Kamień Milowy Magii dzieciństwa

Betty Peck w wieku 92 lat jest pełna promiennego uroku, który przywodzi na myśl wróżki matki chrzestne i zaczarowane ogrody. Wizyta u niej jest trochę jak wpadnięcie do króliczej nory Alicji. Tory kolejowe z prawdziwym pociągiem biegną wokół jej domu w Saratodze. Są porośnięte bluszczem ściany, szalone kręte ścieżki, domki na drzewach, nawet wieża Roszpunki i amfiteatr pod drzewami, w komplecie z balkonem Romea i Julii. Setki dzieci bawiło się tutaj w nasłonecznionym strumieniu, zachwycone dotykiem ziemi pod bosymi stopami i radujące się światem pełnym kreatywności, piękna i cudów. To jest świat, który Betty Peck podarowała wielu pokoleniom dzieci.

A teraz ta niesamowita nauczycielka ma nowy projekt, który bardzo ją ekscytuje. Projekt, który opisuje własnymi słowami poniżej, a który zaczyna się od prostego, ale głębokiego pytania...

Chcę wiedzieć, jak nauczyłeś się czytać.

Nauka czytania jest najważniejszą rzeczą, jaka nam się przytrafia, a przytrafia się (większości) w dzieciństwie. Mój mąż, Willys Peck nauczył się czytać „metodą Puchatka”. Oto jego słowa o tym niesamowitym wydarzeniu:

Metoda nauki czytania „Puchatek”

Kiedy byłem dzieckiem, moi rodzice czytali książki mnie i mojemu bratu. Moimi ulubionymi były książki Kubuś Puchatek i Domek Puchatka autorstwa AA Milne'a. Chociaż nie podejmowałem świadomego wysiłku, aby zapamiętać historie, odkryłem, że słuchając ich wielokrotnie, potrafię wyrecytować z pamięci początkowe akapity. Pewnego dnia, patrząc na książkę i recytując ją z pamięci, zauważyłem, że wyłapuję słowa wykraczające poza te, które faktycznie zapamiętałem. To właśnie w tym momencie zdałem sobie sprawę, że czytam! Dlatego nazywam to nauką czytania metodą Puchatka.

Nauka czytania była dla mnie najważniejszą rzeczą, jaka przydarzyła mi się w pierwszej klasie; to pomogło mi stać się tym, kim jestem. Opisałem to w mojej książce: Kindergarten Education –Freeing Children's Creative Potential (Hawthorne Press).

Moja babcia opowiadała mi wszystkie bajki i rymowanki. Szczęśliwe jest dziecko, które zawiera wszystkie te słowa starożytnej mądrości. Ja z kolei staję się gawędziarzem dla moich braci i sióstr.

Pamiętam dzień, w którym nauczyłem się czytać. Ja również wierzę, podobnie jak John Steinbeck, „To prawdopodobnie największy wysiłek, jaki podejmuje człowiek, i musi to zrobić jako dziecko”. Pamiętam dzień, w którym przyniosłem do domu książkę w miękkiej oprawie, aby czytać ją mamie, gdy byłem w pierwszej klasie. Nauczyłem się czytać! Ekscytacja związana z oczekiwaniem na możliwość czytania mamie jest we mnie nadal.

W moim wspomnieniu, usiedliśmy razem niedaleko drzwi wejściowych. Przeczytałem jej całą książkę z wielką przyjemnością i radością. Kiedy skończyłem, powiedziała do mnie: „Teraz przeczytaj ją od tyłu”. Nie wierzyła, że ​​nauczyłem się czytać! Z większą radością niż wcześniej przeczytałem całą książkę od tyłu. To był moment, w którym poczułem, że wchodzę w siebie. Stałem się kimś więcej, niż myślałem, że jestem. Teraz użyłbym słowa „przekroczony” na tę okazję, ponieważ teraz wiedziałem to, czego moja matka nie mogła wiedzieć. Ja, i tylko ja, znałem ten cudowny sekret: nauczyłem się czytać. Nie potrzebowałem świętowania; nauka czytania była wystarczającym świętowaniem.

Kiedy moja wnuczka Sarah nauczyła się czytać, zapytałam, czy zdjęcie, na którym czyta siostrze Merinie, mogłoby zostać umieszczone w pokoju dziecięcym w naszej wiejskiej bibliotece, aby uczcić jej naukę czytania. Zdjęcie zostało powieszone, aby uczcić jeden z najważniejszych etapów życia, który akurat przypada na dzieciństwo.

To biblioteka w Los Angeles niedaleko naszego domu pielęgnowała moją miłość do literatury. Moja mama mi czytała. Czytaliśmy do ostatniej minuty, kiedy książka miała być oddana, a potem pędziłem do biblioteki na łyżwach, zawsze sam. Ale to pani Laverne Perrin, moja nauczycielka w siódmej klasie w Bel Pasi School, zapoznała mnie z wielką literaturą świata. Musieliśmy nauczyć się jednego wiersza co tydzień. Ona czytała dzieło Sir Waltera Scotta, a w innym duchu „Chata wuja Toma” była jedną z tych, przy których kurczowo trzymaliśmy się każdego słowa. Jestem pewien, że czytała nam wszystko, co kochała, bo pamiętam jej wielką pasję do tych książek. Każda historia była czymś więcej niż tylko słowami: była całym królestwem historii, kultury, natury, filozofii, religii i psychologii. Ze względu na to dziedzictwo teraz czytam i czytam ponownie kilka książek dziennie, a wszystkie z nich mam w swojej bibliotece.

Czytanie jest jednym z najważniejszych wydarzeń w życiu człowieka i ma miejsce w dzieciństwie. Czy kiedykolwiek pomyślałeś o wszystkich umiejętnościach, które muszą się połączyć, aby móc czytać? To ekscytujące wydarzenie jest darem od bogów.

To, co robimy z tym darem, pomaga określić, kim jesteśmy, a jako nauczycielka czuję się uprzywilejowana, mogąc pomagać rodzicom przedszkolaków budować fundamenty dla produktywnych obywateli, którzy dorastają kochając czytać. Mam nadzieję, że wokół wydarzenia, kiedy dzisiejsze dziecko uczy się czytać, można zbudować celebracje i rytuały. Zajęło nam tyle czasu, aby zdać sobie sprawę, że jest to magiczny moment, który wymaga uznania.

Jak nauczyłeś się czytać? Chciałbym usłyszeć twoją historię.