Voorbereiden Op De Duisternis En Het Licht Vasthouden

Ik heb het geluk dat ik in een kleine gemeenschap hier aan de kust woon, waar de zomermist de dagen koel maakt en het lawaai van de stad ver weg is. Maar zelfs hier kun je niet ontsnappen aan de giftigheid van de huidige tijd, het miasma dat in de lucht hangt en de vreemde vervormingen die het veroorzaakt. Je voelt de structuur van het leven verscheurd worden. We maken allemaal deel uit van één levende gemeenschap, en de dystopische echo's ervan zijn voelbaar, zelfs wanneer mijn naaste buren de herten en hun kalveren zijn die zich tegoed doen aan het vroege zomergras. De vraag die we ons dan moeten stellen is: hoe reageert onze spirituele beoefening op deze gebroken tijd, hoe ademt ons bewustzijn dit huidige landschap, moment na moment?

De eerste decennia van mijn reis beoefende ik het soefipad in de kamer van mijn leraar, waar de focus lag op een innerlijke realiteit voorbij tijd en ruimte. Dit was het oude pad van de mysticus, waarbij men zich afkeerde van de buitenwereld en in het hart reisde. De satsang in haar kamer in Noord-Londen was hetzelfde als in de tuin van haar goeroe in Noord-India, decennia eerder. De focus lag op het ontwaken van de goddelijke liefde in het hart en het dieper versmelten met deze liefde en vormloosheid.

Maar in de jaren die volgden, is het landschap van ons collectieve leven veranderd en ben ik gaan inzien dat er een spiritueel verhaal in de wereld speelt dat onze aandacht nodig heeft, een hart dat is afgestemd op liefde. In sommige opzichten is deze reactie vergelijkbaar met het geëngageerde boeddhisme van Thich Nhat Hanh, dat innerlijke spirituele beoefening combineert met uiterlijke compassievolle actie, met name zoals verwoord in zijn Liefdesbrief aan de Aarde , waarin mindfulness, ecologisch bewustzijn en een diep gevoel van verbondenheid samenkomen.

Maar voor mij is dit ook een heel persoonlijk verhaal, omdat het gebaseerd is op visioenen die tot mij zijn gekomen – visioenen die betrekking hebben op het huidige moment in de tijd, maar ook op zich ontvouwende patronen die zich ver in de toekomst uitstrekken.

Tegenwoordig wordt er veel gesproken over polycrisis, zowel ecologisch als sociaal, en de reële mogelijkheid van maatschappelijke ineenstorting. En er wordt gewerkt aan een antwoord op deze mogelijkheid, en aan de veerkracht die we nodig hebben om deze onzekere toekomst, deze bardo tussen tijdperken, te trotseren. Sommigen, zoals de Transition Town Movement, creëren gemeenschappen die zich beter kunnen aanpassen aan verandering. Deze en vergelijkbare gemeenschappen richten zich op herstel – de regeneratie van ecosystemen, herverbinding met onszelf en de natuur, het verwilderen van landschappen, regeneratieve landbouw en andere manieren om onszelf weer in harmonie te brengen met de levende aarde. En dit zijn allemaal acties die met liefde en aandacht moeten worden ondernomen, met zorg voor ons gemeenschappelijke thuis.

In het verleden heb ik opgeroepen tot een "diepe ecologie van bewustzijn", waarin we ons bewustzijn teruggeven aan de levende Aarde, onszelf niet langer gescheiden zien van haar verwantschapspatronen, maar deel uitmakend van het levende tapijt van de schepping. We zijn allemaal geboren uit sterrenstof en aarde, en dragen de levenspatronen in ons DNA. En het is tijd om "het grote gesprek weer aan te gaan" met de rivieren en de bergen, met de wind en de regen. En met dit besef ben ik gaan beseffen dat de vervuiling van onze lucht en oceanen, en de giftigheid van onze huidige tijd, allemaal deel uitmaken van een spiritueel verhaal dat hoort bij het einde van een tijdperk. Dit is een verhaal met een uiterlijk én innerlijk landschap. En centraal in dit verhaal staat wat ik de Verduistering van het Licht heb genoemd.

