Het Heilige Gewone in De Gezondheidszorg

Beste verzorgers,

Dit stuk is niet elegant. Want gezondheidszorg is nooit elegant.

Eerder dit jaar werd mijn moeder opgenomen in het ziekenhuis vanwege een plotselinge scheur in haar hersenaneurysma. Je kunt hier meer lezen over een aspect van die ervaring. Vorige week kwam ze weer thuis.

Slechts twee dagen nadat ze thuis was, vond ik haar uit bed, zittend op de grond. Ze had in haar broek geplast. En de voedingssonde die in haar maag had moeten blijven terwijl ze opnieuw leerde hoe ze veilig moest slikken? Die lag naast haar kussen.

Mijn vader was twee minuten naar de badkamer gegaan voordat dit gebeurde. Gelukkig was ze in orde – en als gastro-enteroloog wist ik wat ik met de voedingssonde moest doen (snel een nieuwe sonde in haar buik plaatsen voordat het gaatje dichtgaat)!

Het is niet makkelijk om te zorgen voor de dagelijkse behoeften van iemand die dat zelf niet kan. Dat hebben we uit eigen ervaring ervaren.

Dus ik schrijf dit om mijn dankbaarheid te uiten. Voor alle verzorgers in het ziekenhuis die voor mama hebben gezorgd. In onze onwetender momenten noemen wij artsen je soms 'hulppersoneel'. Ik zal die term nooit meer gebruiken. Je bent GEEN hulppersoneel.

Het was een heilige handeling voor je om mama elke nieuwe ochtend te verwelkomen. En om al het vuil dat zich 's nachts in haar mond had opgehoopt, weg te zuigen.

Het was een heilige daad voor jou om haar uit bed te helpen als ze naar de wc moest. En om haar schoon te maken als ze zich had bevuild.

Het was een heilige daad voor jou om haar elke dag via die tube de smoothies te geven die ik je gaf, gemaakt van groenten die ze zelf had geplant voordat ze ziek werd. En om te voorkomen dat ze de tube eruit trok.

Het was een heilige daad voor jou om haar elke dag te helpen haar armen, benen en lichaam te bewegen om haar kracht te herstellen. En om haar in bed te rollen om doorligwonden te voorkomen.

Het was een heilige handeling om voor haar te zingen, zodat ze genezen kon worden door de kracht van muziek. En om haar krijsende geluiden te laten maken, zodat ze weer kon slikken.

Toen je haar tante begon te noemen, zoals wij dat in de Indiase cultuur doen, toen je haar laatste haar vlechtte, toen je haar Amma noemde omdat ze je aan je eigen moeder deed denken, toen je haar uit bed tilde zodat ze haar gewicht op het jouwe kon dragen, toen je onze wensen voor privacy respecteerde, toen je weigerde mij uit de kamer te zetten omdat ik weigerde een infectiecontrole-jas te dragen die niet echt een infectie kon bestrijden, toen je ons dekens gaf zodat we warm konden blijven in die koude intensive care, toen je mijn broer zijn twee zoontjes stiekem de intensive care in liet smokkelen omdat hij niet zeker wist of ze hun Nanamma ooit nog levend zouden terugzien... Dat waren heilige handelingen.

En als je haar 's avonds instopte en haar het beste wenste - alsof ze er helemaal was en naar haar luisterde, zelfs in haar coma... dat was heilig.

Verschillende artsen hebben bloedonderzoeken, röntgenfoto's en andere ingrepen gedaan als onderdeel van de medische zorg voor mijn moeder. Jij bent net zo belangrijk geweest voor haar medische zorg als zij.

Nu we voor de uitdaging staan ​​om thuis voor mama te doen wat jij voor haar in het ziekenhuis hebt gedaan, wens ik je één ding toe. Ik wens dat je op een gegeven moment, terwijl je de stapels en stapels nutteloze gegevens in het elektronisch medisch dossier van je patiënt invoert – gegevens die voornamelijk dienen voor onze medisch-juridische en factureringsindustriële complexen, niet voor de patiënt – een pop-upvenster op je scherm krijgt. Een pop-upvenster dat niet alleen maar bijdraagt ​​aan al het medische gedoe dat de goede patiëntenzorg schaadt. Nee, een pop-upvenster dat gewoon bedankt zegt, van iemand zoals ik tegen iemand zoals jij. Voor de heilige handelingen die je dag in dag uit verricht. Gewone handelingen die buitengewoon zijn.

In diepe dankbaarheid,

Dr. Venu Julapalli