Γουίλιαμ Σίγκαλ: Η Δύναμη της Προσοχής

Ο ρόλος ενός συνειδητού ανθρώπου είναι να παρέχει στον φαινομενικό γήινο κόσμο ενέργειες που διαφορετικά δεν θα μεταδίδονταν αποτελεσματικά στις δημιουργίες και τις μονάδες που αποτελούν τον κόσμο μας. Όπως ακριβώς η σωστή ισορροπία και η αλληλεπίδραση των ενεργειών φέρνουν ενότητα, έτσι και το Είναι εμφανίζεται όταν η αρμονία και η ισορροπία αντικαθιστούν τη χαοτική ανισορροπία. Το Είναι είναι το σύμπαν υπό το βλέμμα του Θεού.

Προσοχή   είναι το κατεξοχήν μέσο για να αποκαλύψει στον εαυτό του τις αδρανείς ενέργειες του ανθρώπου. Κάθε φορά που κάποιος γίνεται μάρτυρας της κατάστασης του σώματος, της αλληλεπίδρασης σκέψης και συναισθήματος, υπάρχει μια υπαινιγμός, όσο μικρή κι αν είναι, ενός άλλου ρεύματος ενέργειας. Μέσα από την απλή πράξη της παρακολούθησης, κάποιος ξεκινά μια νέα ευθυγράμμιση δυνάμεων.

Η διατήρηση μιας συνειδητής προσοχής δεν είναι εύκολη. Η κίνηση, οι υποχρεώσεις της καθημερινής ύπαρξης αποσπούν συνεχώς την προσοχή. Χωρίς βάση λειτουργίας, χωρίς σπίτι στον οργανισμό κάποιου, η προσοχή υπηρετεί τυχαίες σκέψεις, συναισθήματα και ορέξεις που συγκρούονται και τυραννούν το ένα το άλλο.

Η αίσθηση μερών ή ολόκληρου του σώματος μπορεί να εδραιώσει την προσοχή· να της παρέχει ένα είδος βιότοπου. Η δομή, καθώς γίνεται πιο ευαίσθητη, βοηθά στην ενοποίηση της προσοχής, επομένως είναι λιγότερο επιρρεπής στο να παρεκκλίνει από νοητικά κανάλια που καταναλώνουν τη δύναμή της. Με τη σειρά τους, οι αντιλήψεις και οι αισθήσεις επιταχύνονται, οι γνώσεις πολλαπλασιάζονται.

Το άνοιγμα στη δύναμη της προσοχής προκαλεί μια αίσθηση ολότητας και ισορροπίας. Μπορεί κανείς να διακρίνει μια πιθανότητα μιας κατάστασης επίγνωσης ασύγκριτα ανώτερης από αυτήν του αντιδραστικού μηχανισμού, μιας επίγνωσης που υπερβαίνει τον αυτόματο τρόπο αντίδρασης υποκειμένου/αντικειμένου. Ελεύθερα ρέοντας, η συγκεντρωτική, μεταμορφωτική επίδραση της συνειδητής προσοχής φέρνει τους διαφορετικούς ρυθμούς των κέντρων σε μια σχετικά ισορροπημένη σχέση. Η σκέψη, το συναίσθημα και η αίσθηση εξισορροπούνται υπό αυτή τη ζωντανή, αρμονική επιρροή.

Η προσοχή είναι μια ανεξάρτητη δύναμη που δεν θα χειραγωγηθεί από τα μέρη κάποιου. Απαλλαγμένη από κάθε εσωτερικό θόρυβο, η συνειδητή προσοχή είναι ένα όργανο που δονείται σαν κρύσταλλος στη δική της συχνότητα. Είναι ελεύθερη να λαμβάνει τα σήματα που εκπέμπονται κάθε στιγμή από ένα δημιουργικό σύμπαν σε επικοινωνία με όλα τα πλάσματα. Ωστόσο, η προσοχή δεν είναι «δική μου». Σε μια στιγμή παρουσίας της, γνωρίζει κανείς ότι δεν προέρχεται εξ ολοκλήρου από τον εαυτό του. Η πηγή της, περιτριγυρισμένη από μυστήριο, η προσοχή μεταδίδει ενέργειες μιας ποιότητας που το μυαλό δεν μπορεί να αναπαραστήσει. Πρέπει να βρίσκεται κανείς στην υπηρεσία της συνειδητής προσοχής· προετοιμάζεται για την έλευσή της μέσω της ενεργητικής ηρεμίας.

ΣΕ ΗΣΥΧΕΣ, χωρίς ένταση στιγμές, η ανθρώπινη δομή είναι ανοιχτή σε ενεργειακές ροές που συνήθως είναι μπλοκαρισμένες. Με τη σειρά τους, αυτές οι ενέργειες αναμειγνύονται με προηγουμένως ληφθέντα υλικά, για να υπηρετήσουν το ανώτερο σε μια άφωνη, ανώνυμη ανταλλαγή. Η προσοχή δεν είναι μόνο μεσολάβηση· είναι μετάδοση. Δίνοντας και λαμβάνοντας, ο Θεός μιλάει στον άνθρωπο.

Λαμβάνοντας και δίνοντας, ο άνθρωπος μιλάει στον Θεό. Όπως ακριβώς η ανθρώπινη δομή χρειάζεται να ζωντανέψει με την έγχυση λεπτότερων δονήσεων, έτσι και αυτές οι ίδιες δονήσεις απαιτούν την ανάμειξη χονδροειδούς υλικού για τη συντήρησή τους. Χωρίς την ανοδική μετάδοση ενεργειών μέσω της συνειδητής προσοχής, το σύμπαν θα υποχωρούσε στην εντροπία. Στον άνθρωπο, η παραμικρή παραμόρφωση μιας ισορροπημένης προσοχής κλείνει αυτή την αμφίδρομη επικοινωνία.

Μόνο του, το μυαλό δεν μπορεί να το διατηρήσει. Χρειάζεται επίσης ένα χαλαρό σώμα. Στη μέση μεταξύ του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου, ο άνθρωπος έχει να παίξει τον ρόλο του. Η επιστροφή στο σώμα είναι μια χειρονομία ανοίγματος στην προσοχή η οποία, όταν της ζητηθεί, είναι έτοιμη να υπηρετήσει την κοσμολογική της λειτουργία.