá fyrsta skóla sínum. Nú eru um 21 kennari, fjórir starfsmenn sem ekki eru kennarar og næstum 425 nemendur í þessum tveimur skólum.

Gazi stoppaði ekki hér. Margir nemendanna í skólum hans voru munaðarlaus börn sem voru neydd til að betla, rétt eins og Gazi gerði. Hann vildi veita þessum börnum húsaskjól og byrjaði að safna fé fyrir munaðarleysingjahæli. Fleiri lögðu sitt af mörkum og Sundarban munaðarleysingjaheimilið var byggt árið 2016. Hann sér um allar húsnæðisþarfir þessara munaðarlausu barna með því að spara peninga úr tekjum sínum og hjálp sem þeir sem gefa fá.

„Ég á enn erfitt með að gefa öllum krökkunum hádegismat. Stundum get ég ekki greitt kennurunum full laun í einu, en þeir eru líka mjög samvinnuþýðir. Óþekktu farþegarnir mínir hafa hjálpað mér að uppfylla drauminn minn og ég dreym um heim þar sem enginn Gazi þarf lengur að hætta að fara í skóla,“ segir hann.

Gazi þakkaði sérstaklega Arun Kumar Dubey sem gaf land fyrir munaðarleysingjahæli sitt, Dipankar Ghosh, Ajeet Kumar Saha, Deepa Dutta, Barnali Pai og mörgum öðrum sem hjálpa honum að halda uppi skólunum og munaðarleysingjahælinu.

Þú getur smellt hér til að hafa samband við Gazi Jallaluddin.