Η Betty Peck στα 92 της είναι γεμάτη από μια λαμπερή ομορφιά που φέρνει στο μυαλό τη νεράιδα 
νονές και μαγεμένοι κήποι. Το να την επισκεφτείς είναι λίγο σαν να πέφτεις στην κουνελότρυπα της Αλίκης. Μια γραμμή τρένου με ένα πραγματικό τρένο τρέχει γύρω από το σπίτι της στη Saratoga. Υπάρχουν τοίχοι καλυμμένοι με κισσό, τρελά ελικοειδή μονοπάτια, δεντρόσπιτα, ακόμη και ένας πύργος Ραπουνζέλ, και ένα αμφιθέατρο κάτω από τα δέντρα με μπαλκόνι με το Romeo and Juliet. Εκατοντάδες παιδιά έπαιξαν στον ηλιόλουστο κολπίσκο εδώ, ενθουσιάστηκαν με την αίσθηση του χώματος κάτω από γυμνά πόδια και χάρηκαν σε έναν κόσμο γεμάτο δημιουργικότητα, ομορφιά και θαύμα. Αυτός είναι ο κόσμος που χάρισε η Betty Peck σε πολλές γενιές παιδιών.
Και τώρα αυτή η καταπληκτική δασκάλα έχει ένα νέο έργο για το οποίο είναι βαθιά ενθουσιασμένη. Ένα έργο που περιγράφει με δικά της λόγια παρακάτω, και που ξεκινά με μια απλή αλλά βαθιά ερώτηση...
Θέλω να μάθω πώς έμαθες να διαβάζεις.
Το να μάθουμε να διαβάζουμε είναι το πιο σημαντικό πράγμα που μας συμβαίνει, και συμβαίνει (για τους περισσότερους) στην παιδική ηλικία. Ο σύζυγός μου, Willys Peck έμαθε να διαβάζει με τη «Μέθοδο του Pooh». Εδώ είναι τα λόγια του για αυτό το εκπληκτικό γεγονός:
Η Μέθοδος Pooh της Εκμάθησης Ανάγνωσης
Όταν ήμουν παιδί οι γονείς μου διάβαζαν βιβλία σε μένα και στον αδερφό μου. Τα αγαπημένα μου ήταν τα βιβλία Winnie the Pooh, και The House at Pooh Corner από την AA. Milne.Αν και δεν έκανα συνειδητή προσπάθεια να απομνημονεύσω τις ιστορίες, ακούγοντάς τις πολλές φορές διαπίστωσα ότι μπορούσα να απαγγείλω τις αρχικές παραγράφους από τη μνήμη μου. Μια μέρα, ενώ κοιτούσα το βιβλίο και το απήγγειλα από μνήμης, βρήκα τον εαυτό μου να μαζεύει λέξεις πέρα από αυτές που πραγματικά απομνημόνευσα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι διάβαζα! Γι' αυτό το ονομάζω εκμάθηση ανάγνωσης με τη μέθοδο Pooh.
Το να μάθω να διαβάζω ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που μου συνέβη στην πρώτη δημοτικού. είναι αυτό που με βοήθησε να γίνω αυτός που είμαι. Το έχω γράψει στο βιβλίο μου: Νηπιαγωγική Εκπαίδευση –Απελευθέρωση του δημιουργικού δυναμικού των παιδιών (Hawthorne Press).
Η γιαγιά μου μού έλεγε όλα τα παραμύθια και τις παιδικές ρίμες. Τυχερό είναι το παιδί που περιέχει όλα αυτά τα λόγια της αρχαίας σοφίας. Εγώ, με τη σειρά μου, θα γινόμουν αφηγητής των αδερφών και των αδελφών μου.
Θυμάμαι τη μέρα που έμαθα να διαβάζω. Κι εγώ, μαζί με τον Τζον Στάινμπεκ, πιστεύω ότι «Είναι ίσως η μεγαλύτερη προσπάθεια που κάνει ο άνθρωπος και πρέπει να την κάνει ως παιδί». Θυμάμαι τη μέρα που κουβαλούσα το χαρτόδετο βιβλίο μου στο σπίτι για να διαβάσω τη μητέρα μου όταν πήγαινα στην πρώτη δημοτικού. Είχα μάθει να διαβάζω! Ο ενθουσιασμός αυτής της προσμονής να μπορέσω να διαβάσω στη μητέρα μου είναι ακόμα μαζί μου.
