Dialogen Op De oprit: Een Paar Stoelen Voor Het Huis

Prakash Mathew kwam in 1971 naar Fargo, North Dakota, met al zijn bezittingen in één koffer. De afgelopen jaren zaten hij en zijn vrouw Jane na het tuinieren op hun oprit om voorbijgangers te begroeten – totdat zij afgelopen december overleed. Daarna besloot hij de extra stoelen een bewuste bestemming te geven: Driveway Dialogues, waarbij buren elke twee weken op donderdag samenkomen voor gesprekken over vertrouwen, gemeenschap en naastenliefde. Dit verhaal is afkomstig uit een gesprek in de DailyGood Story Booth, verteld in zijn eigen woorden.

Wilt u hulp?

Vandaag was ik buiten bezig een kerstboom, een winterboom, voor mijn huis in elkaar te zetten. Ik ben niet echt een klusser, en je kon zien dat ik er flink mee worstelde. Toen kwam er toevallig een jongeman langs die meedoet aan de Driveway Dialogues. Hij stopte plotseling en vroeg: "Kun je me helpen?" En ik zei: "Ja, graag."

Hij hoefde niet te stoppen. Maar ik denk dat dit een gevolg is van het prachtige verhaal dat ik jullie wil vertellen. Langdurige relaties en vriendschappen ontstaan ​​door dit soort gesprekken op de oprit.

Elke tweede donderdag in de warme maanden verzamelen de buren zich met tuinstoelen op mijn oprit hier in Fargo, North Dakota, en voeren we een betekenisvol gesprek. We noemen het Opritdialoog. En laat ik heel eerlijk zijn over de motivatie erachter. Ik heb nog nooit meegemaakt wat we de afgelopen tien jaar in ons land hebben meegemaakt – een verdeeld land. En toch, als ik de afgelopen jaren door mijn buurt liep, werd ik door niemand slecht behandeld. Ik kon met iedereen een goed gesprek voeren. Dus waarom zijn we zo verdeeld? Kunnen we geen gezonde gemeenschap vormen? Ik voelde echt de drang om hier iets aan te doen.

Mensen zijn over het algemeen goede mensen. De oprit was de plek waar ik besloot dat te testen.

Ik had alleen een koffer.

Ik moet jullie vertellen hoe ik in Fargo terecht ben gekomen, want iedereen vraagt ​​ernaar. Ik ben opgegroeid in het zuiden van India en ging studeren in het noorden, zo'n duizend kilometer van huis. Toen ik daar was, in 1968, kwam er een team uit de Verenigde Staten en werd ik gekoppeld aan de enige persoon uit Fargo: Ross Robson, de dominee van de First Presbyterian Church in het centrum. We brachten een dag samen door en het klikte meteen. Zijn hele familie werd uiteindelijk mijn surrogaatfamilie.

Hij ging terug naar zijn kerk en vertelde dat hij een jonge jongen in India had ontmoet en dat hij me heel graag hierheen wilde halen. Ze baden ongeveer drie jaar voor me, en ik wist niet dat dit allemaal gaande was. Toen stuurde hij me drie aanmeldingsformulieren voor een masteropleiding, en ik werd bij alle drie aangenomen. Dus schreef ik Ross terug: "Nou, aangezien jij al het werk hebt gedaan, waar ga ik dan studeren?"

Hij antwoordde gekscherend: "Dat deed ik gewoon voor de lol. Ik ben degene die je meeneemt, dus je gaat naar North Dakota State University. Je hebt eigenlijk geen keus."

Ik kwam aan met een koffer in mijn hand, al mijn bezittingen erin. Dat was in 1971 – vijfenenvijftig jaar geleden. Ik ging daar naar school en bracht uiteindelijk mijn hele werkzame leven door aan die universiteit. Ik kan me niet eens voorstellen hoe mijn leven zo in elkaar heeft gelopen. Het was werkelijk Gods plan!

In India kreeg mijn vader de kans om met Mahatma Gandhi samen te werken, dus mensen vragen me vaak: "Is Gandhi een inspiratiebron voor je?" En dan zeg ik: "Nee, mijn vader was mijn inspiratie. Hij is mijn held." Hij was een ware, oprechte dienende leider. Ik ben gezegend dat ik zo'n rolmodel in mijn leven heb gehad.

We gaan zitten en een praatje maken.

Jane en ik hadden dit gemeen. Tijdens onze wandelingen konden we nauwelijks twee straten verder lopen zonder even te stoppen en een praatje te maken met iemand. We hielden allebei van mensen. We wilden ze graag leren kennen.

Mensen kwamen vooral voor ons huis staan ​​om onze tuin te bewonderen. Ze zeiden allemaal: "Prakash, jij hebt groene vingers." En ik antwoordde: "Nee, voor zover ik weet heb ik nog geen groene vingers." Mijn filosofie over tuinieren was: je oogst wat je zaait. Ik verzorgde de tuin net als gewone mensen – ik was er elke dag, wiedde onkruid, gaf water en voedingsstoffen, en praatte bijna tegen de planten en bloemen.

Niemand kan langs ons huis lopen zonder dat we ze gedag zeggen.

