Op Zoek Naar Eenzaamheid in De natuur: Het Verhaal Van Een Meditatieleraar

Tegen de tijd dat we 60 zijn, hebben we bijna 22.000 dagen op deze planeet geleefd en staan ​​we zelden, of nooit, stil om er maar één te bekijken. Door ons in alle eenzaamheid in de natuur te verdiepen, laten we de natuurlijke mens zich inleven in de aard van de planeet waarvan we deel uitmaken.

Op de zevende dag stroomde mijn geest met de snelheid van zeemist. Of misschien was dat de beschrijving van mijn zenuwstelsel. Ik voelde me zo aanwezig met een zachte stroom – en mijn geest stond open voor alles wat er opkwam. Goed zo.

Ik kampeerde eenzaam in de natuur – op een heuvel boven de oceaan aan de kust van Californië – zoals ik de afgelopen 20 jaar twee keer per jaar heb gedaan. Ik noem het gekscherend mijn "People Fast", waarvan ik altijd heb aangenomen dat ik het nodig had, omdat mijn werk als meditatieleraar en actrice intense en intieme interacties met mensen met zich meebrengt, en ik besefte dat we altijd een kans nodig hebben om onszelf "op te schonen" en te verfrissen of te heraarden.

Maar er is meer aan de hand, althans voor mij.

Eenzaamheid in de natuur voor monasticisme

Ik vind deze onderdompeling in de natuur – in totale eenzaamheid – de meest gunstige omgeving voor het ontwikkelen van diepere bewustzijnstoestanden, inzichten en herstel. Het is mijn klooster.

Als leraar mindfulnessmeditatie moedig ik mensen natuurlijk altijd aan om tijd vrij te maken om te oefenen – of het nu gaat om formele oefeningen met gesloten ogen of het integreren van mindfulness in dagelijkse activiteiten – zodat ze hun dagelijkse leven ‘monasticiseren’ voor optimale groei en welzijn.

Ik moedig mensen ook vaak aan om op retraite te gaan. In die omgeving kun je helemaal loskomen van de dagelijkse beslommeringen, ben je omringd door mensen die mediteren en is er geen sprake van sociaal geklets. Dat is een goede manier om dieper in je innerlijke ervaring te duiken en stressvolle gedachten- en gevoelspatronen te veranderen.

Hoewel het volgen (en soms lesgeven) van 2-4 retraites per jaar de basis vormt van mijn mindfulness-beoefening en -ervaring, krijg ik het meest diepgaande werk gedaan in eenzaamheid.

Thuis zijn het tijdens mijn 'organische nachten' (waar ik in eenzaamheid moedig en speels mijn ervaringen onderzoek) dat veel van mijn diepste inzichten ontstaan. De ultieme eenzaamheid is echter wanneer ik kampeer in de natuur – omringd door alleen planten, dieren, aarde, lucht en water. Dan ervaar ik dat mijn omgeving mediteert.

Wanneer de natuur zichzelf onthult

Ik kom al jaren op deze plek op de heuvel boven de oceaan (minstens twee keer per jaar, telkens 5 tot 12 dagen) en ik ken het door en door. Toch is mijn ervaring met het weer, de dieren en de natuur elke keer weer anders en altijd perfect – of ik nu prachtige zonsondergangen boven de oceaan heb, word overspoeld door regen, vrieskou en ineengedoken zit met een kop hete thee, of de hele tijd omringd ben door zeemist zonder enig besef van iets anders.

Vele jaren geleden deed ik een Native American Vision Quest. Dit is een heilige ceremonie waarbij men vier dagen lang alleen in de natuur verblijft zonder buiten de eigen plek te komen (een ruimte van ongeveer 1,8 bij 1,8 meter), zonder eten, water, tent of vuur – met de gedachte dat men bidt voor een visioen of droom.

Ik ontdekte toen dat stilzitten en niet bewegen wanneer ik alleen in de natuur ben – en vooral zonder eten – mijn relatie met dieren op een wonderbaarlijke manier verandert. Meestal willen dieren alleen maar weten of je eten hebt of dat je ze kwaad wilt doen, en wanneer ze vaststellen dat dat niet het geval is, word je voor hen gewoon een groot dier dat toevallig midden in hun wereld een nest heeft gebouwd en gaan ze gewoon hun gang. Daar hou ik van. Ik vind het heerlijk om stil te zitten terwijl dieren om me heen bewegen.

Dus na die vision quest stopte ik met wandelen tijdens mijn eigen solo kampeerretraites in de natuur – gewoon om te waarderen wat er onthuld wordt wanneer ik "parkeer" en me openstel voor de wereld om me heen . Er schuilt een enorme kracht in die stilte. Het zorgt ervoor dat ik me zo verbonden voel met de aarde.

