ለጨለማ መዘጋጀት እና ብርሃንን መያዝ

የበጋው ጭጋግ ቀኖቹን በሚያቀዘቅዙበት እና የከተሞች ጫጫታ በጣም ሩቅ በሆነበት በባህር ዳርቻ ላይ ባለው ትንሽ ማህበረሰብ ውስጥ ለመኖር እድለኛ ነኝ። ግን እዚህም ቢሆን አንድ ሰው አሁን ካለው መርዛማነት ፣ በአየር ውስጥ ካለው ሚያስማ እና ከሚፈጥረው እንግዳ መዛባት ማምለጥ አይችልም። አንድ ሰው የህይወት ጨርቅ ሲቀደድ ሊሰማው ይችላል. ሁላችንም የአንድ ህያው ማህበረሰብ አካል ነን፣ እና የእሱ የዲስቶፒያን ማሚቶ በአቅራቢያዬ ያሉ ጎረቤቶቼ አጋዘኖች እና ግልገሎቿ የበጋውን መጀመሪያ ሳር በሚበሉበት ጊዜ እንኳን ሊሰማ ይችላል። እንግዲህ ልንጠይቀው የሚገባን ጥያቄ መንፈሳዊ ልምምዳችን ለዚህ ለተበላሸ ጊዜ እንዴት ምላሽ ይሰጣል፣ ግንዛቤያችን በዚህ መልክአ ምድር፣ በቅጽበት እንዴት ይተነፍሳል?

በመጀመሪያዎቹ የጉዞዬ አስርት አመታት የሱፊ መንገድን በመምህሬ ክፍል ውስጥ ተለማመድኩ፤ ትኩረቴ ከጊዜ እና ከቦታ በላይ ባለው ውስጣዊ እውነታ ላይ ነበር። ይህ ሰው ከውጪው ዓለም የተመለሰበት፣ በልብ ውስጥ የሚጓዝበት ጥንታዊው የምስጢር መንገድ ነበር። ሳታሳንግ በሰሜን ለንደን ክፍሏ ውስጥ ከአስርተ አመታት በፊት በሰሜን ህንድ ውስጥ ባለው የጉሩ የአትክልት ስፍራ እንደነበረው ተመሳሳይ ነበረች። ትኩረቱ በልብ ውስጥ ያለውን መለኮታዊ ፍቅር መቀስቀስ እና ወደዚህ ፍቅር እና ቅርጽ አልባነት በጥልቀት መቀላቀል ላይ ነበር።

ነገር ግን ካለፉት አመታት ጀምሮ፣ የጋራ ህይወታችን ገጽታ ተለውጧል፣ እናም በአለም ላይ የእኛን ትኩረት የሚሻ፣ በፍቅር የተስተካከለ ልብ የሚፈልግ መንፈሳዊ ታሪክ እንዳለ ለማየት ችያለሁ። በአንዳንድ መንገዶች ይህ ምላሽ ውስጣዊ መንፈሳዊ ልምምድን እና ውጫዊ ርህራሄ የተሞላበት ተግባርን ከሚያጣምረው የቲች ንሃት ቡድሂዝም ጋር ይመሳሰላል፣ በተለይም በፍቅር ለምድር ላይ በተፃፈው ደብዳቤ ላይ እንደተገለጸው፣ ይህም የማሰብ ችሎታን፣ የስነ-ምህዳር ግንዛቤን እና ጥልቅ የመተሳሰብ ስሜትን ያዋህዳል።

ለእኔ ግን ይህ ወደ እኔ በመጡ ራእዮች ላይ የተመሰረተ ስለሆነ ይህ ደግሞ ጥልቅ ግላዊ ታሪክ ነው - በዚህ ጊዜ ውስጥ ያሉ ራእዮች፣ ነገር ግን ወደ ፊት ሩቅ የሚዘረጋ ንድፎችን ጭምር።