Als voorbijgangers tijd hadden, nodigden we ze altijd uit. We zorgden altijd voor extra stoelen en we gingen zitten om wat te kletsen – zonder echt een agenda. Zodra ze weer weg waren, schreef ik hun naam op. De volgende keer dat ze langskwamen, zelfs als ze maar honderd meter verderop waren, keken Jane en ik elkaar aan: "Oké, hoe heten ze ook alweer?" Zodra ze binnenkwamen, verrasten we ze door ze bij hun naam te noemen, en ze konden het niet geloven. En wat er gebeurde, was dat ze hetzelfde begonnen te doen.

Dat duurde ongeveer vijf jaar, tot Jane overleed. Ze was in perfecte gezondheid – ze was een marathonloopster – maar op een dag in december vorig jaar was ze in de sportschool, en ze zakte in elkaar en stierf zomaar.

Iets met een duidelijke bedoeling

Toen de zomer aanbrak, wist ik dat ik nog steeds op de oprit zou gaan zitten en dat mensen zich bij me zouden voegen. Aanvankelijk dacht ik: misschien komen ze wel uit medeleven, omdat Jane is overleden. Maar ondertussen dacht ik: ik wil iets anders doen. Iets heel bewusts.

Ik peilde de stemming bij een stuk of zes mensen in de buurt. "Wat als we dit eens zouden doen – om de week, bewust, op mijn oprit zitten en een gesprek voeren over een bepaald onderwerp?" Ze knikten allemaal instemmend, en ik dacht: is dat een formaliteit? Niemand wilde me teleurstellen. Dus ik schreef een brief en zette er een structuur omheen. En toen dacht ik: "Hoe noem ik dit?" Opeens – ik weet niet meer waar het vandaan kwam – zei ik: oké, we noemen dit de Opritdialogen. Iedereen vond het geweldig.

Sommige mensen zeiden: "Misschien kunnen we in de achtertuin gaan zitten." Maar er is iets bijzonders aan het zitten aan de voorkant van het huis. Ik barbecue in de achtertuin. Maar als je aan de voorkant zit, voelt het gewoon uitnodigend.

Voor de eerste bijeenkomst waren er zo'n twaalf mensen, uit een straal van ongeveer vijf kilometer. Iemand stelde voor om naamkaartjes te gebruiken. Ik bestelde pizza en drinken, en we leerden elkaar kennen. Dat was de eerste stap: bij het opbouwen van een gemeenschap is de belangrijkste stap mensen bij naam leren kennen. Mensen vinden het fijn om bij hun naam genoemd te worden – als een driejarige me bij mijn naam noemt, smelt mijn hart.

Toen begon onze kring steeds groter te worden. Op een keer liep een deelnemer genaamd Scott, zo'n zes straten verderop, met zijn tuinstoel, toen een buurman hem vroeg: "Hé, waar ga je naartoe?"

"Oh, ik ga naar Prakash's huis — daar is een sessie genaamd Driveway Dialogue."

Ze praatten de hele zes stratenblokken door tot aan mijn huis, en toen ze bij mijn huis aankwamen, zei Scott: "Wil je meedoen?" En dat wilde hij.

Wat voor soort zaden planten we?

We hebben een aantal richtlijnen opgesteld.

Nummer één: niet praten over politiek.

Ons eerste gesprek ging over 'Relaties'. 'Vertrouwen opbouwen' was een ander onderwerp. 'Je naaste liefhebben' was de derde. 'Vrijheid van meningsuiting' was een heel interessant onderwerp – we dachten dat het de politiek erbij zou betrekken. Dat gebeurde echter niet. Een jonge vrouw, een fantastische advocate, leidde die sessie en legde de basis: 'Niemand geeft iemand een preek.'

Een andere week was het thema "Je oogst wat je zaait". Daar kon ik me als tuinier goed in vinden. We besteedden bijna vijftien minuten aan één vraag: "Wat voor zaad planten we?" Als we een negatieve kracht zijn, zullen we negatieve resultaten oogsten. Als ik zinnia's plant, kan ik niet verwachten dat er een tomatenplant uit dat zinniazaadje groeit.

Mensen vragen me vaak: "Prakash, jij bent een persoon van kleur, en er wonen niet veel mensen van kleur in dit deel van de VS. Hoe word je hier behandeld?" Ik ben heel, heel goed behandeld. Anders had ik hier niet vijfenveertig jaar gewoond. Ik neem er weinig eer voor op me. Meestal weten we gewoon wat we moeten doen. Als je die dingen toepast, werkt het als een toverstaf.

Behandel mensen met respect en waardigheid, en zij zullen jou ook zo behandelen.

Dit hebben we nodig.

Ik was oorspronkelijk van plan om de gesprekken in de winter stop te zetten. Maar iedereen zei: "Nee, dit hebben we nodig." Dus het volgende gesprek op de oprit vindt binnen in mijn huis plaats. Mijn zoon was hier afgelopen weekend en we zijn al begonnen met het klaarzetten van de stoelen. Er zullen zeker een dozijn nieuwe mensen zijn, zonder overdrijving, die nog nooit bij een van deze sessies zijn geweest. Ik heb geen idee hoeveel er zullen komen. Het is in zekere zin een prettig probleem.

Toen die jongeman stopte om me te helpen terwijl ik worstelde met een kerstboom in mijn voortuin – ik denk niet dat dat toeval was. Die instelling is de basis geworden voor mijn tuin, een paar extra stoelen voor het huis en de nieuwsgierigheid om voor anderen te zorgen. Misschien begint het daar wel: met een stoel of twee op een plek waar mensen je kunnen zien, en niemand die voorbijloopt zonder je te groeten.