Verk kærleikans Er að Elska

Tími minn á jörðinni hefur leitt mig til að trúa á tvö öflug verkfæri sem breyta reynslu í ást: að halda og hlusta. Því í hvert skipti sem ég hef haldið eða verið haldið, í hvert skipti sem ég hef hlustað eða verið hlustað á, brennur upplifunin eins og viður í þeim eilífa eldi og ég finn mig í návist ástarinnar. Þetta hefur alltaf verið svo. Hugleiddu þessar tvær gömlu trúarbrögð sem bera með sér visku og áskorun að halda og hlusta.

Sú fyrsta er sú aldagömlu hugmynd að þegar maður heldur skel að eyranu heyrir maður hafið. Það virðist alltaf virka. Rannsóknir á læknisfræðinni hafa leitt í ljós að þegar maður heldur skelinni að eyranu heyrir maður í raun sína eigin púlsa, hafið úr blóði sínu spilað til baka fyrir sig. En þessi staðreynd dregur ekki úr þessari leyndardómi. Hún eykur hann aðeins. Því að halda skel að eyranu kennir okkur hvernig á að heyra heildina í gegnum hlutann og hvernig á að finna alheiminn innra með okkur. Það kennir okkur að þegar við þorum að halda annarri veru, eins og skel, að eyranu, heyrum við bæði leyndardóm alls lífs og hafið úr okkar eigin blóði.

Ótrúlegt en satt, hver vera hefur sögu alheimsins kóðaða innra með sér. Hver sál er skel mótuð af straumum djúpsins. Jafnvel líkamlega er innra eyrað - þessi viðkvæma uppspretta jafnvægis - lagað eins og kuðungur. Og því mun hvað sem er haldið og hlustað á sýna okkur hvar það býr í heiminum og í okkur.

Þetta leiðir okkur að annarri trúnni: þjóðsögunni um að ef hestur brýtur fótinn verði að aflífa hann. Ég hef uppgötvað að þetta er ekki satt. Ó, það er satt að þetta gerist. Ræktendur skjóta hesta með brotna fætur eins og ekkert sé hægt að gera. En nú veit ég að þeir gera þetta fyrir sjálfa sig, vilja ekki annast hest sem getur ekki hlaupið.

Á þennan hátt skera hræddir og eigingjarnir einstaklingar á strenginn til þeirra sem eru brotnir, vilja ekki sitja með vini sem finnur ekki morgundaginn, vilja ekki vera hlaðnir einhverjum sem mun hægja á þeim, vilja ekki horfast í augu við það sem er brotið í þeim sjálfum. Í þessu liggur áskorunin um samkennd. Því þegar við þorum að halda þeim sem eru þvingaðir til jarðar, þorum að halda þeim nálægt okkur, þá syngur sannleikurinn um að halda og hlusta og við erum borin inn í visku brotinna beina og hvernig hlutirnir gróa.

Þetta er kyrrlátt hugrekki sem við öll þurfum. Hugrekki til að bíða og horfa með öllum þeim sem við erum. Hugrekki til að viðurkenna að við erum ekki ein. Hugrekki til að halda hvert öðru að hjartans eyranu. Og hugrekki til að annast það sem er brotið.

Æfingasvæðið fyrir þetta hugrekki er alltaf litlu hlutirnir sem eru við höndina. Einhvern veginn, með því að æfa okkur í að gera smáa hluti með miklum kærleika, eins og móðir Teresa orðar það, lærum við að vera hugrökk. Í raun og veru er verk kærleikans að sinna smáu hlutunum að fullu. Slík umhyggja opnar leyndardóminn. Með stórum hjartans sem einkennir minnstu athygli okkar, förum við inn í hafið ástarinnar sem ber okkur öll.

Einfaldlega og djúpt sagt er verk kærleikans að elska. Því í þeirri athöfn lifna alheimurinn við. Slík lífsgleði er rýmið sem opnast á milli okkar, eins og Martin Buber segir, þegar tveir beygja sig og snertast á sannan hátt.

Mark Nepo úr „Hin einstaka áhætta: Að þora að lifa ósviknu lífi“