De bijzondere band met het dierenrijk is een onderdeel van dit natuurlijke klooster. Ik heb eindeloos veel verhalen over ontmoetingen met dieren. Vandaag deel ik er drie:

Tijdens mijn laatste solo-retraite, waar ik net van terugkwam, zag ik een kwartelfamilie – vader voorop, gevolgd door moeder met twee kalveren – die tot op een meter of 1,20 bij mij in de buurt kwamen (in totale stilte) en om me heen graasden alsof ik er niet was.

Op een nacht ritste een wasberenfamilie mijn tent open en ging naar binnen. Ik werd wakker met drie grote wasberen in mijn tent en eentje zat op mijn benen in mijn slaapzak! (En ja, dat was toen ik meer eten meenam dan ik tegenwoordig doe.) Het was alarmerend, maar achteraf vond ik het grappig.

Vorig jaar kwamen er twee jonge mannetjes de heuvel op. Eerst zag ik een gewei, toen kwamen ze dichterbij (tot op 7,5 meter) en op een gegeven moment draaiden ze zich allebei om en keken me aan (wederom was ik doodstil). Ze draaiden zich naar elkaar om en haakten de horens in elkaar – ze duwden elkaar heen en weer zoals twee broers dat tijdens een spel zouden doen. (En ja, ik pakte langzaam mijn camera en legde de laatste 60 seconden van dit spel vast op video). Wat ik vooral leuk vond, en op camera vastlegde, was dat ze besloten te stoppen met het duwen van het gewei, zich omdraaiden om me aan te kijken (bijna alsof ze wilden zeggen: "Heb je dat gezien?") en vervolgens weer verder gingen met grazen, alsof er geen sprake was van zo'n vertoning.

Ik integreer wel meditatiestrategieën en -technieken in mijn ervaring van eenzaamheid in de natuur, maar alleen als suggesties, soms speelse oefeningen of momentane overwegingen.

Ik doe zelden formele meditaties met gesloten ogen in dit specifieke klooster. Ik wil profiteren van het uitzicht dat me wordt geboden en het gebrek aan conversatie om mentale ruimte vrij te maken om me af te stemmen op wat er op elk moment gebeurt.

Bijvoorbeeld, als ik mijn kamp opzet en ik vanuit mijn auto vier of vijf keer de steile heuvel op loop naar mijn plek, met een karretje achter me aan (dat volgeladen is met mijn kampeeruitrusting, water en andere benodigdheden), merk ik dat ik naar het zandpad onder mijn voeten kijk, omdat ik voorover moet leunen om het karretje te kunnen trekken.

De oefening die ik hierbij gewoonlijk doe, is een zelfonderzoek: ik kijk naar de aarde, voel mijn lichaam de kar trekken en vraag me af: wie/wat trekt er? Wie/wat ziet er? Wie/wat voelt dit? Omdat ik dit al jaren doe, verschuift mijn ervaring binnen enkele ogenblikken naar het simpelweg opmerken van deze activiteit van trekken, zien, horen en voelen. Het is gewoon een activiteit die plaatsvindt zonder "ik" of gehechtheid. Ik ben geen persoon die een kar trekt – trekken, voelen, zien en horen gebeurt gewoon. Ik ben er getuige van. Ik ervaar hierin een grote vrijheid en gemak.

Deze zelfonderzoekspraktijk is een soort 'kamp-opzetceremonie' waar ik van nature in val. 'In ceremonie' zijn - het versterkt mijn toewijding aan en de voordelen van dit ritueel van eenzaamheid in de natuur.

Vanaf het moment dat ik mijn spullen pak voor de reis – inclusief de rit naar boven, het sjouwen de heuvel op, het opzetten van mijn kampeerplek, tot aan het uitpakken en vertrekken – beschouw ik mezelf als ‘in ceremonie’.

Door mij in te zetten voor deze periode, omdat deze gericht is op innerlijke evolutie, creëer ik een heilige omgeving waarin een soort groei kan plaatsvinden die verder gaat dan mijn conceptuele geest.

Hoewel ik tijdens mijn retraite in de natuur weinig formele oefeningen doe, zal ik wel 'spelen' met mindfulnesstechnieken en -strategieën – of zelfs gewoon experimenteren met mijn waarneming. Soms is dit gewoon een speels experiment om mijn ervaring te herkaderen. Op andere momenten is het een toewijding om de aard van mijn ervaring zelf te onderzoeken.

