ትናንሽ ጸጋዎች

ከኬንት ኔርበርን ትንንሽ ፀጋዎች መጽሐፍ የተወሰደ፡-

ሌሊቱ እየተቃረበ ነው። የእንቅልፍ ጊዜ ነው።

ዛሬ ጸጥ ያለ መንገድ ሄጃለሁ። ምንም ጥሩ ነገር አላደረግሁም, ምንም ትልቅ ጉዳት የለም. የበለጠ ተመኝቼ ሊሆን ይችላል - አንዳንድ አስገራሚ ክስተት፣ የማይረሳ ነገር። ግን ከዚያ በላይ አልነበረም። ይህ የተሰጠኝ ቀን ነበር እና በትሁት ልብ ልገናኘው ሞክሬአለሁ።

ምን ያህል ትንሽ ይመስላል. በዘመናችን ፍጽምናን እንፈልጋለን፣ ሁልጊዜ ለራሳችን እና ለህይወታችን የበለጠ እንፈልጋለን፣ እና ለማይደረስ ግቦች የምንጥር። እኛ የምንኖረው በግዙፉ ያለፈው እና የወደፊቱ ወሰን ውስጥ 'ዛሬ' በምንለው ቀጭን የብርሃን ዘንግ ውስጥ ነው። እና ዛሬ ግን በጭራሽ በቂ አይደለም።

ከየት ነው የመጣው ይህ እንግዳ የማይጠፋ የሰው ልጅ 'የበለጠ' መሻታችን በረከታችንም እርግማንም የሆነው? የመለኮታዊ ፍጥረትን ጥላ በጨረፍታ እስክንመለከት ድረስ ዓይኖቻችንን ወደ ሰማይ እንድናነሳ እና የአጽናፈ ዓለሙን ቁርጥራጮች እንድንቆራርጥ አድርጎናል። ይህን እውቀት ለማግኘት ግን አንዳንድ ጊዜ የደመና ምስጢር፣ የአትክልት ውበት፣ የአንድ እርምጃ ደስታ እናጣለን።

ለታናሹም ለታላቁም ዋጋ መስጠትን መማር አለብን። [...]

"ኮንፊሽየስ ለተከታዮቹ 'ለሽማግሌዎች ሰላም አምጡ, በጓደኞችዎ ታመኑ እና ወጣቶችን ይንከባከቡ' ብሏቸው ነበር.

"ከዚህ የበለጠ ብዙ ያስፈልገናል? ጎህ ን ለማክበር ፣ የአትክልት ስፍራን ለመጎብኘት ፣ ከጓደኛ ጋር ለመነጋገር ፣ ደመናን ለማሰላሰል ፣ ምግብን ለመንከባከብ ፣ በቀኑ ምስጢር ፊት አንገታችንን እንድንሰግድ ይህ በቂ አይደሉም?

የምንቀርፀው አለም የምንነካው አለም ነው - በቃላችን፣ በድርጊታችን፣ በህልማችን።

የብዙዎችን ህይወት ለመንካት እድለኛ መሆን ካለብንም እንዲሁ ይሁን። ነገር ግን እጣችን ከጠረጴዛ አቀማመጥ ወይም የአትክልት ቦታን ከመንከባከብ ወይም ለህጻን በእንጨት ውስጥ መንገድን ከማሳየት የማይበልጥ ከሆነ, ህይወታችን ያነሰ አይደለም.

ወደ መኝታዬ ዘልዬ ገባሁ፣ የሽፋኖቹ ሙቀት እየጨመረ እንደሆነ ይሰማኛል፣ የሚስቴን ረጋ ያለ ትንፋሽ ጸጥ ያለ ዜማ ሰማሁ።

ከቤት ውጭ, ነፋሱ በቀስታ ይነፋል, ከበርች ቅርንጫፍ ወደ ቤት ይቦረሽራል.

ፍትህን ለመስራት። ምሕረትን መውደድ። ከአምላካችን ጋር በትሕትና እንድንሄድ።

ለአረጋውያን ሰላምን ለማምጣት. በጓደኞቻችን ላይ እምነት እንዲኖረን. ወጣቶችን ለመንከባከብ.

አንዳንድ ጊዜ, በጣም ብዙ እንጠይቃለን. አንዳንድ ጊዜ ትናንሽ ፀጋዎች በቂ መሆናቸውን እንረሳዋለን.