Święta Ordynacja W Opiece Zdrowotnej

Drodzy Opiekunowie,

Ten kawałek nie jest delikatny. Ponieważ opieka zdrowotna nigdy nie jest delikatna.

Na początku tego roku moja matka trafiła do szpitala z powodu nagłego pęknięcia tętniaka mózgu. Możesz przeczytać o pewnym aspekcie tego doświadczenia tutaj . W zeszłym tygodniu wróciła do domu.

Zaledwie dwa dni po powrocie do domu znalazłem ją poza łóżkiem i siedzącą na podłodze. Zmoczyła się. A rurka do karmienia, która miała pozostać w jej żołądku, podczas gdy uczyła się bezpiecznie połykać? Była obok jej poduszki.

Mój ojciec wyszedł do łazienki na dwie minuty, zanim to się stało. Na szczęście nic jej nie było - a jako gastroenterolog wiedziałem, co zrobić z sondą (szybko wprowadzić jej nową do brzucha, zanim otwór się zamknie)!

Niełatwo jest zadbać o codzienne potrzeby kogoś, kto nie może zrobić tego sam. To jest to, czego dowiedzieliśmy się z pierwszej ręki.

Piszę to, aby wyrazić wdzięczność. Wszystkim opiekunom w szpitalu, którzy opiekowali się Mamą. W naszych chwilach większej ignorancji my, lekarze, możemy czasami nazywać Was „personelem pomocniczym”. Nigdy więcej nie użyję tego określenia. NIE jesteście personelem pomocniczym.

To był dla ciebie święty akt, witać mamę każdego nowego poranka. I odsysać cały brud, który nagromadził się w jej ustach przez noc.

To był dla ciebie święty akt, aby pomóc jej wstać z łóżka, gdy potrzebowała iść do łazienki. I aby ją wyczyścić, gdy się pobrudziła.

To był dla ciebie święty akt, że karmiłeś ją codziennie przez tę rurkę koktajlami, które ci dostarczałem, zrobionymi z zieleniny zasadzonej jej własnymi rękami, zanim zachorowała. I żeby powstrzymać ją przed wyciągnięciem rurki.

To był dla ciebie święty akt, aby pomóc jej poruszać rękami, nogami i ciałem każdego dnia, aby odbudować jej siły. I aby ją przewracać w łóżku, aby zapobiec odleżynom.

To był święty akt, śpiewać jej, aby mogła zostać uzdrowiona mocą muzyki. I sprawić, aby wydawała piskliwe dźwięki, aby mogła znów przełknąć.

Kiedy zaczęłaś nazywać ją ciocią, tak jak robimy to w kulturze indyjskiej, kiedy zaplatałaś to, co jej zostało z włosów, kiedy nazywałaś ją Ammą, bo przypominała ci twoją matkę, kiedy podniosłaś ją z łóżka, żeby mogła oprzeć swój ciężar na twoim, kiedy uszanowałaś naszą prośbę o prywatność, kiedy odmówiłaś wyrzucenia mnie z pokoju, bo nie chciałam nosić fartucha antybakteryjnego, nie mając żadnej infekcji do opanowania, kiedy dałaś nam koce, żebyśmy mogli się ogrzać w zimnej sali OIOM-u, kiedy pozwoliłaś mojemu bratu przemycić swoich dwóch małych synów na OIOM-, bo nie był pewien, czy kiedykolwiek zobaczą swoją Nanammę żywą... To były święte akty.

A kiedy kładłeś ją spać i życzyłeś jej wszystkiego dobrego – jakby była w pełni obecna i słuchała, nawet w śpiączce… to było święte.

Wielu lekarzy wykonało wiele badań krwi, prześwietleń i zabiegów w ramach opieki medycznej nad moją mamą. Byłeś równie ważną częścią jej opieki medycznej, jak oni.

Gdy stajemy przed wyzwaniem zrobienia dla mamy w domu tego, co ty zrobiłeś dla niej w szpitalu, życzę ci jednej rzeczy. Życzę ci, żebyś w pewnym momencie, gdy będziesz wprowadzał sterty bezużytecznych danych do elektronicznej dokumentacji medycznej twojego pacjenta - danych, które służą przede wszystkim naszym kompleksom medyczno-prawnym i medyczno-rozliczeniowo-przemysłowym, a nie pacjentowi - zobaczył na ekranie wyskakujące okienko. Wyskakujące okienko, które nie tylko dokłada się do całego medycznego szumu, który źle służy dobrej opiece nad pacjentem. Nie, wyskakujące okienko, które po prostu mówi dziękuję, od faceta takiego jak ja do kogoś takiego jak ty. Za święte czyny, które wykonujesz dzień w dzień. Zwykłe czyny, które są niezwykłe.

Z głęboką wdzięcznością,

Dr Venu Julapalli