Στη μνήμη μου, καθίσαμε μαζί όχι μακριά από την εξώπορτα. Της διάβασα ολόκληρο το βιβλίο με μεγάλη χαρά και χαρά. Όταν τελείωσα, μου είπε, «Τώρα διάβασε το ανάποδα». Δεν πίστευε ότι είχα μάθει να διαβάζω! Με περισσότερη χαρά από πριν, διάβασα ολόκληρο το βιβλίο ανάποδα. Ήταν εκείνη τη στιγμή που είχα την αίσθηση ότι έρχομαι στα δικά μου. Είχα γίνει περισσότερο από όσο νόμιζα ότι είμαι. Τώρα, θα χρησιμοποιούσα τη λέξη «υπερβαίνομαι» για αυτήν την περίσταση, γιατί τώρα ήξερα αυτό που η μητέρα μου δεν μπορούσε να ξέρει. Εγώ, και μόνο εγώ, ήξερα αυτό το υπέροχο μυστικό: είχα μάθει να διαβάζω. Δεν χρειαζόμουν γιορτή. η εκμάθηση της ανάγνωσης ήταν αρκετή γιορτή.
Όταν το εγγόνι μου η Σάρα έμαθε να διαβάζει, ρώτησα εάν μια φωτογραφία της που διαβάζει στην αδερφή της, τη Μερίνα, θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο παιδικό δωμάτιο της βιβλιοθήκης του χωριού μας για να γιορτάσει την εκμάθηση της ανάγνωσης. Η φωτογραφία κρεμάστηκε γιορτάζοντας ένα από τα πιο σημαντικά βήματα της ζωής που τυχαίνει να πέφτει στην παιδική ηλικία.
Ήταν η βιβλιοθήκη στο Λος Άντζελες κοντά στο σπίτι μας που έτρεφε την αγάπη μου για τη λογοτεχνία. Η μητέρα μου μου διάβαζε. Διαβάζαμε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι έπρεπε να βγει το βιβλίο και μετά έτρεχα στη βιβλιοθήκη με τα πατίνια μου, πάντα μόνος. Αλλά ήταν η κυρία Laverne Perrin, η δασκάλα μου στην έβδομη τάξη στο σχολείο Bel Pasi, που με μύησε στη μεγάλη λογοτεχνία του κόσμου. Έπρεπε να μαθαίνουμε ένα ποίημα κάθε εβδομάδα. Θα διάβαζε το έργο του Σερ Γουόλτερ Σκοτ και με διαφορετικό τρόπο το «Καμπίνα του θείου Τομ». ήταν ένα σημείο όπου κολλούσαμε σε κάθε λέξη. Μας διάβασε, είμαι σίγουρος, όλα όσα αγαπούσε, γιατί θυμάμαι το μεγάλο της πάθος για αυτά τα βιβλία. Κάθε ιστορία, ήταν κάτι περισσότερο από τα λόγια της: ήταν ολόκληρο το βασίλειο της ιστορίας, του πολιτισμού, της φύσης, της φιλοσοφίας, της θρησκείας και της ψυχολογίας. Λόγω αυτής της κληρονομιάς, τώρα διαβάζω και ξαναδιαβάζω από πολλά βιβλία την ημέρα, τα οποία έχω όλα στη βιβλιοθήκη μου.
Το διάβασμα είναι ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στη ζωή ενός ανθρώπου και συμβαίνει στην παιδική ηλικία. Έχετε σκεφτεί ποτέ όλες τις δεξιότητες που πρέπει να συνδυάζονται για να μπορείτε να διαβάζετε; Αυτό το συναρπαστικό γεγονός είναι δώρο από τους θεούς.
Αυτό που κάνουμε με αυτό το δώρο βοηθά να προσδιορίσουμε ποιοι είμαστε και ως δάσκαλος αισθάνομαι προνομιούχος να βοηθώ γονείς νηπιαγωγών να οικοδομήσουν τα θεμέλια για παραγωγικούς πολίτες που μεγαλώνουν με αγάπη για το διάβασμα. Ελπίζω ότι οι εορτασμοί και το τελετουργικό μπορούν να δημιουργηθούν γύρω από το γεγονός όταν ένα παιδί του σήμερα μάθει να διαβάζει. Χρειάστηκε πολύς καιρός για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτή είναι μια μαγική στιγμή που χρειάζεται αναγνώριση.
Πώς έμαθες να διαβάζεις; Θα ήθελα πολύ να ακούσω την ιστορία σας.
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
12 PAST RESPONSES
My best friend taught me how to read. He was three years older than me. Every day after school in his first year he would come over and show me what he'd learned at school that day using the book Green Eggs and Ham. He died two years ago at age 58, I will miss him for the rest of my life.
I remember walking in to kindergarten and straight for the bookshelf. My beautiful new teacher (who was really 80 years old) said to my mother "oh I see we have a reader on our hands, how wonderful is that"? From that day forward, I have always considered myself just that "a reader" and have always lived up to the expectation of my kindergarten teacher. Thank you Mrs. Quaker!!
Satya Narain Goel
In India Ramayan written by Tulsidas is the most read book. For centuries, generations after generations, the women learned to read to enable them to read the story of Ram and Sita in Ramayan. Apart from religious and spritual side of the epic, which Ramayan is, it has made a tremendous contribution to the reading habits of women in India.