Dit is geen gemakkelijk verhaal om te vertellen, net zoals ons huidige ecologische verhaal soms een bijna overweldigend verdriet met zich mee kan brengen. Maar totdat we de innerlijke realiteit van wat het betekent om aan het einde van een tijdperk te leven, erkennen en accepteren, kunnen we niet volledig deelnemen en het licht van onze spirituele natuur in deze tijd beleven. En we zijn nodig om de waarheid van het huidige moment te leven, zelfs terwijl we werken voor de komende zeven generaties of meer.

We leven allemaal verhalen: de verhalen van onze ouders en familie, de verhalen die we doorgeven aan onze kinderen, de verhalen van ons ras en ons land, onze gemeenschappen, de plekken waar we wonen, het land waar we wandelen, de bomen en de skyline die we zien. Soms veranderen onze verhalen naarmate we verhuizen, van steden naar dorpen, of van boerderijen naar dorpen. Ik groeide op in Londen, liep in mijn tienerjaren door de straten van de stad en verhuisde later naar een klein stadje aan de kust van Californië – een ander verhaal dat mijn lichaam en mijn ademhaling binnendrong. Hier is een verhaal over het zien opkomen en dalen van de getijden, over mist tijdens zomer- en winterstormen, over helderwitte zilverreigers in de wetlands, en soms verhalen over branden, over brandende bossen.

En dan zijn er de diepere verhalen van voorbij andere horizonten die ons meenemen op hun reis. Dit zijn de verhalen waartoe ik me aangetrokken voel, van visioenen en van andere werelden, onzichtbaar maar krachtiger dan ik me kan voorstellen. Verhalen van licht en duisternis, van wat heilig is en wat vergeten is. Deze verhalen achtervolgen me, vaak omdat ze onuitgesproken blijven of niet behoren tot het meer herkenbare landschap van ons leven. Ze passen niet in vertrouwde patronen, maar spreken over een uitgestrekter landschap, over wijsheid die we verloren zijn of een toekomst die we niet durven te zien.

Misschien is het het eenvoudigst om te beginnen met een visioen van drie jaar geleden, toen ik de toekomst zag: hoe de komende honderd jaar en langer een periode van toenemende onzekerheid, onrust en chaos zullen zijn en hoe hieruit over tweehonderd jaar geleidelijk een nieuwe beschaving zal ontstaan, die volkomen anders is dan nu.

Een visie als deze laat geen ruimte voor discussie. Het is een simpele vaststelling van een feit, van diep bewustzijn. Het spreekt van een klimaatramp en maatschappelijke ineenstorting, van een wereld die zal veranderen voorbij alle huidige patronen. Natuurlijk zijn de details onbekend: hoe sterk de temperatuur zal stijgen, hoeveel miljoenen vluchtelingen honger of geweld zullen ontvluchten, of hoe onze huidige systemen zullen falen. Maar de visie stelde duidelijk dat het verhaal van onze huidige beschaving voorbij is. En er is weinig wat we kunnen doen om dit essentiële feit daadwerkelijk te veranderen.

Na dit visioen volgden andere, donkerdere dromen. Jarenlang ben ik me bewust geweest van wat ik de Verduistering van het Licht noem: hoe het licht van het heilige zich terugtrekt naarmate we het einde van een tijdperk naderen, een bepaalde vonk vervaagt. Het was pijnlijk om dit te zien, om te zien hoe dit licht zich begint terug te trekken.

Want zonder dit licht kan er geen echte verandering zijn, geen echte transformatie, alleen een verschuiving van oppervlaktepatronen. Er kan niets nieuws geboren worden. Mijn kinderen, kleinkinderen en hun kinderen zullen de onzekerheid en vervolgens de chaos moeten aanschouwen en ondergaan, totdat het licht terugkeert en de zaden van een nieuwe beschaving, gebaseerd op levende eenheid, beginnen te bloeien en te groeien.

