Lítil náð

Útdráttur úr bók Kents Nerburns, Small Graces :

Nóttin er að renna upp. Það er kominn tími til að sofa.

Ég hef gengið kyrrláta slóð í dag. Ég hef hvorki gert mikið gagn né mikinn skaða. Ég hefði getað óskað mér meira — einhvers dramatísks atburðar, eitthvað eftirminnilegt. En meira varð ekki. Þetta var dagurinn sem mér var gefinn og ég hef reynt að mæta honum með auðmjúku hjarta.

Hversu lítið það virðist. Við leitum fullkomnunar í daglegu lífi okkar, þráum alltaf meira fyrir okkur sjálf og líf okkar og stefnum að óuppnánlegum markmiðum. Við lifum á milli hins víðáttumikla óendanleika fortíðar og framtíðar í þeim þunna ljósgeisla sem við köllum „í dag“. Og samt er dagurinn í dag aldrei nóg.

Hvaðan kemur þetta, þessi undarlega óslökkvandi mannlega löngun eftir „meira“ sem er bæði blessun okkar og bölvun? Það hefur fengið okkur til að lyfta augum okkar til himins og flétta saman bita alheimsins þar til við getum skyggnst á skugga guðdómlegrar sköpunar. En til að öðlast þessa þekkingu höfum við stundum glatað leyndardómi skýsins, fegurð garðsins, gleði eins skrefs.

Við verðum að læra að meta hið smáa sem og hið stóra. [...]

„Konfúsíus sagði fylgjendum sínum: ,Færið frið til hinna öldruðu, treystið vinum ykkar og sýnið ungu fólki virðingu.'“

„Þurfum við virkilega miklu meira en þetta? Að heiðra dögunina. Að heimsækja garð. Að tala við vin. Að virða fyrir sér ský. Að njóta máltíðar. Að beygja höfuð okkar fyrir leyndardómi dagsins. Er þetta ekki nóg?“

Heimurinn sem við mótum er heimurinn sem við snertum - með orðum okkar, gjörðum okkar, draumum okkar.

Ef við skyldum vera svo heppin að snerta líf margra, þá sé svo. En ef hlutskipti okkar er ekki meira en að leggja á borð, hirða garð eða sýna barni slóð í skógi, þá er líf okkar ekki síður verðugt.

Ég skríð upp í rúmið mitt, finn vaxandi hlýju sængurfötanna, heyri hljóða taktinn í mjúkum öndun konu minnar.

Úti blæs vindurinn mjúklega og strýkur grein af birkitrénu við húsið.

Að iðka réttlæti. Að elska miskunn. Að ganga í auðmýkt með Guði okkar.

Að færa hinum öldruðu frið. Að treysta vinum okkar. Að annast hina ungu.

Stundum virðist sem við biðjum um of mikið. Stundum gleymum við að litlu náðargjafirnar eru nóg.