Satya Narain Goel, Jodhpur, Rajasthan. India
I cannot remember a time that I wasn't being read to by my parents. My mother had a gift for reading with accents and regional dialects which enthralled me and my siblings. I had numerous children's stories memorized and then I "read" those to my siblings (I have no recollection of the moment when the memorization became truly reading on my own). My father found children's books read over and over and over quite tedious, but he noticed that children love to sit with you and be read to, no matter what is being read (the special attention given the child is the most important part). So, he read what he liked aloud to me and thus, I heard the Wall Street Journal each evening and learned incredible language skills that have served me all my life! My vocabulary skills were enhanced all while I was having a wonderful time. Two of the ladies who babysat my siblings and me would bring stacks of books and read and read until they were hoarse and on the verge of losing their voices! We all three gathered on the couch and were enthralled all evening long. My, we were so blessed! I still love books and reading and stopping wherever there is a bookstore; bookstores even smell wonderful!
[Hide Full Comment]In Eastern India there is a annual festival called Saraswati Puja which revolves around the deity of learning, Saraswati. When a child is about 3 or 4 years old he or she sits down with other children of the same age and they are shown how to write the first alphabet in the Bengali script. Each child has her/ his own miniature handheld blackboard and chalk and it is a occasion of celebration that the child is progressing away from babyhood and getting ready for formal education. The child feels part of a group and seeing the adults reaction they are also enthusiastic about starting to read the alphabet.
Hi Betty,
My mother read to us from early on. She and I would sit in a big chair together, and she would read to me, annunciating each word clearly. So, I learned to read early on. she took delight in showing me off to the family at christmas time, when I recited "twas the night before christmas," from memory. I believe her strong focus on enunciation helped me learn how to read and spell well.
I was 4 years old. My mother was pregnant with my first little brother and she would take a hot bath every morning. I would sit on the bathroom floor with the newspaper spread out on the floor in front of me with my right hand on her tummy to feel the baby move. She would teach me about roots, prefixes and suffixes, how most words were Greek or Latin in origin. I would stumble through the article she chose and she taught me how to find meaning of words I didn't know through context. She was very strict and a very difficult woman to please, but she raised a true reader. I never read children's books. She never talked "baby talk". She felt that if you learn that way, then you would have to un-learn that to learn "real" language. I was an extremely gifted child and she challenged me, constantly. I don't ever remember anyone reading aloud to me, I read aloud to them.
Amazes me that people can remember when they learned to read. The earliest memory I know of is in second grade for me. I am sure I learned to read before then. Sorry.
Beautiful!
Books were my friends. My father was career Army so we moved every year until I was in high school. I learned to read early. My mother still talks about the day when I was in first grade and the teachers asked me to read a story to the third graders. In high school I spent my summers reading from books picked out from the Book mobile. I loved the Book mobile. I can still visualize the driver who would patiently help me find my books and the coolness of the air inside on those hot days. I read all of the available Agatha Christie novels that summer. Today I am the organizer of a neighborhood book club. We have 13 members. We all have been together for 10 years. We lost one member to cancer and we honor her memory by donating books to a needy cause. Reading has shaped my life.
I was four years old. My Grandmother Quigney taught me to read. Every day she would take a break from work cuddle up in her recliner by the living room window and read. Often she would read aloud to me from Reader's Digest or The Education of Hyman Kaplan or Cheaper by the Dozen. And she would read children's picture books, nursery rhymes and of course Winnie the Pooh. I would follow along trying to decipher the swirls on the page. And then one day it just clicked and I read a book about a pony who tries to keep up with the horses; how fitting. Thanks to my Grandmother's efforts I read Every book in my elementary school library. In adulthood (after jobs in women's health & cancer research), I was a Children's Librarian. I had the blessing of creating an entire program and helping thousands of children develop an appreciation for books and reading.
Today I am a Cause-Focused Storyteller & Literacy Advocate. I sold my home & possessions in 2005 to create/facilitate a volunteer literacy project in Belize; the initial thrust was book drives & reading activities. Since then I've donated programs for 33,000 children & trained 800 teachers how to use their own cultural stories in school. I've just returned from Ghana where I donated literacy training for librarians at 6 library/community centers. All because my Grandma instilled a Passion for books & taught me to read. Thank you for your Passion & sharing the Love of reading.
[Hide Full Comment]I learned to read in school, very early in the first grade. I loved the individual letters and their sounds, so I was using phonics before anyone had even coined the term. I like music and language seemed the same thing to me. The individual letter-noises could be combined to make familiar and unfamiliar words, so when I struck an unfamiliar word I knew that had happened, and wanted to learn what those sound patterns were for. It was all very easy and effortless. I was ready in the first grade, and those were the years before child care and kindergarten. We had a lot of kids in the first and second grades (in one room with one teacher) so I had lots of time to myself to play with the sound combinations and see where they went. I am glad I predated the hubbub of day care and kindergarten. We went to school because we were grown up enough to be allowed to, and it was a huge thrill!