ዛሬ ስለ polycrisis ፣ ስለ ሥነ-ምህዳራዊ እና ማህበራዊ ፣ እና የማህበራዊ ውድቀት እውነተኛ ዕድል ብዙ ወሬ አለ። እናም ለዚህ እድል ምላሽ በመስጠት ስራ እየተሰራ ነው፣ እናም ይህንን እርግጠኛ ባልሆነ የወደፊት ሁኔታ፣ ይህንን ባርዶ በዘመናት መካከል ለመራመድ የሚያስፈልገንን የመቋቋም አቅም አለ። አንዳንዶቹ እንደ የሽግግር ከተማ ንቅናቄ ከለውጥ ጋር በተሻለ ሁኔታ መላመድ የሚችሉ ማህበረሰቦችን እየፈጠሩ ነው። እነዚህ እና እንደነሱ ያሉ ማህበረሰቦች በተሃድሶ ላይ ያተኮሩ ናቸው - የስነ-ምህዳርን እንደገና ማደስ, ከራሳችን እና ከተፈጥሮ ጋር እንደገና መገናኘት, የመሬት ገጽታዎችን እንደገና ማልማት, የግብርና ስራን እና ሌሎች እራሳችንን ከህያው ምድር ጋር ወደ መግባባት ለመመለስ. እና እነዚህ ሁሉ በፍቅር እና በትኩረት ፣በጋራ ቤታችን እንክብካቤ የሚደረጉ እርምጃዎች ናቸው።

ከዚህ ቀደም ንቃተ ህሊናችንን ወደ ህያው ምድር የምንመልስበት “ጥልቅ የንቃተ-ምህዳር ሥነ-ምህዳር” እንዲደረግ ጠይቄአለሁ፣ እራሳችንን ከዝምድና አምሳያዎቹ ተለይተን ሳይሆን የፍጥረት ህያው ታፔላ አካል ነው። ሁላችንም የተወለድነው በከዋክብት እና በአፈር ነው፣ እና በዲኤንኤ ውስጥ የህይወት ዘይቤዎች አለን። እናም ከወንዞች እና ከተራሮች ፣ ከነፋስ እና ከዝናብ ጋር “ታላቁን ውይይት እንደገና ለመቀላቀል” ጊዜው አሁን ነው። እናም በዚህ ግንዛቤ ውስጥ የአየራችን እና የውቅያኖሳችን ብክለት እና የዘመናችን መርዝነት ሁሉም የአንድ ዘመን ፍጻሜ የሆነ የመንፈሳዊ ታሪክ አካል መሆናቸውን ተረዳሁ። ይህ ውጫዊ እና ውስጣዊ ገጽታ ያለው ታሪክ ነው. የዚህ ታሪክ ዋና ማዕከል ደግሞ የብርሃን ጨለማ ያልኩት ነው።

የአሁኑ የስነምህዳር ታሪካችን አንዳንድ ጊዜ ከአቅም በላይ የሆነ ሀዘን እንደሚያመጣ ሁሉ ይህ ለመንገር ቀላል አይደለም። ነገር ግን በዘመናት መጨረሻ ላይ መኖር ማለት ምን ማለት እንደሆነ ውስጣዊውን እውነታ እስካወቅን እና እስካልተቀበልን ድረስ፣ በዚህ ጊዜ ሙሉ በሙሉ መሳተፍ፣ የመንፈሳዊ ተፈጥሮአችን ብርሃን መኖር አንችልም። እናም ለወደፊት ሰባት እና ከዚያ በላይ ትውልድ በምንሰራበት ጊዜ የአሁኑን ጊዜ እውነት እንድንኖር ያስፈልገናል።

ሁላችንም የምንኖረው ታሪኮች፡ የወላጆቻችን እና የቤተሰቦቻችን ታሪክ፣ ለልጆቻችን የምናስተላልፋቸው ታሪኮች፣ የዘራችን እና የሀገሮቻችን ታሪኮች፣ ማህበረሰባችን፣ የምንኖርባቸው ቦታዎች፣ የምንራመድበት ምድር፣ የምናያቸው ዛፎች እና የሰማይ መስመሮች። አንዳንድ ጊዜ ታሪኮቻችን ስንንቀሳቀስ ከከተማ ወደ መንደር ወይም ከእርሻ ወደ ከተማ ይለወጣሉ። ያደግኩት በለንደን ነው፣ በአሥራዎቹ ዕድሜዬ ውስጥ የከተማዋን ጎዳናዎች በእግሬ ሄድኩ፣ እና በኋላ በካሊፎርኒያ የባህር ዳርቻ ላይ ወደምትገኝ ትንሽ ከተማ ተዛወርኩ፤ ይህ ታሪክ በሰውነቴ እና በአተነፋፈስ ውስጥ ዘልቆ የሚገባ የተለየ ታሪክ ነው። እዚህ ላይ ማዕበሉ ሲነሳና ሲወድቅ፣ በበጋ እና በክረምት አውሎ ነፋሶች ውስጥ ጭጋግ ፣ በእርጥበት መሬት ላይ የግርግር ደመቅ ያለ ነጭ ፣ እና አንዳንድ ጊዜ የእሳት ቃጠሎዎች ፣ ጫካዎች ሲቃጠሉ የማየት ታሪክ አለ።

