De man vond het een goed idee dat de arrogantie van de draak zou leiden tot een minder krachtige maar prachtige vorm. Toch is de libel op zijn eigen manier een magisch wezen, in staat – zoals wetenschappers hebben aangetoond – tot verbazingwekkende prestaties, met een vorm van intelligentie die wij mensen waarschijnlijk nooit volledig zullen begrijpen. En een essentie die allerlei mensen lijkt te boeien, van entomologen tot natuurschrijvers en kleine kinderen die in vijvers spelen.
Hoewel de mechanica van hoe een libel "werkt" wetenschappers en militaire leiders heeft geboeid, intrigeren andere aspecten van het insect mensen al lang met een meer mystieke inslag. Het onderzoek van de man onthulde dat libellen een bijzondere betekenis hebben gehad in culturen over de hele wereld en door de eeuwen heen. Sommige volkeren hebben de libel vereerd, andere waren er bang voor. Dat zegt natuurlijk meer over ons mensen dan over het insect.
Wat hem bijzonder opviel, is dat Aziatische en Indiaanse culturen de libel traditioneel associëren met positieve eigenschappen – welvaart, harmonie, geluk, voorspoed en zuiverheid – terwijl een aantal Europese samenlevingen hem een schadelijke en zelfs demonische aard toedichtten en hem heksendier, duivelsnaald en slangendienaar noemden. Gezien zijn eigen Europese wortels vond hij die laatste associaties verontrustend. Wat kon zulke sombere visioenen verklaren, die zo verschilden van de goedheid die andere volkeren zich voorstelden? Zou het de aard van hun religies, hun spirituele overtuigingen, kunnen zijn?
Het onderzoek van de man maakte duidelijk dat veel culturen, ondanks al hun verschillen, de libel associëren met verandering. Dat is op zich niet verrassend, aangezien metamorfose centraal staat in zijn leven (en dat van andere insecten). Maar als hij zijn bronnen goed begreep, is het soort verandering dat de libel vertegenwoordigt voornamelijk van innerlijke aard: een beweging weg van de culturele of persoonlijke illusies die ons leven sturen, maar in feite verbergen wat het meest essentieel of 'echt' is, en richting een dieper en helderder begrip – een helderdere visie, zou je kunnen zeggen – van het zelf, het leven en de wereld, inclusief de ongrijpbare aspecten ervan of wat sommigen de 'onzichtbaren' zouden noemen.
Met andere woorden, de verandering die Libelle vertegenwoordigt, is een verschuiving naar meer bewustzijn, wijsheid en helderheid. Naar authenticiteit.
De man vond dat allemaal bemoedigend. Misschien waren zijn ongewone ontmoetingen met de libellen een teken dat hij op de goede weg was, naar een meer authentiek zelf.
De man leek inderdaad een innerlijke verandering door te maken. Hij was begonnen veel van de gangbare 'waarheden' van zijn cultuur, de waarden, aannames en afspraken ervan, serieuzer in twijfel te trekken en uit te dagen; wat wij moderne, hightech, internetverslaafde Amerikanen denken te weten over de wereld en de kosmos (of 'schepping') in zijn geheel, en onze plaats daarin. Hij voelde dat hij zich openstelde voor andere manieren om de wereld te kennen en erin te zijn; en wat hij zich voorstelde als grotere realiteiten, die verder gingen dan wat wetenschap of religieuze instellingen kunnen verklaren. Of zelfs maar mogelijk achten.
Het beeld dat zich bleef herhalen, was er een van hemzelf, balancerend op een drempel of doorbraak, hoewel hij zich soms afvroeg of hij misschien nog verder instortte. En hoewel hij zich zorgen maakte dat hij soms dingen (en zichzelf) te serieus nam, voelde hij ook dat hij zichzelf soms inhield, geplaagd door twijfels, onzekerheid en zelfkritiek.
Wat ben ik toch een warboel, dacht hij. Maar dat is wat er gebeurt als de boel door elkaar gehusseld raakt. Toen, met een glimlach en misschien zelfs een lachje, schoot hem een andere bekende gedachte te binnen: ik denk veel te veel na.
Uiteindelijk kon de man niet zeker weten wat de intrede van de libellen in zijn leven betekende. En waarom moest het überhaupt iets "betekenen"? Maar hij was er vrij zeker van dat het niet zomaar toevallig gebeurde. En welke betekenissen of symboliek wij mensen ook aan libellen mogen hechten, wat hem het meest duidelijk – en belangrijk – leek, was dat ze zijn aandacht hadden getrokken en hem op de een of andere manier hadden aangeraakt, misschien zelfs met hem communiceerden op een niveau dat hij nog niet kon begrijpen. En dit: een portaal of sluier was opengegaan, al was het maar even, en hij was erdoorheen gestapt. Op een vreemde en onverklaarbare manier was zijn wereld vergroot. En zegt dat niet veel?
Dus daar eindigt het verhaal. Behalve dit: zoals je misschien al geraden hebt, ben ik de libellenman. En wat ik gedeeld heb, komt zo dicht mogelijk bij de waarheid, gezien wat ik weet en voel over het libellenincident en wat ik heb geleerd sinds die nazomerdagen – en in de wetenschap dat er altijd meer lagen te ontdekken zijn.
Je kunt er zeker van zijn dat ik meer aandacht aan libellen zal besteden en eraan herinnerd zal worden hoe weinig wij mensen eigenlijk weten over de wereld (en onszelf), ondanks alles wat we hebben geleerd. En ik, in ieder geval, zal het mysterie omarmen.
O, er is nog één stukje van dit voortdurende verhaal dat ik moet delen, een recente ervaring die ik bijna was vergeten, hoewel ik niet weet hoe dat mogelijk is. Op een ochtend, terwijl ik door die vage plek tussen slapen en waken dwaalde, had ik een droom of een visioen waarin de gebroken lichaamsdelen van de libel die ik in mijn tuin had gevonden – die delen nog steeds verzameld in een klein wit doosje, op een plankje in mijn slaapkamer – weer samenkwamen om het complete wezen te herscheppen. Van de vele mogelijke interpretaties kwam dit als eerste bij me op: een terugkeer naar heelheid. En dat is voor nu wel genoeg.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
37 PAST RESPONSES