Zen-tv

"Hoeveel van jullie weten hoe je televisie moet kijken?" vroeg ik op een dag aan mijn klas. Na een paar verbijsterde en stille momenten stak iedereen langzaam, één voor één, aarzelend zijn hand op. We erkenden al snel dat we allemaal "experts" waren, zoals Harold Garfinkle zou zeggen, in de praktijk van "televisie kijken".

Voor een experiment werd studenten gevraagd bewust tv te kijken. Omdat dit een soort "Zen en de kunst van het tv-kijken" is, zei ik tegen hen: "Ik wil dat jullie tv kijken met scherp bewustzijn, mindfulness en precisie. Dit experiment gaat over het wetenschappelijk observeren van televisie, met een 'beginnersgeest', in plaats van passief tv-kijken met een geprogrammeerde geest. Normaal gesproken kun je, als je tv kijkt, niet ook de ervaring van tv-kijken observeren en ervaren. Als we tv kijken, besteden we zelden aandacht aan de details van de gebeurtenis. Sterker nog, we besteden er zelden aandacht aan." Het doel van ons experiment om tv te vermijden is om ons aan te zetten om televisie te kijken in plaats van alleen maar te kijken, en de wereld stil te zetten als eerste stap naar het zien. Hier zetten we de wereld stil door de televisie uit te zetten. 1) Kijk 15 minuten naar een willekeurig tv-programma zonder het geluid aan te zetten. 2) Kijk 15 minuten naar een willekeurig nieuwsprogramma zonder het geluid aan te zetten. 3) Kijk een half uur naar de televisie zonder hem aan te zetten.

[...]

De woonkamer van bijna elk huishouden is ingericht rond de televisie. Zoals een fitnessruimte is ingericht voor krachttraining, zo zijn onze woonkamers ingericht voor tv-training. Het meubilair is doelbewust opgesteld voor de transcendente praktijk van 'tv kijken', in plaats van voor de immanente, menselijke praktijk van communicatie of interactie. Het interieurontwerp van de gemiddelde Amerikaanse woonkamer, met zijn aandachtslijnen, hiërarchie en transcendente tv, lijkt sterk op het interieurontwerp van de gemiddelde Amerikaanse kerk met zijn transcendente altaar, huldebollen en knielende gebaren.

Marshall McLuhan zegt dat televisie zich opent naar een elektronisch mondiaal dorp. Het lijkt er eerder op dat het ons slechts de illusie van bestaan ​​geeft. Het versterkt veiligheid door gevaar te presenteren, onwetendheid door nieuws te presenteren, lethargie door opwinding te presenteren, isolatie door participatie te beloven. De media beperken de werkelijkheid tot zichzelf. En ze beperkt kennis door de illusie van kennis te wekken. Net zoals de meest effectieve manier om een ​​sociale beweging af te leiden, te verspreiden en te beëindigen is door aan te kondigen dat deze is bereikt (de feministische beweging moet hier bijna dagelijks mee worstelen), is de meest effectieve manier om onderzoek af te leiden, het te presenteren als voltooid. Televisie fungeert in deze gedaante als een denkmiddel dat niet-ervaring als ervaring en niet-wetendheid als weten aanbiedt.

In de woorden van Mat Maxwell: "Televisie wordt de wereld voor mensen. ... De wereld wordt televisie." Het algehele en cumulatieve effect van de media is dat ze onze ongevoeligheid voor de realiteit vergroten. In plaats van de ketenen van onwetendheid, politieke overheersing en illusie in onze platonische grot te verbreken, is er iets sluipends vergelijkbaars en toch anders aan de hand. In plaats van ons daadwerkelijk af te keren van de schaduwen om de realiteit te zien, in plaats van de duisternis van de grot te verlaten en het zonlicht in te gaan, kijken we slechts naar een beeld van onszelf terwijl we dit doen, fantaseren we erover en denken dat het hetzelfde is.