ከዚያም ወደ ጉዟቸው የሚወስዱን ከሌሎች አድማሶች ባሻገር ጥልቅ ታሪኮች አሉ። እነዚህ እኔ እንድኖር የተሳብኳቸው፣ የራዕይ እና የሌሎች አለም ታሪኮች፣ የማይታዩ ነገር ግን ከአዕምሮዬ በላይ ሃይለኛ ናቸው። የብርሃን እና የጨለማ ታሪኮች, የተቀደሱ እና የተረሱ ነገሮች. እነዚህ ታሪኮች እኔን ያሳድዱኛል፣ ብዙ ጊዜ ያልተነገሩ ስለሆኑ፣ ወይም በይበልጥ የታወቀው የህይወታችን ገጽታ ውስጥ ስላልሆኑ። እነሱ ከተለመዱት ቅጦች ጋር አይጣጣሙም, ነገር ግን ስለ ሰፊው የመሬት ገጽታ, ስለጠፋነው ጥበብ ወይም ስለወደፊቱ ጊዜ ለማየት ስለማልደፍር ይናገራሉ.

ምናልባት ከሦስት ዓመት በፊት በነበረው ራዕይ መጀመር ቀላል ሊሆን ይችላል፣ የወደፊቱን ሳይ፡ ቀጣዮቹ መቶ እና ከዚያ በላይ ዓመታት እንዴት ያለመረጋጋት፣ ብጥብጥ እና ትርምስ የሚጨምርበት ጊዜ እንደሚሆን እና ከዚያ ከዚህ ውስጥ ቀስ በቀስ በሁለት መቶ ዓመታት ውስጥ አዲስ ሥልጣኔ ይወጣል ፣ አሁን ግን በጣም የተለየ።

እንደዚህ ያለ ራዕይ እንድትከራከር አይፈቅድም. እሱ እንደ ቀላል እውነታ ፣ ጥልቅ ግንዛቤ ነው። እሱ ስለ የአየር ንብረት ጥፋት እና ማህበራዊ ውድቀት ፣ አሁን ካሉት ቅጦች በላይ ስለሚቀየር ዓለም ይናገራል። በእርግጥ ዝርዝሮቹ አይታወቁም፡ የሙቀት መጠኑ ምን ያህል እንደሚጨምር፣ ስንት ሚሊዮን የሚቆጠሩ ስደተኞች ከረሃብ ወይም ከጥቃት እንደሚሸሹ ወይም አሁን ያለንበት ስርዓታችን እንዴት እንደሚከሽፍ። ራእዩ ግን አሁን ያለንበት የስልጣኔ ታሪክ ማብቃቱን በግልፅ አስቀምጧል። እና ይህን አስፈላጊ እውነታ በተጨባጭ ለመለወጥ ማድረግ የምንችለው ትንሽ ነገር የለም።

ይህን ራዕይ ተከትሎ ሌላ ጨለማ ህልሞች መጡ። ለዓመታት የብርሃኑ ጨለማ ያልኩትን አውቄ ነበር፣ ወደ አንድ ዘመን መጨረሻ ስንመጣ የቅዱሳት ብርሃን እንዴት እንደሚገለል፣ የተወሰነ ብልጭታ እንደሚጠፋ። ይህ ብርሃን መውጣት ሲጀምር ለማየት፣ ለመመስከር በጣም ያማል።

ምክንያቱም ያለዚህ ብርሃን እውነተኛ ለውጥ፣ እውነተኛ ለውጥ የለም፣ የገጽታ ንድፎችን መቀየር ብቻ ነው። አዲስ ነገር ሊወለድ አይችልም. ብርሃኑ እስኪመለስ እና በህያው አንድነት ላይ የተመሰረተው የአዲሱ ስልጣኔ ዘር ማብቀል እና ማደግ እስኪጀምር ድረስ ልጆቼ፣ የልጅ ልጆቼ እና ልጆቻቸው የደህንነት እጦት እና ከዚያም ትርምስ ማየት እና መሰቃየት አለባቸው።