Naarmate de toekomst zich ontvouwt, zullen er buitenposten van licht blijven bestaan, kleine enclaves, vaak verborgen, of zo gewoon lijkend dat niemand het opmerkt – behalve natuurlijk de engelen, die merken het altijd op. Zij zien wat niet te zien is, waar het zichtbare en het onzichtbare elkaar ontmoeten, waar de zaden van de toekomst geplant kunnen worden. Waar de liederen zijn. En met het licht dat overblijft, moeten we weten wat er bewaard kan worden, welke deugden we moeten doorgeven, welke dromen bij onze bestemming horen – wat al geschreven is en wat nog geschreven moet worden.

De levenscycli volgen de oerritmes van de ademhaling: de uitademing wordt uitgerekt, gevolgd door de inademing wordt ingekrompen. En de uitademing eindigt nu. We leven nog steeds in het verhaal van fossiele brandstoffen en koloniale uitbuiting, de mythe van het materialisme, terwijl we toekijken hoe het ons ecosysteem vernietigt met verlies aan biodiversiteit en stijgende temperaturen.

Maar de komende tijd zal ons dwingen de realiteit van de ineenstorting van de moderniteit onder ogen te zien. Het huidige werk is dringend nodig om ons op deze tijd voor te bereiden – om de instrumenten voor veerkracht te ontwikkelen en te leren hoe we ons kunnen aanpassen – niet door proviand in te slaan of muren te bouwen, maar door veerkrachtige gemeenschappen te ontwikkelen die geworteld zijn in liefdevolle vriendelijkheid.

En omdat velen het bestaan ​​van onze innerlijke wereld hebben ontkend – gelovend in de collectieve mythe van het wetenschappelijk rationalisme waarin alleen de fysieke wereld van materie bestaat – is er een gebrek aan besef van hoe de uiterlijke verduistering van ecologische vernietiging wordt weerspiegeld door een innerlijke verduistering; en het terugtrekken van een zeker spiritueel licht. De meesten zullen niet voorbereid zijn om deze verduistering te navigeren, of de invloed ervan op onze menselijke reis te begrijpen. Hoe zullen we het licht van onze goddelijke natuur beleven, zowel individueel als collectief, met zo weinig licht om ons te voeden, om ons te helpen zien wat waar en echt is te midden van het kolkende miasma van illusie dat ons steeds meer omringt?

In de jaren zestig zag ik dit spirituele licht naar het Westen komen, toen verschillende spirituele tradities en hun gebruiken uit India en het Midden-Oosten arriveerden. Het bracht de belofte van een nieuw tijdperk, samen met meditatie en chanten, yoga en ademhalingsoefeningen, wervelende derwisjen en heilige dans. Velen werden gevoed door dit licht, evenals door alle heilige leringen, gedichten en gebruiken die werden vertaald en openbaar gemaakt – leringen die eeuwenlang verborgen waren gebleven. In veel opzichten was het een gouden tijdperk van spirituele vrijheid en ontwaking. En achter dit alles lag dit goddelijke licht, gegeven aan allen die zich afkeerden van de materiële wereld. Een licht dat ons op ongeziene manieren kon voeden en ons weer kon verbinden met onze eigen ziel en ons spirituele hart. Net als de lente was het de bloei van de bloesems.

Maar deze cyclus van openbaringen loopt ten einde, en wat onthuld werd, wordt opnieuw verborgen. Hoeveel maakt deel uit van onze vrije wil en hoeveel is al bepaald? Op dit moment weten we het niet.

Hoe zal het zijn om de komende jaren en decennia te leven? De simpele vreugden en zorgen van het leven zullen blijven bestaan ​​– bloemen die opengaan in de lente, winterse sneeuw, de vreugde en tranen van kinderen en geliefden. En de transformatie van het hart zal zijn mysterie blijven ontvouwen voor hen die tot de liefde behoren, die trouw blijven aan haar gebruiken en principes.

Maar het zal moeilijk zijn om te zien hoe de diepgewortelde patronen in het leven een pad volgen dat de mensheid zelf heeft gekozen. De mensheid zal een hoofdstuk in het boek van het leven moeten doorleven dat al geschreven is, vooral zichtbaar in de klimaatomslagpunten en de versnellende ecologische afbraak. Omdat we geconditioneerd zijn door het idee van verandering en zelfbeschikking, zal dit moeilijk te accepteren zijn. Maar de mensheid heeft haar keuze gemaakt en bepaalde deuren zijn voor de komende decennia gesloten.

