Het Ontsluiten Van Meerdere Vormen Van Rijkdom

Een groot deel van de hedendaagse samenleving is ontworpen vanuit het perspectief van financiële rijkdom, maar is onze wereld er rijker door geworden? Nipun Mehta gebruikt die vraag als springplank om een ​​overtuigend pleidooi te houden voor alternatieve vormen van rijkdom die vaak over het hoofd worden gezien – zoals tijd, gemeenschap en aandacht. Gebaseerd op zijn persoonlijke ervaring met ServiceSpace, en op fascinerend onderzoek en praktijkvoorbeelden, vindt u hieronder het transcript van een inspirerende TEDx-lezing die luisteraars uitnodigt om na te denken over een katalysatorvraag: welke vormen van rijkdom willen we versterken?

Tientallen jaren geleden deed een van mijn vrienden vrijwilligerswerk bij Moeder Teresa in Calcutta, India. Een van die grote donateurs kwam binnen, bekeek alles en vroeg haar aan het eind: "Mag ik met je op de foto?" Moeder Teresa zei: "Tuurlijk." Alleen was de foto niet helemaal perfect. Hij zei: "Kun je hier even een stukje opschuiven?" We maakten nog een foto, en nog een. Op een gegeven moment verplaatsten ze haar gezicht naar rechts en naar achteren.

Toen mijn vriend dit zag, was hij begrijpelijk woedend. Dit is haar geliefde mentor, een wereldwijd icoon van dienstbaarheid. Hoe kan iemand haar als een object behandelen? Ze zei niets totdat ze allemaal weg waren, maar toen liep ze naar haar mentor toe en vroeg: "Moeder, waarom heb je niets gezegd?" Moeder Teresa antwoordde met één zin die haar leven zou veranderen. Ze zei: "Lieve schat, er zijn veel vormen van armoede."

Wat Moeder Teresa in deze financieel welgestelde persoon zag, was een zekere armoede van geest. Maar daar bleef het niet bij. Ze reageerde daarop met verschillende vormen van rijkdom. Ze reageerde daarop met de rijkdom van acceptatie, tolerantie, vergeving, vriendelijkheid en mededogen. Wat ze ons door deze anekdote leert, is dat er inderdaad meerdere vormen van armoede zijn, en ook meerdere vormen van rijkdom.

In onze huidige maatschappij zijn we te veel gericht op financiële rijkdom. Rijkdom wordt gelijkgesteld aan geld, ook al zijn er zoveel verschillende vormen van rijkdom.

Die unieke geldoriëntatie heeft ons niet bepaald goed afgepakt. Vorige maand publiceerde Oxfam nog een rapport waaruit bleek dat 62 mensen wereldwijd meer financiële rijkdom bezitten dan de onderste 3,5 miljard – meer dan de helft van de wereldbevolking! Dat heeft een dramatische impact op ons welzijn. Bovendien is geld niet ontworpen om het volledige spectrum van onze menselijke ervaring te versterken. Geld wordt in de wereld uitgegeven als schuld, en om die schuld af te lossen hebben we constante groei nodig. Na verloop van tijd dwingt dat ons om goederen en diensten te vermarkten die anders alleen maar uit liefde zouden worden gedeeld – iemand een lift geven, een maaltijd koken voor een buurman, een vriend op je bank laten slapen. We beginnen nu overal een prijskaartje aan te hangen. Bovendien kweekt geldoriëntatie een gevoel van schaarste dat niet goed is voor onze geest, ons hart of onze hersenen .

Hoe kunnen we de taart groter maken? Met andere woorden, welke andere vormen van kapitaal kunnen we aanboren?

We zijn hier eigenlijk per ongeluk achter gekomen. In 1999 waren we een stel twintigers in Silicon Valley en we richtten een organisatie op genaamd ServiceSpace . We wilden gewoon iets geven. We begonnen met het bouwen van websites voor non-profitorganisaties, puur uit liefde. Maar na verloop van tijd zeiden mensen tegen ons: "Kijk, als je dit wilt opschalen en je wilt dit over een lange periode voortzetten, dan zul je er geld mee moeten verdienen." Zestien jaar later raakt ons werk miljoenen levens en hebben we er nog steeds geen geld mee verdiend , we hosten geen advertenties en we zamelen geen geld in.

Hoe werkte dat? Het werkte omdat we een goudmijn aanboorden, een goudmijn van alternatieve vormen van welvaart.

Ik wil er vandaag een paar uitlichten.

De eerste is tijdkapitaal. We begrijpen dit allemaal intuïtief. We hebben tijd. We denken hier meestal aan in termen van banen en zeggen: "Ik heb tijd, en dit is waar ik mijn tijd aan besteed op mijn werk." Maar het blijkt dat we dit soort tijdkapitaal eigenlijk heel slecht begrijpen en respecteren. Uit een Gallup-enquête van vorig jaar bleek dat 71% van de mensen zich niet betrokken voelt bij hun werk. Het kost ons $ 350 miljard.