ወደፊት በሚገለጥበት ጊዜ የብርሃን ምሰሶዎች ይቀራሉ, ትናንሽ ሽፋኖች, ብዙውን ጊዜ የተደበቁ ወይም በጣም ተራ የሚመስሉ ማንም ሰው የማያስተውለው - በእርግጥ ከመላእክት በስተቀር, ሁልጊዜ ያስተውላሉ. የማይታየውን, የሚታየው እና የማይታየው በሚገናኙበት, የወደፊቱ ዘሮች የት እንደሚተከሉ ያያሉ. የዘፈን መስመሮቹ የት እንዳሉ። በተረፈ ብርሃን ደግሞ መዳን የሚቻለውን፣ ምን ዓይነት በጎነቶችን ማስተላለፍ እንዳለብን፣ ሕልማችን ዕጣ ፈንታችን ምን እንደሆነ - አስቀድሞ የተጻፈውንና የሚጻፈውን ማወቅ አለብን።

የህይወት ዑደቶች የትንፋሽ የመጀመሪያ ደረጃን ይከተላሉ-የእስትንፋስ መስፋፋት እና የትንፋሽ መጨናነቅ ይከተላል። እና እስትንፋስ አሁን ያበቃል። አሁንም ቢሆን የቅሪተ አካል ነዳጆች እና የቅኝ ገዥዎች ብዝበዛ ታሪክን እየኖርን ነው ፣ የቁሳቁስ ተረት ፣ ምንም እንኳን ስነ-ምህዳራችንን በብዝሃ ህይወት መጥፋት እና የሙቀት መጨመር እያጠፋን ነው።

መጪው ጊዜ ግን የዘመናዊነትን ውድቀት እውነታ እንድንጋፈጥ ያስገድደናል። ለዚህ ጊዜ ለመዘጋጀት የአሁን ሥራ በአስቸኳይ ያስፈልጋል - የመቋቋሚያ መሳሪያዎችን ለማዳበር እና እንዴት መላመድ እንደሚቻል ለመማር - አቅርቦቶችን በማከማቸት ወይም ግድግዳዎችን በመገንባት ሳይሆን በፍቅር ደግነት ላይ የተመሰረተ ጠንካራ ማህበረሰቦችን በማዳበር።

እና ብዙዎች የውስጣችንን ህልውና ውድቅ ስላደረጉት - የቁስ አካል ብቻ በሆነበት በሳይንሳዊ ምክንያታዊነት አጠቃላይ አፈ ታሪክ ማመን - የስነ-ምህዳር ውድመት ውጫዊ ጨለማ በውስጣዊ ጨለማ እንዴት እንደሚንጸባረቅ የግንዛቤ እጥረት አለ ። እና የአንድ የተወሰነ መንፈሳዊ ብርሃን መወገድ። ብዙዎች ወደዚህ ጨለማ ለመጓዝ ዝግጁ አይሆኑም ወይም በሰው ጉዟችን ላይ ያለውን ተጽእኖ ይረዱ። እኛን ለመንከባከብ በጣም ትንሽ ብርሃን በመያዝ የመለኮታዊ ተፈጥሮአችንን ብርሃን እንዴት እንኖራለን።

በስልሳዎቹ ዓመታት ይህ መንፈሳዊ ብርሃን ወደ ምዕራብ ሲመጣ አይቻለሁ፣ የተለያዩ መንፈሳዊ ወጎች እና ልምምዶቻቸው ከህንድ እና መካከለኛው ምስራቅ ሲመጡ። በማሰላሰል እና በዝማሬ፣ በዮጋ እና በአተነፋፈስ ልምምዶች፣ አዙሪት እና የተቀደሰ ዳንስ የአዲሱን ዘመን ንጋት ተስፋ አመጣ። ብዙዎች በዚህ ብርሃን ተመግበዋል፣ እንዲሁም በሁሉም የተቀደሱ ትምህርቶች፣ ግጥሞች እና ልምምዶች ተተርጉመው ይፋ በወጡ - ለዘመናት ተደብቀው የቆዩ ትምህርቶች። በብዙ መልኩ የመንፈሳዊ ነፃነት እና መነቃቃት ወርቃማ ዘመን ነበር። ከኋላው ደግሞ ይህ መለኮታዊ ብርሃን ከቁሳዊው ዓለም ለተመለሱት ሁሉ ተሰጥቷል። በማይታዩ መንገዶች ሊመግበን እና ከነፍሳችን እና ከመንፈሳዊ ልባችን ጋር ሊያገናኘን የሚችል ብርሃን። ልክ እንደ ጸደይ አበባ ያብባል.

