Lærdómur Af því að Skrifa ástarbréf Til ókunnugra

Ég byrjaði að skilja eftir ástarbréf um alla New York borg fyrir ókunnuga að finna fyrir næstum tveimur árum.

Þó hugmyndin hljómi rómantísk, var það í raun leið til að gleyma eigin tilfinningum um sorg og einmanaleika í smá stund og einbeita sér að öðrum í stórborginni sem gæti hafa verið jafn svikinn og ég. Á hverjum morgni frá þessu fyrsta ástarbréfi hef ég sett strik í reikninginn við að skrifa og senda ástarbréf til fólks um allan heim, stútfull af orðum sem vonandi munu hjálpa, lækna og halda þeim á erfiðum tíma.

Með hverju pennastriki og innsiglun umslagsins hef ég safnað lífskennslu sem ég veit að mun aldrei yfirgefa mig, sama hvert bréfin mín fara.

Við erum hugrökkari en við gefum sjálfum okkur kredit.

Ég hélt að hugrekki þýddi alltaf að vera sterkur, aldrei tárfella, að vera sá sem gæti haldið þessu öllu saman, jafnvel þegar allt virtist vera að falla í sundur. Við lærum það alveg frá upphafi - hvernig á að bjarga andliti, hvernig á að treysta á okkur sjálf, hvernig á að vera alltaf sterkari en aldrei (aldrei) veikari.

Ég fékk bréfabeiðni um morguninn frá ungri konu í Ísrael. Hún skammaðist sín, dálítið huglaus og eigingjarn, að vera að biðja um ástarbréf handa sjálfri sér. Ég? Ég hélt að þetta væri hugrökkasta athöfn sem ég hef kynnst.

Það þarf hugrekki og styrk til að biðja ókunnugan mann um að skrifa þér ástarbréf, að viðurkenna að þú kunnir ekki orðin til að segja sjálfum þér að gera hlutina betri. Hugrekki er að vera reiðubúinn til að molna stundum, koma með einhvern annan inn, biðja um hjálp, að viðurkenna að þú sért bara mannlegur og raunverulega þarfnast annarra til að styrkjast.

Við erum líkari en við erum ólík.

Mér hefur í raun aldrei líkað við fullyrðinguna „ganga mílu í spor einhvers annars“. Það virðist næstum ómögulegt og ég læri meira og meira með lífinu að það er ekki alltaf nauðsynlegt.

Oftast eru sögur okkar greinilega ólíkar þótt við berum sams konar tilfinningar – sorg, einmanaleika, afbrýðisemi, sársauka, hamingju og von. Við getum tengst betur en við búumst við ef við opnum okkur aðeins fyrir því. Við þurfum ekki að axla sömu baráttu og einhver annar til að sýna viðkomandi samúð eða vera ljós punktur á sínum tíma. Okkur þarf bara að vera sama.

Það er ótti: við munum ekki segja það rétta. Við gerum illt verra. Við ættum bara að segja ekkert því við getum í raun ekki einu sinni ímyndað okkur hvað þessi manneskja er að ganga í gegnum.

Það er ekki satt.

Jafnvel þótt við virðumst ekki geta gengið þessa mílu í sporum einhvers annars, erum við samt fær um að standa við hlið þeirra til að vera stuðningsmenn þar til þeir læra að brosa aftur.

Litlar aðgerðir skipta meira máli en við vitum.

Jafnvel þegar ég skrifaði fyrstu 400 ástarbréfin hélt ég aldrei að ég hefði raunverulega skipt sköpum í heiminum. Ég gat ekki trúað því að ég væri marktækur eða að það skipti máli að ég væri hér.

Ég gerði mér lítið grein fyrir því - ég var að gera gæfumun í lífinu í kringum mig, ekki bara staf fyrir staf heldur smá aðgerð með litlum aðgerðum. Sýnir öðrum einstaklingi nærveru. Að svara í símann í stað þess að senda skilaboð. Halda hurðinni opinni. Að setja orð mín út í heiminn. Þessir litlu hlutir virðast oft of smáir til að skipta máli, en gáruáhrif koma frá einni aðgerð. Impact þarf aðeins einn mann til að byrja að snerta tugi og tugi mannslífa.

Í gær tísti ungur maður í Ástralíu að hann hefði nýlega skilið eftir ástarbréf í háskólanum sínum. Hann sendi mér mynd. Ekki einu sinni tuttugu og fjórum tímum síðar fann kona að nafni Ellen þetta ástarbréf og sendi mér tölvupóst þar sem hún sagði að hún hefði verið að glíma við efasemdir og sorg, og því var bréfið sem hún fann það besta sem hún gat lesið til að bæta úr því.

Stundum þarf eitthvað eins lítið og að skilja eftir bréf, gera greiða eða gefa ráð til að skapa gáruáhrif.

Stundum bíður þín gáraáhrif; þú verður einfaldlega að byrja.