Daarom is het werk van hen die tot de liefde behoren, er slechts op gericht om bij de gegeven Waarheid te blijven en bij het simpele mysterie van licht op licht – hoe het licht van onze aspiratie een gegeven licht aantrekt. Er is een vitale noodzaak om trouw te blijven aan deze essentiële boodschap van goddelijke liefde, hoe de wereld ook draait. De wereld zal veranderen, transformatie volgens een dieper ritme dan ons huidige bewustzijn kan bevatten. Het volgende tijdperk zal verrijzen uit het puin van onze huidige tijd, net zoals groene scheuten de grond van de winter openbreken. Maar deze toekomst zal niet geboren worden uit de beelden of patronen uit het verleden, en daarom hebben alle huidige projecties van de toekomst weinig echte inhoud. Deze diepere kennis is aanwezig, net zoals het lichaam van een vlinder aanwezig is in een rups, maar onze geest kan het niet bevatten.

Nu moeten we afwachten en toekijken, en zowel de groeiende duisternis als het licht dat overblijft zien; de droom die sterft en een droom die wacht om geboren te worden. We moeten de liefdesdraden die ons verbinden vasthouden, en de daden van zorg en vrijgevigheid die deze liefde uitdrukken. De komende jaren zal de verduistering haar verhaal vertellen, dat van een wereld zonder fundamenten en een klimaatramp geboren uit onze eigen hebzucht. We zullen onze huidige beschaving zien uiteenvallen en ons afvragen of het anders had gekund.

De toekomst staat geschreven in een ander boek, een boek dat betrekking heeft op de diepere bestemming van de Aarde en onze gezamenlijke reis, geschreven vóór het begin. Want net zoals er voor ieder van ons een verhaal geschreven staat in het boek des levens vóór we geboren worden – een verhaal dat vertelt over de reis van onze ziel – zo geldt dat ook voor de Aarde zelf. Vandaag de dag lijken onze individuele zielen soms gescheiden van de Wereldziel: zoals Carl Jung zei:

“De mens zelf is niet langer de microkosmos en zijn anima is niet langer de consubstantiële schittering of vonk van de Anima Mundi, de Wereldziel.”

En toch worden onze ziel en de Wereldziel geboren uit hetzelfde licht, het licht dat al bestond vóór de schepping, en is onze bestemming verbonden met de Aarde. [ i ] We evolueren samen. Hoe deze volgende fase in onze gedeelde evolutie zich zal manifesteren, hangt af van deze diepere bestemming.

Daarom is het zo belangrijk om het licht dat overblijft vast te houden, het licht dat als enige kan zien wat werkelijk is. Dit licht, dat de soefi's 'de kohl van het oog van goddelijke eenheid' noemen, draagt ​​de kennis van eenheid en kan de zich ontvouwende, onderling afhankelijke patronen van het leven zien. Dit licht is nodig om te helpen de toekomst geboren te zien worden, de patronen van eenheid op een nieuwe manier tot leven te brengen, zodat we kunnen beginnen deel te nemen aan een ontwakende wereld.

In plaats van ons te concentreren op een dystopische toekomst, moeten we het heden en de komende catastrofe erkennen en tegelijkertijd trouw blijven aan de diepere ritmes van onze ziel en de Aarde. Plannen zullen ons niet beschermen, maar er is een oerwetendheid, voorbij de patronen van onze geest. Deze wetenschap is wat mij staande houdt, zelfs als mijn ziel vol verdriet is.

Het bewustzijn dat de Aarde heeft gedomineerd, uitgebuit en vernietigd, is haar oorsprong, haar wortels in het heilige, vergeten. En toch hebben we in deze Verduistering van het Licht een nieuwe kwaliteit van bewustzijn gekregen, zodat onze reis kan worden voortgezet: een bewustzijn van eenheid dat de patronen van onderlinge afhankelijkheid ziet en kent die ons allen ondersteunen. Deze lichtzaadjes zijn geplant in het lichaam van de Aarde, in de harten van mensen, wachtend om ontwaakt te worden, wachtend op de lente na een lange winter.