Het Werk Van Liefde Is Liefhebben

Mijn eigen tijd op aarde heeft me doen geloven in twee krachtige instrumenten die ervaring omzetten in liefde: vasthouden en luisteren. Want elke keer dat ik heb vastgehouden of vastgehouden werd, elke keer dat ik heb geluisterd of naar me geluisterd werd, brandt de ervaring als hout in dat eeuwige vuur en bevind ik me in de aanwezigheid van liefde. Dit is altijd zo geweest. Denk eens na over deze twee oude overtuigingen die de wijsheid en uitdaging van vasthouden en luisteren in zich dragen.

De eerste is het eeuwenoude idee dat je de oceaan kunt horen wanneer je een schelp tegen je oor houdt. Het lijkt altijd te werken. Onderzoek in de geneeskunde heeft aangetoond dat wanneer je die schelp tegen je oor houdt, je daadwerkelijk je eigen pulsaties hoort, de oceaan van je bloed die voor je wordt afgespeeld. Toch vermindert dit feit dit mysterie niet. Het vergroot het alleen maar. Want door een schelp tegen ons oor te houden, leren we hoe we het Geheel door het deel heen kunnen horen, en hoe we het Universum in onszelf kunnen vinden. Het leert ons dat wanneer we een ander wezen, zoals een schelp, tegen ons oor durven te houden, we zowel het mysterie van al het leven als de oceaan van ons eigen bloed horen.

Verbazingwekkend genoeg draagt ​​elk wezen het verhaal van het universum in zich. Elke ziel is een omhulsel, gevormd door de stromingen van de diepte. Zelfs fysiek gezien heeft het innerlijke oor – die delicate bron van evenwicht – de vorm van een schelp. En dus zal alles wat we vasthouden en beluisteren ons laten zien waar het leeft in de wereld en in ons.

Dit brengt ons bij de tweede overtuiging: de folklore die zegt dat als een paard een been breekt, het moet worden afgemaakt. Ik heb ontdekt dat dit niet waar is. Oh, het is echt waar dat het gebeurt. Fokkers schieten paarden met gebroken benen dood alsof er niets aan te doen is. Maar nu weet ik dat ze dit voor zichzelf doen, omdat ze niet willen zorgen voor een paard dat niet kan rennen.

Op precies deze manier verbreken angstige en egoïstische mensen de band met degenen die gebroken zijn. Ze willen niet bij een vriend zitten die de toekomst niet kan vinden, ze willen niet opgescheept zitten met iemand die hen zal vertragen, ze willen niet onder ogen zien wat er in henzelf gebroken is. Hierin schuilt de uitdaging van compassie. Want wanneer we degenen die gedwongen zijn omhelzen, durven vasthouden, durven vasthouden, zingt de waarheid van vasthouden en luisteren en worden we meegevoerd in de wijsheid van gebroken botten en hoe dingen genezen.

Dit zijn stille heldendaden die we allemaal nodig hebben. De moed om te wachten en te kijken met wie we zijn. De moed om toe te geven dat we niet alleen zijn. De moed om elkaar aan het hart te raken. En de moed om te zorgen voor dingen die kapot zijn.

De oefengrond voor deze dapperheid ligt altijd in de kleine dingen die voorhanden zijn. Op de een of andere manier leren we, door de beoefening van kleine dingen met grote liefde te doen, zoals Moeder Teresa het zegt, hoe we dapper kunnen zijn. In werkelijkheid is het werk van liefde het volledig verzorgen van kleine dingen. Die verzorging onthult het mysterie. Door de grootmoedigheid van onze kleinste aandacht betreden we de oceaan van liefde die ons allen draagt.

Simpelweg en diepgaand, het werk van liefde is liefhebben. Want in die daad komt het Universum tot leven. Die levendigheid is de ruimte die tussen ons ontstaat, zoals Martin Buber zegt, wanneer twee mensen elkaar op een ware manier buigen en aanraken.

Mark Nepo uit "Het Exquisite Risico: Durven een Authentiek Leven"