Bovendien hebben we eigenlijk heel veel tijd te besteden – tijd die in zoveel verschillende richtingen kan worden besteed. We kijken elk jaar 200 miljard uur tv , 200 miljard. En deze raakte me. We spelen elke dag 300 miljoen minuten videogames. Kunnen we dat in verschillende richtingen sturen? Kunnen we het inzetten voor constructieve sociale verandering? Technologie helpt ons daarbij. Er zijn veel creatieve voorbeelden, zoals Wikipedia. We zien Wikipedia niet als een plek waar mensen vrijwilligerswerk doen, maar onderzoekers hebben ontdekt dat er 100 miljoen vrijwilligersuren op Wikipedia zijn bijgedragen, en dat is slechts 1% van wat mogelijk is. De overige 99 procent is nog onbenut.

Als tijd een kapitaal is en een uur een valuta, kun je je voorstellen dat we tijdbanken zouden kunnen hebben die ons in staat stellen die valuta te beheren. Sterker nog, er zijn er wereldwijd 300. In Vermont hebben ze zelfs zorgbanken voor informele zorg aan ouderen.

In Seattle is er een geweldig voorbeeld: een seniorencentrum genaamd The Mount. Het unieke aan deze plek is dat ze een kinderdagverblijf midden in het seniorencentrum hebben! Dat maakt intergenerationeel leren mogelijk. Als je erover nadenkt, is dat echt een briljant idee, want zowel senioren als peuters hebben veel tijdkapitaal. Zet ze samen en je krijgt de mogelijkheid tot een uitwisseling van rijkdom. Senioren hebben verhalen; ze hebben ervaring; ze hebben wijsheid. Kinderen hebben nieuwsgierigheid, energie en enthousiasme. En door die middelen samen te brengen, ontstaat er zoveel nieuwe waarde.

Een ander type kapitaal is gemeenschap. We beschouwen bijdragers meestal als individuen, maar eigenlijk is 1 plus 1 groter dan 2, omdat dat plusteken ertussen waarde heeft. Hoe we met elkaar omgaan, hoe we met elkaar in verbinding staan, kan de hele uitkomst veranderen. Kijk maar eens naar een stuk grafiet en een stuk diamant: ze bestaan ​​allebei uit dezelfde koolstofatomen. Het enige verschil zit in hoe ze met elkaar verbonden zijn. Dit idee van relaties blijkt een heel belangrijk idee te zijn.

We hoeven niet verder te kijken dan onze eigen eettafel om dit te begrijpen. In een onderzoek stond de VS zelfs op plek 33 van de 35 landen wat betreft de tijd die we met het gezin aan de eettafel doorbrengen. Toen ze dit gingen onderzoeken, bleek dat we er juist veel baat bij hebben om gewoon samen te eten. Als kinderen heel jong zijn, groeit hun woordenschat . Als je iets oudere kinderen hebt, gaan hun testscores omhoog. Zelfs oudere kinderen beginnen meer fruit en groenten te eten en hebben minder kans op obesitas, zelfs op latere leeftijd. Binge drinken, depressie, geweld – al deze percentages dalen. Je zou daar niet aan denken als je aan de eettafel denkt, omdat je gewoon samen eet, maar die relaties hebben allerlei domino-effecten.

Robert Waldinger van Harvard is de directeur van een van de langstlopende onderzoeken naar het goede leven . Na 75 jaar onderzoek kwamen ze met één belangrijke bevinding: goede relaties zijn de sleutel tot een betere gezondheid en meer geluk. Het draait allemaal om relaties. En we hoeven niet verder te kijken dan Robert Putnams baanbrekende werk " Bowling Alone " om te zien dat dit juist afneemt. Vroeger bowlden we samen in competities, maar nu doen we het alleen. Het is niet zomaar bowlen. We spelen alleen kaarten. We nemen geen deel aan sociale maatschappelijke organisaties. We stemmen minder vaak. Sterker nog, in één generatie is ons vertrouwen met meer dan de helft afgenomen.

Die uitdaging is ook een kans. Mijn goede vriend Pancho besloot die kans te grijpen. Als promovendus astrobiologie aan UC Berkeley zei hij tegen zichzelf: "Ik wil de verandering zijn die ik in de wereld wil zien." En hij verhuisde naar een wijk in Oakland, op de grens van drie bendes, en dacht: "Ik wil hier een gemeenschap opbouwen. Ik wil gemeenschapskapitaal genereren."

Dus wat doet hij? Ten eerste zoekt hij contact met zijn buren . Je loopt over straat en iedereen kent hem. Hij komt wekelijks samen. Op vrijdag houden ze Awakin Circles . Op zondag hebben ze een fruitkraam waar iedereen samen lokale producten deelt, zonder dat het iets kost. Zijn huis heeft geen sloten – iedereen kan altijd binnenkomen. Als je Pancho aanspreekt en vraagt: "Hé maat, je doet dit werk al vier jaar. Wat is de impact hiervan?", antwoordt hij: "Vier jaar geleden, als er een schietpartij was, stroomde iedereen naar binnen voor de veiligheid. Nu, als er een schietpartij is, rent iedereen weg omdat dit hun buurt is, dit is hun gemeenschap, dit zijn mensen om wie ze geven."

