Kleine Gratiën

Uittreksel uit het boek Small Graces van Kent Nerburn:

De nacht valt. Het is tijd om te gaan slapen.

Ik heb vandaag een rustig pad bewandeld. Ik heb niets goeds gedaan, niets kwaads. Ik had meer kunnen wensen – een dramatische gebeurtenis, iets gedenkwaardigs. Maar meer was er niet. Dit was de dag die mij gegeven was, en ik heb geprobeerd die met een nederig hart tegemoet te treden.

Hoe weinig het ook lijkt. We streven naar perfectie in onze dagen, willen altijd meer voor onszelf en ons leven, en streven naar onhaalbare doelen. We leven tussen de enorme oneindigheden van verleden en toekomst in de dunne lichtbundel die we 'vandaag' noemen. En toch is vandaag nooit genoeg.

Waar komt het vandaan, die vreemde, onblusbare menselijke drang naar 'meer' die zowel onze zegen als onze vloek is? Het heeft ons ertoe aangezet onze blik naar de hemel te heffen en stukjes van het universum aan elkaar te rijgen totdat we een glimp van de goddelijke schepping kunnen opvangen. Maar om deze kennis te verkrijgen, zijn we soms het mysterie van een wolk, de schoonheid van een tuin, de vreugde van een enkele stap kwijtgeraakt.

Wij moeten leren om zowel het kleine als het grote te waarderen. [...]

Confucius zei tegen zijn volgelingen: 'Breng vrede aan de ouderen, vertrouw op je vrienden en koester de jongeren.'

Hebben we echt veel meer nodig dan dit? Om de dageraad te eren. Om een ​​tuin te bezoeken. Om met een vriend te praten. Om een ​​wolk te aanschouwen. Om een ​​maaltijd te koesteren. Om ons hoofd te buigen voor het mysterie van de dag. Is dat niet genoeg?

De wereld die wij vormgeven, is de wereld die wij raken – met onze woorden, onze daden, onze dromen.

Als we het geluk hebben het leven van velen te raken, dan zij het zo. Maar als ons lot niet meer is dan het dekken van een tafel, het verzorgen van een tuin of het wijzen van een pad in het bos aan een kind, dan is ons leven niet minderwaardig.

Ik kruip in mijn bed, voel de groeiende warmte van de dekens en hoor het rustige ritme van de zachte ademhaling van mijn vrouw.

Buiten waait de wind zachtjes en veegt een tak van de berk tegen het huis.

Rechtvaardigheid betrachten. Barmhartigheid liefhebben. Nederig wandelen met onze God.

Om vrede te brengen aan de ouderen. Om vertrouwen te hebben in onze vrienden. Om de jongeren te koesteren.

Soms lijkt het alsof we te veel vragen. Soms vergeten we dat de kleine genaden genoeg zijn.