ሆኖም፣ ይህ የመገለጥ ዑደት አሁን እያበቃ ነው፣ እናም የተገለጠው እንደገና እየተደበቀ ነው። የነፃ ፈቃዳችን ክፍል ምን ያህል ነው እና ምን ያህል አስቀድሞ ተወስኗል? በዚህ ጊዜ እኛ አናውቅም.

በሚቀጥሉት ዓመታት እና አስርት ዓመታት ውስጥ መኖር እንዴት ይሆናል? የህይወት ቀላል ደስታዎች እና ሀዘኖች ይቀጥላሉ-በፀደይ ወቅት አበቦች ይከፈታሉ, በክረምት በረዶ, የልጆች እና አፍቃሪዎች ደስታ እና እንባ. እናም የልብ መለወጥ ሚስጥሩ ለፍቅር ለሆኑት፣ በአሰራር እና በመሠረታዊ መርሆቹ ጸንቶ ለሚቆዩ ሰዎች ምሥጢሩን መግለጥ ይቀጥላል።

ነገር ግን በህይወት ውስጥ ያሉ ጥልቅ ንድፎች የሰው ልጅ የመረጠውን መንገድ ሲከተሉ ለመመልከት አስቸጋሪ ይሆናል. የሰው ልጅ አስቀድሞ በተጻፈው የሕይወት መጽሐፍ ምዕራፍ ውስጥ መኖር ይኖርበታል፣ በተለይም በአየር ንብረት ጥቆማዎች ላይ የሚታይ እና የስነምህዳር ውድመትን በማፋጠን። በለውጥ እና እራስን በራስ የመወሰን ሃሳብ ስለተፈጠርን ይህን ለመቀበል አስቸጋሪ ይሆናል። ግን የሰው ልጅ ምርጫውን አድርጓል እና የተወሰኑ በሮች ለብዙ አስርት ዓመታት ተዘግተዋል.

ለዚያም ነው የፍቅር የሆኑት ሰዎች ሥራ በተሰጠችው እውነት እና በብርሃን ላይ ካለው የብርሃን ምሥጢር ጋር መቆየት ብቻ ነው - የፍላጎታችን ብርሃን የሚሰጠውን ብርሃን እንዴት እንደሚስብ። ዓለም ቢዞርም ይህን አስፈላጊ የሆነውን የመለኮታዊ ፍቅር መልእክት በትክክል መያዝ በጣም አስፈላጊ ፍላጎት አለ። አለም ትለውጣለች፣የእኛ ንቃተ ህሊና ሊረዳው ከሚችለው በላይ ጥልቅ ሪትም ተከትሎ ለውጥ። አረንጓዴ ቡቃያዎች የክረምቱን መሬት እንደሚሰብሩ ሁሉ ቀጣዩ ዘመን የኛን ጊዜ ቆሻሻ ይወጣል። ነገር ግን ይህ የወደፊት ጊዜ ካለፉት ምስሎች ወይም ቅጦች አይወለድም, ለዚህም ነው ሁሉም የአሁኑ የወደፊት ትንበያዎች ትንሽ ተጨባጭነት የሌላቸው. ይህ የጠለቀ እውቀት አለ ልክ እንደ ቢራቢሮ አካል አባጨጓሬ ውስጥ እንዳለ ነገር ግን አእምሯችን ሊገነዘበው አይችልም።

ጨለማውንም ሆነ የቀረውን ብርሃን እያየን አሁን መጠበቅና መመልከት አለብን። እየሞተ ያለው ህልም እና ለመወለድ የሚጠብቀው ህልም. እኛን የሚያገናኙን የፍቅር ክሮች እና ይህን ፍቅር የሚገልጹ የመተሳሰብ እና የልግስና ተግባራትን መያዝ አለብን። በሚቀጥሉት ዓመታት ጨለማው ታሪኩን ፣ መሠረት የሌለውን ዓለም ፣ እና ከራሳችን ስግብግብነት የተወለደውን የአየር ንብረት ጥፋት ይነግራል። አሁን ያለንበት ሥልጣኔ ሲፈርስ እናያለን፣ እና ሌላ ሊሆን ይችል ይሆን ብለን እንጠራጠራለን።