Een paar jaar geleden herinner ik me een favoriete meditatie-ervaring op deze bijzondere plek. Ik lag op een nacht in mijn tent, ingepakt in twee slaapzakken, en voelde me veilig en warm toen de wind buiten begon aan te trekken. Ik voelde me zo stil en vredig dat ik mediteerde op de stilte – van mijn lichaam, gedachten en gevoelens. Ik had mijn tent geparkeerd onder een enorme eucalyptusboom en toen de wind aantrok, begon het water uit de zeelucht, dat condenseerde op de bladeren, als regen naar beneden te vallen. Ik keek omhoog naar de tent en om me heen terwijl de wind dramatisch toenam – tot het punt waarop mijn tent boven me uit elkaar begon te scheuren. Ik vervolgde mijn meditatie over stilte.

Ik had net met een cliënt gewerkt die intense kriya-bewegingen ervoer tijdens diepe meditatie, en ik moedigde hem aan om zijn aandacht te richten op de stilte (het "oog van de orkaan") binnen de "orkaan" van de kriya-beweging. Dit was behoorlijk krachtig en nuttig voor hem, zodat de kriya's hem niet uit diepere meditatieve ervaringen haalden (wat zijn klacht was).

Mijn beschrijving aan hem zat nog vers in mijn geheugen, en ik was enthousiast om te oefenen met het verdiepen in en waarderen van de stilte terwijl mijn tent wild om me heen bewoog en zelfs boven me uit elkaar begon te scheuren. Het was een goddelijke meditatie van drie uur, totdat de wind ging liggen en ik uiteindelijk in slaap viel. (En ja, ik heb die oude tent de volgende dag opgeknapt en dat als excuus gebruikt om een ​​nieuwe te kopen met een volledig netto zicht op de wereld om me heen.)

Mijn normale dagelijkse ervaring tijdens het kamperen in dit natuurlijke klooster is me afstemmen op de visuele en sonische beweging of 'stroming' van de bomen en grasachtige vegetatie in de wind, het geluid van de oceaan die een halve mijl onder de heuvel waar ik op zit tegen de kustlijn slaat, samen met het geluid van een misthoorn in de verte en de blaffende zeeleeuwen in een afgelegen baai. Vogels zijn mijn constante metgezellen – ze kalmeren en verrukken me, en 's nachts hoor ik soms groepen coyotes, soms heel dichtbij, wat best spannend kan zijn.

Als ik buiten mijn tent ben, voelt mijn lichaam de luchtverplaatsing. Die heeft altijd een koele, koude, ijzige kwaliteit, zelfs als de zon schijnt en het warm is. Dat komt door het unieke weerpatroon van het land waar ik zit.

Het zijn deze bewegingen van wat ik zie, hoor en voel waaraan ik me overgeef. Deze flow masseert me en ik word het – totdat er alleen nog maar flow is. Ik pas hier geen enkele techniek bewust toe, hoewel mijn jarenlange training in het opmerken en waarderen van 'flow' ervoor heeft gezorgd dat het iets is geworden dat voor mij vanzelfsprekend is, zonder enige moeite.

“Als ik ervaar dat mijn omgeving mij mediteert”

Deze laatste retraite, waar ik net van terug ben, was er een waar ik dagenlang omringd was door zeemist. Terwijl ik de mist links en rechts van me door de kloof zag trekken, begon ik te mediteren door de beweging van de mist. Het is net als wanneer je naar wolken kijkt, alleen zijn deze wolken twaalf meter van je vandaan en heb je er een intiemer contact mee. En zodra de zeemist de kloof vult, wordt hij dikker – en komt hij dichterbij – en al snel is er geen beweging meer in de mist te bespeuren. Het wordt een dichte stilte. En ik ben er helemaal in opgegaan.

Dat was wat me tijdens een groot deel van dit kampeeravontuur mediteerde. Op de derde of vierde dag had ik besloten om te letten op emotionele sensaties in mijn lichaam, veroorzaakt door gedachten over het verleden en de toekomst die zouden kunnen opkomen. (Dit is een oefening die ik mijn studenten en cliënten vaak geef wanneer hun gedachten tijdens het mediteren zijn afgedwaald – om snel te kijken welke emotionele sensaties er zijn ontstaan ​​door het denken aan die gedachte – voordat ze hun aandacht weer richten op de beoogde techniek of het beoogde meditatieobject. Dit kan inzichten opleveren en een enorme zintuiglijke helderheid rondom onze gedachte-gevoelservaring.)

Onderzoek uit 2017 van de Brighton and Sussex Medical School (BSMS) toonde aan dat het luisteren naar natuurgeluiden daadwerkelijk een positief effect kan hebben op ons lichaam en ons kan helpen ontspannen. Ontdek honderden gratis natuurgeluiden voor een serene sfeer .

