งานของความรักคือการรัก

เวลาที่ฉันอยู่บนโลกทำให้ฉันเชื่อในเครื่องมือทรงพลังสองอย่างที่จะเปลี่ยนประสบการณ์ให้กลายเป็นความรักได้ นั่นคือ การกอดและการฟัง เพราะทุกครั้งที่ฉันกอดหรือถูกกอด ทุกครั้งที่ฉันฟังหรือถูกฟัง ประสบการณ์จะลุกโชนเหมือนไม้ในกองไฟนิรันดร์ และฉันก็พบว่าตัวเองอยู่ท่ามกลางความรัก เป็นเช่นนี้เสมอมา ลองพิจารณาความเชื่อเก่าแก่สองอย่างนี้ที่แฝงด้วยภูมิปัญญาและความท้าทายในการกอดและฟัง

ประการแรกคือความคิดเก่าแก่ที่ว่าเมื่อเอาเปลือกหอยแนบหู เราจะได้ยินเสียงมหาสมุทร ซึ่งดูเหมือนว่าจะได้ผลเสมอ การพิจารณาอย่างละเอียดของแพทย์ได้เปิดเผยว่าเมื่อคุณเอาเปลือกหอยแนบหู เราจะได้ยินเสียงเต้นของตัวเอง เสียงมหาสมุทรแห่งเลือดของเราก็ส่งกลับมาหาคุณ แต่ข้อเท็จจริงนี้ไม่ได้ลดความลึกลับนี้ลง แต่กลับทำให้ความลึกลับนี้ยิ่งทวีคูณ เพราะการเอาเปลือกหอยแนบหูสอนให้เรารู้จักฟังทั้งส่วนต่างๆ และเรียนรู้วิธีค้นหาจักรวาลภายในตัวเรา สอนให้เราทราบว่าเมื่อเรากล้าที่จะเอาสิ่งมีชีวิตอื่นมาแนบหู เช่น เปลือกหอย เราจะได้ยินทั้งความลึกลับของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดและมหาสมุทรแห่งเลือดของเราเอง

ที่น่าทึ่งคือ สิ่งมีชีวิตแต่ละชนิดมีเรื่องราวของจักรวาลที่เข้ารหัสไว้ภายใน จิตวิญญาณแต่ละดวงคือเปลือกหอยที่ถูกสร้างขึ้นโดยกระแสน้ำจากใต้ท้องทะเล แม้แต่ในทางกายภาพ หูชั้นในซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดความสมดุลอันบอบบาง ก็ถูกสร้างให้มีลักษณะเหมือนหอยสังข์ ดังนั้น สิ่งใดก็ตามที่ถูกถือและรับฟัง จะแสดงให้เราเห็นว่าสิ่งนั้นอยู่ในส่วนใดของโลกและในตัวเรา

สิ่งนี้ทำให้เรามีความเชื่ออย่างที่สอง: ความเชื่อพื้นบ้านที่ว่าถ้าม้าขาหัก จะต้องถูกทำการุณยฆาต ฉันเพิ่งค้นพบว่าเรื่องนี้ไม่เป็นความจริง มันเป็นเรื่องจริงที่มันเกิดขึ้น ผู้เพาะพันธุ์ยิงม้าที่ขาหักราวกับว่าไม่มีอะไรจะทำได้ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าพวกเขาทำเพื่อตัวเอง ไม่ต้องการดูแลม้าที่วิ่งไม่ได้

ด้วยวิธีนี้ คนที่หวาดกลัวและเห็นแก่ตัวจะตัดสายสัมพันธ์กับผู้ที่แตกหัก ไม่ต้องการนั่งกับเพื่อนที่หาวันพรุ่งนี้ไม่เจอ ไม่ต้องการอยู่กับคนที่คอยถ่วงเวลาพวกเขา ไม่ต้องการเผชิญกับสิ่งที่แตกหักในตัวพวกเขาเอง นี่คือความท้าทายของความเห็นอกเห็นใจ เพราะเมื่อเรากล้าที่จะกอดคนที่ต้องทนทุกข์ทรมาน กล้าที่จะกอดพวกเขาไว้แน่นๆ ความจริงของการกอดและการรับฟังจะฉายชัดขึ้น และเราจะได้เรียนรู้ถึงภูมิปัญญาของกระดูกที่หักและวิธีการรักษาสิ่งต่างๆ

นี่คือความกล้าหาญที่เราทุกคนต้องการ ความกล้าหาญที่จะรอคอยและเฝ้าดูด้วยตัวตนของเราเอง ความกล้าหาญที่จะยอมรับว่าเราไม่ได้อยู่คนเดียว ความกล้าหาญที่จะคอยรับฟังกันและกัน และความกล้าหาญที่จะใส่ใจกับสิ่งที่แตกหัก

พื้นฐานการฝึกฝนความกล้าหาญเหล่านี้คือสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่อยู่ใกล้ตัวเสมอ จากการฝึกฝนการทำสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ด้วยความรักอันยิ่งใหญ่ ดังที่แม่ชีเทเรซากล่าวไว้ เราจึงเรียนรู้ที่จะกล้าหาญได้ แท้จริงแล้ว งานแห่งความรักคือการดูแลสิ่งเล็กๆ น้อยๆ อย่างสมบูรณ์ การดูแลดังกล่าวจะไขความลึกลับได้ ด้วยใจที่กว้างขวางของการเอาใจใส่เพียงเล็กน้อยของเรา เราก็จะเข้าสู่มหาสมุทรแห่งความรักที่โอบอุ้มเราทุกคนไว้

โดยพื้นฐานแล้ว ความรักคือการกระทำที่เปี่ยมด้วยความรัก เพราะการกระทำดังกล่าวทำให้จักรวาลมีชีวิตขึ้นมา ความมีชีวิตชีวาดังกล่าวคือช่องว่างที่เปิดออกระหว่างเรา ดังที่มาร์ติน บูเบอร์กล่าวไว้ เมื่อสองฝ่ายโค้งคำนับและสัมผัสกันอย่างแท้จริง

มาร์ค เนโป จาก “ความเสี่ยงอันประณีต: กล้าที่จะใช้ชีวิตอย่างแท้จริง”