Een subtielere vorm van kapitaal is aandachtskapitaal. We weten dit allemaal intuïtief, omdat de hele reclame-industrie erop gericht is onze aandacht te verzilveren. Met dit kapitaal stonden goudvissen onderaan de ladder – met een aandachtsspanne van negen seconden. En zie daar, in 2015 hebben we ze onderaan de ladder vervangen. Mensen hadden vroeger een aandachtsspanne van twaalf seconden, maar nu zitten we op acht seconden ! Onze geest zit vol. In plaats van aandachtig te zijn, raken we volledig overbelast. De New York Times van vandaag bevat meer content dan we in ons hele leven in het 17e-eeuwse Engeland zouden tegenkomen. Wat al die content doet, is ons zenuwstelsel overprikkelen. Die overprikkeling zorgt ervoor dat we ons uitgeput en ontevreden voelen.

Er zijn veel verschillende manieren waarop we ons aandachtskapitaal kunnen opbouwen, en mindfulnessmeditatie is er zeker een van. Megan Cowan is een vriendin die besloot dit vermogen op scholen te ontwikkelen. Ze stelde een lesprogramma op en ging klas na klas verschillende oefeningen doen. Hier is een van haar oefeningen: ze liet een bel rinkelen en vroeg de leerlingen: "Kunnen jullie gewoon op je ademhaling letten tot je de bel niet meer hoort?" De kinderen deden dit elke dag. Jaren nadat ze was begonnen, herinner ik me dat ik naar een ABC-fragment over hun werk keek. Een jonge leerling werd geïnterviewd en hij zei: "Het ging niet zo goed in mijn leven. Ik zat op een dag op mijn bed en besloot een einde aan mijn leven te maken. Maar toen herinnerde ik me die oefening met de bel en dacht ik: misschien wacht ik gewoon even. Misschien zou dat gevoel verdwijnen – en dat deed het ook." Dat kind leeft vandaag niet alleen, maar het gaat ook nog eens heel goed. Dit is de kracht van aandachtskapitaal, in de zin dat een stille geest ons veel meer keuzemogelijkheden geeft om te reageren op het leven om ons heen.

Tijd, gemeenschap en aandacht – dit zijn verschillende soorten kapitaal. Elk heeft zijn eigen valuta. Tijd wordt gemeten in uren, is op te delen in tijdbanken en manifesteert zich als betrokkenheid in de samenleving. Gemeenschap heeft de valuta van relaties, leidt tot sociale netwerken en creëert vertrouwen in onze wereld. Aandacht leidt tot mindfulness en uiteindelijk tot sociaal handelen.

En we beperken ons niet tot dit. Er zijn zoveel andere vormen van kapitaal.

De natuur is een vorm van kapitaal. Kenniskapitaal, met de valuta van ideeën, leidt tot maatschappelijke innovatie. Technologie is een vorm van kapitaal, cultuur is een vorm van kapitaal met de valuta van verhalen, compassie is een vorm van kapitaal met de valuta van goede daden.

Als we hier eens goed over nadenken en verder kijken dan alleen naar geld, kunnen we de wip in een andere richting laten kantelen – misschien wel in de richting van meer liefde.

Mijn vriend en inspiratiebron, dominee Heng Sure, is een boeddhistische monnik die muziek gebruikt als instrument voor transformatie. Toen hij een cd uitbracht, vroeg hij zich af of hij er een prijskaartje aan moest hangen of meerdere vormen van rijkdom moest verkennen. Hij koos voor het laatste. Dit is wat hij op zijn website zette: "Recept voor het downloaden van de cd: verricht een onbetaalbare daad van vriendelijkheid, schrijf en stuur een verslag van je ervaring, controleer je e-mail om het album te downloaden."

Hij kreeg honderden inzendingen. Een daarvan was een vrouw uit Polen. Ze zegt: "Mijn onbetaalbare daad van vriendelijkheid was mijn moeder bellen." Het was toevallig kerstavond, de lichten waren uit en moeder zat in het donker te huilen. "Waarom mam?" vraagt ​​de dochter. Ze zegt: "Nou, het is Kerstmis en ik wilde niet dat mijn buren wisten dat ik helemaal alleen thuis ben." Moeder en vader waren gescheiden en het gezin uit de buurt was bij de vader, en moeder was alleen. Dus pakte deze vrouw haar koffers en bracht Kerstmis uiteindelijk met haar moeder door.

Stel je nu eens voor dat je iemand een liedje cadeau doet en zo'n vriendelijke daad terugkrijgt. Echt onbetaalbaar.

De vraag die overblijft is: welke vormen van kapitaal willen we versterken?

Als we die blik verruimen, zijn de mogelijkheden onbegrensd. Als we ons hart gebruiken om overal waarde te creëren, als we ons verstand gebruiken om verstandig te investeren in onze grootste kapitaal, als we onze handen gebruiken om moedig te ontwerpen voor het volledige spectrum van deze rijkdom, zullen we een geheel nieuwe oplossing creëren voor een bloeiende mensheid. Mogen onze handen, ons hoofd en ons hart gericht blijven op alle vormen van kapitaal.