Dus, hier tijdens mijn soloretraite, was ik me aan het afstemmen op subtiele plekken van 'vasthouden' in lichaam en geest en nodigde ik ze uit om los te laten. Ik besloot toen om gewoon aanwezig te zijn bij de wereld om me heen en de emotionele sensaties van eventuele gedachten die opkwamen, op te merken.

Drie uur waren verstreken toen ik besefte dat ik zulke gedachten niet had gehad. Dit was zelfs voor mij nieuw. Ik had naar de zeemist gekeken en naar het geluid van de oceaan geluisterd, dat ik niet meer kon zien. In de mist worden geluiden overschaduwd – maar toch delen ze dezelfde 'kamer' en kan het geluid van de zee dan weerkaatsen tegen de bomen, waardoor het van alle kanten lijkt te komen en intiemer aanvoelt omdat het op een presenteerblaadje wordt aangeboden als de soundtrack van je ervaring op dat moment.

Het leek alsof mijn geest één was geworden met deze ervaring van zeemist, beeld, geluid en gevoel. Ik liet alle mindfulnessoefeningen varen en gaf me gewoon over aan de natuur die me masseerde, om mijn wezen mee te voeren naar een heerlijke, geaarde aanwezigheid.

Eenzaamheid in de natuur: een geschenk dat wacht om ervaren te worden

Mensen vragen me vaak, wanneer ze erachter komen dat ik zo lang alleen de natuur in ga, of ik bang ben – en ze willen ook weten wat ik doe. Mijn typische antwoord is dat dit de veiligste baarmoeder is die ik ken – en ik weet niet precies wat ik doe, maar het is in een flits voorbij. Het lijkt alsof ik er net ben en het tijd is om te gaan. Ik denk dat dit vooral komt doordat ik (of het identiteitsgevoel dat Stephanie is) het grootste deel van de tijd dat ik er ben, verdwijnt, en ik simpelweg opga in de beweging, stilte en rijkdom van de natuurlijke wereld om me heen – erin verdwijn – en weer tevoorschijn kom als een hersteld, geaard, diep tevreden wezen (en meestal niet zonder volkomen coole inzichten).

Ik vertel dit verhaal over mijn persoonlijke ervaring in eenzaamheid in de natuur, om te delen hoe we onze meditatiebeoefening kunnen doen – om kernvaardigheden zoals concentratie, zintuiglijke helderheid en gelijkmoedigheid te ontwikkelen om inzicht te krijgen in onze aard en wie we zijn – en we kunnen onszelf ook toestaan ​​om te mediteren . We kunnen dat in elke omgeving doen.

Ik heb ontdekt dat eenzaamheid een perfecte omgeving biedt om dit op natuurlijke wijze te laten gebeuren. Wanneer we sociale interacties en relaties opheffen, kunnen we elke identiteit van wie we zijn in relatie tot wie dan ook loslaten en elk ordenend principe loslaten van wie we zijn, wat we willen, wat er in het verleden is gebeurd – om simpelweg aanwezig te zijn.

Wanneer we ons onderdompelen in de natuur toevoegen, krijgen we een extra speciale traktatie: we laten de natuurlijke mens zich inwijden in de aard van de planeet waarvan we deel uitmaken. We laten ons ritme afstemmen op het natuurlijke ritme waarvan we biologisch deel uitmaken en profiteren van de voordelen van meditatie zonder dat we er moeite voor hoeven te doen.

Ik zal mijn leraar, Shinzen, nooit vergeten. Hij zei ooit: "Je kunt net zoveel leren van rustiger aan doen als van minder doorzetten." Deze zin herhaal ik vaak tegen mijn studenten en cliënten, vooral als ik zie dat ze onnodige spanning creëren door hun inspanning.

Wat ik doe, is niet ieders smaak. Alleen zijn in de natuur is voor veel mensen eng, dus ik schrijf dit om je een voorproefje te geven van wat er mogelijk is en om je aan te moedigen om – al is het maar voor ÉÉN dag – alleen de natuur in te gaan – gewoon om het te zien, te horen en te voelen.

En je kunt op zijn minst, al is het maar voor een paar uurtjes, een plekje in een park in de buurt vinden, onder een boom gaan zitten en je gewoon afstemmen op de boom, de planten, de vogels, en je laten meevoeren – en laat me weten wat je ontdekt – van binnen en van buiten. Het is een geschenk dat wacht om ervaren te worden.

***

Voor meer inspiratie, neem deel aan de Awakin Call van aanstaande zaterdag met Stephanie Nash: Cultivating Health, Joy and Compassion in Solitude. Meer details en RSVP-info vind je hier.

Lees meer: ​​Kamperen in je eentje kan een stap buiten je comfortzone zijn. Leer meer over deze psychologische staat van vertrouwdheid.