የወደፊቱ ጊዜ በተለየ መጽሐፍ ውስጥ ተጽፏል, እሱም ከመጀመሪው በፊት የተጻፈው የምድር ጥልቅ እጣ ፈንታ እና የእኛ ጉዞ ነው. ምክንያቱም ለእያንዳንዳችን ከመወለዳችን በፊት በህይወት መጽሐፍ ውስጥ የተጻፈ ታሪክ እንዳለ ሁሉ - ስለ ነፍሳችን ጉዞ የሚናገር ታሪክ - ለራሷ ምድርም እንዲሁ ናት። ዛሬ ነፍሳችን ከአለም ነፍስ የተለየች ልትመስል ትችላለች፡ ካርል ጁንግ እንዳለው፡-

"የሰው ልጅ እራሱ ማይክሮኮስም መሆን አቁሟል እና አኒማ ከአሁን በኋላ የአኒማ ሙንዲ ፣ የአለም ነፍስ ጠቃሚ scinilla ወይም ብልጭታ አይደለም።

ነገር ግን ነፍሳችን እና የአለም ነፍስ የተወለዱት ከአንድ ብርሃን ነው፣ ከመፈጠሩ በፊት ካለው ብርሃን ነው፣ እናም እጣ ፈንታችን ከምድር ጋር አንድ ላይ ተጣብቋል ። ይህ በሚቀጥለው የጋራ የዝግመተ ለውጥ ሂደት እንዴት እንደሚገለጥ የዚህ ጥልቅ እጣ ፈንታ ነው።

ለዚያም ነው የተረፈውን ብርሃን መያዝ በጣም አስፈላጊ የሆነው, ብርሃን ብቻውን እውነተኛውን ማየት ይችላል. ሱፍያውያን “የመለኮታዊ አንድነት ዓይን ኮል ” ብለው የሚጠሩት ይህ ብርሃን አንድነትን ማወቅን የሚሸከም እና የሕይወትን እርስ በርስ የሚደጋገፉ ዘይቤዎችን ማየት ይችላል። ይህ ብርሃን የሚያስፈልገው ወደፊት ሲወለድ ለማየት እንዲረዳን፣ የአንድነት ቅጦች በአዲስ መንገድ ሕያው ሆነው እንዲመጡ ነው፣ ስለዚህም እኛ በሚነቃ ዓለም ውስጥ መሳተፍ እንጀምር።

በዲስቶፒያን የወደፊት ሁኔታ ላይ ከማተኮር ይልቅ የነፍሳችንን እና የምድርን ጥልቅ ዜማዎች በመያዝ አሁን ያለውን እና የሚመጣውን ጥፋት ማወቅ አለብን። ዕቅዶች አይከላከሉንም ነገር ግን ከአእምሯችን ቅጦች ባሻገር የመጀመሪያ ደረጃ ማወቅ አለ. ነፍሴ በሐዘን እንደተሞላች ሁሉ ይህ ማወቄ የሚደግፈኝ ነው።

ምድርን የተቆጣጠረው፣ የተጠቀመበት እና እያጠፋ ያለው ንቃተ ህሊና መነሻውን፣ ሥሮቹን በቅዱሱ ውስጥ ረስቷል። ነገር ግን፣ በዚህ የብርሀን ጨለማ ውስጥ፣ ጉዟችን እንዲቀጥል አዲስ የንቃተ ህሊና ተሰጥኦ ተሰጥቶናል፡ የአንድነት ንቃተ ህሊና ሁላችንንም የሚደግፉን የእርስ በርስ መደጋገፍን የሚመለከት እና የሚያውቅ። እነዚህ የብርሃን ዘሮች ወደ ምድር አካል፣ በሰው ልጆች ልብ ውስጥ ተክለዋል፣ ለመነቃቃት እየጠበቁ፣ ከረዥም ክረምት በኋላ ጸደይ እስኪመጣ ድረስ እየጠበቁ ናቸው።