Lurrean dudan denborak esperientzia maitasun bihurtzen duten bi tresna indartsuetan sinestera eraman nau: eustea eta entzutea. Eutsi edo eutsi didaten aldi bakoitzean, entzun edo entzun didaten aldi bakoitzean, esperientziak egurra bezala erretzen du betiko su horretan eta maitasunaren aurrean aurkitzen naiz. Beti izan da horrela. Kontuan hartu eustearen eta entzutearen jakinduria eta erronka dakartzan bi sinesmen zahar hauek.
Lehenengoa antzinako ideia da, maskor bat belarrian edukitzean ozeanoa entzun daitekeela dioena. Beti funtzionatzen duela dirudi. Medikuntzaren azterketa zorrotzak agerian utzi du maskor hori belarrian edukitzean, zure pultsazioak entzuten dituzula, zure odolaren ozeanoa zuri itzultzen zaizula. Hala ere, gertakari honek ez du misterio hau gutxitzen. Areagotu besterik ez du egiten. Izan ere, maskor bat belarrian edukitzeak Osotasuna nola entzun erakusten digu zatiaren bidez, eta Unibertsoa nola aurkitu gure baitan. Beste izaki bat, maskor bat bezala, belarrian edukitzera ausartzen garenean, bizitza guztiaren misterioa eta gure odolaren ozeanoa entzuten ditugula irakasten digu.
Harrigarria bada ere, izaki bakoitzak Unibertsoaren istorioa dauka kodetuta barruan. Arima bakoitza itsaso sakoneko korronteek moldatutako oskola da. Fisikoki ere, barne-belarria —oreka iturri delikatu hori— maskor baten antzekoa da. Eta beraz, hartzen eta entzuten den edozerk erakutsiko digu non bizi den munduan eta gugan.
Horrek bigarren sinesmenera garamatza: zaldi batek hanka bat hausten badu, hil egin behar dela dioen folklore-kondaira. Ohartu naiz hori ez dela egia. A, egia da gertatzen dela. Hazleek hanka hautsiak dituzten zaldiak tirokatzen dituzte, ezer egin ezin balitz bezala. Baina orain badakit hau eurek egiten dutela, korrika egin ezin duen zaldi bat zaindu nahi ez dutelako.
Horrelaxe da beldurti eta berekoiek hautsitakoei soka mozten dietela, biharko eguna aurkitzen ez duen lagun batekin eseri nahi ez dutenak, motelduko dituen norbaitekin zamatu nahi ez dutenak, beren baitan hautsita dagoenari aurre egin nahi ez dutenak. Horretan datza errukiaren erronka. Lurrean behartuta daudenak besarkatzen ausartzen garenean, hurbiltzen ausartzen garenean, besarkatzearen eta entzutearen egia abesten du eta hezur hautsien jakinduriara eta gauzak nola sendatzen direnera eramaten gaituzte.
Hauek dira guztiok behar ditugun ausardia isilak. Geure buruarekin itxaroteko eta begiratzeko ausardia. Bakarrik ez gaudela onartzeko ausardia. Elkarri bihotzaren belarrira eusteko ausardia. Eta hautsitako gauzez arduratzeko ausardia.
Ausardia hauen praktika-lekua beti esku artean ditugun gauza txikiak dira. Nolabait, gauza txikiak maitasun handiz egitearen praktikaren bidez, Teresa Ama-k dioen bezala, ausartak izaten ikasten dugu. Egia esan, maitasunaren lana gauza txikiei erabat arreta jartzea da. Arreta horrek misterioa irekitzen du. Gure arreta txikienaren bihotz-zabaltasunaren bidez, guztiok eramaten gaituen maitasunaren ozeanoan sartzen gara.
Sinpleki eta sakonki, maitasunaren lana maitatzea da. Izan ere, ekintza horretan, Unibertsoa bizia hartzen du. Bizitasun hori gure artean irekitzen den espazioa da, Martin Buberrek dioen bezala, bi pertsona makurtu eta modu egiazkoan ukitzen direnean.
Mark Nepo "Arrisku Bikaina: Bizitza Benetakoa Bizitzera Ausartzea" liburutik
COMMUNITY REFLECTIONS
SHARE YOUR REFLECTION
2 PAST RESPONSES
This made me happy, which has been rare recently. Thanks for sharing and writing this. -Marc
The Pilgrim and the Poustinik - a very short story
The pilgrim had been traveling for many days, through many moons. He had seen much during his journey, learned many things, but still had not found what his heart was searching for.
Finally, while walking at night in a dark wood where only small, barely visible animal paths guided him, he saw a dim glow in the distance. As he got closer he realized the light came from a small dwelling, a shack which seemed to glow itself? He approached the poustinia with both great anticipation and great fear.
Now at the door he could make out the form of an old hermit, a poustinik. “Ah pilgrim, I have been waiting for you, welcome.” “Sir, who are you?” asked the pilgrim. “Who I am does not matter, but I have your answer.”
The pilgrim was puzzled but mysteriously hopeful. He had not even posed the question on his heart, he had only asked “Who are you?” “Come, tell me of your travels, what have you seen and learned?” The poustinik seemed genuinely interested to hear the pilgrim’s story?
The pilgrim seemed to sense that the poustinik already knew all about his journey, that he had somehow seen it all? So, his reply was short but to the point of his heart. “I have traveled many miles through many countries and towns, yet I still have not found the answer. Sir, can you tell me, what is the meaning of life?”
“I will tell you pilgrim what your heart already knows, and has known since your birth. Love (God) and enjoy (Them) forever.” A great pause followed . . .
The pilgrim knew immediately that this was indeed The Answer to his question, to all questions. He pondered the depth and the love for what seemed like hours?!
“But how do I do this Sir? What does this life look like?”
“For each one emanating from Divine LOVE Themselves it will look different yet the same. We all love (God) by loving what They have created. In serving and caring for all Creation; earth, plants, animals, humans, we are returning the great LOVE we have received. So, you see though it will look different for each of us, it is the same.”
The pilgrim bowed his head, gave thanks, and left the way he had come, but transformed with peace and contentment in his heart.
}:- ♥️ a.m.
Hoofnote: This story, this dream vision came to me just before I awoke this morning. I share it in gratitude. ♥️🙏🏼
[Hide Full Comment]