Lessen Geleerd Uit Het Schrijven Van Liefdesbrieven Aan Vreemden

Bijna twee jaar geleden begon ik overal in New York City liefdesbrieven achter te laten die vreemden konden vinden.

Hoewel het idee romantisch klinkt, was het eigenlijk een manier om mijn eigen gevoelens van verdriet en eenzaamheid even te vergeten en me te concentreren op anderen in de grote stad die zich misschien net zo teleurgesteld voelden als ik. Elke ochtend sinds die eerste liefdesbrief heb ik me vastgebeten in het schrijven en versturen van liefdesbrieven naar mensen over de hele wereld, vol met woorden die hopelijk zullen helpen, helen en hen steunen in moeilijke tijden.

Met elke pennenstreek en het sluiten van de envelop heb ik levenslessen verzameld waarvan ik weet dat ze me altijd bij zullen blijven, waar mijn brieven ook naartoe gaan.

We zijn moediger dan we onszelf toeschrijven.

Ik dacht altijd dat moed altijd betekende dat je sterk bent, nooit tranen laat, degene bent die alles bij elkaar houdt, zelfs als alles uit elkaar lijkt te vallen. Dat leren we al vanaf het begin: hoe we ons gezicht kunnen redden, hoe we op onszelf kunnen vertrouwen, hoe we altijd sterker kunnen zijn, maar nooit (ooit) zwakker.

Ik kreeg laatst een briefverzoek van een jonge vrouw in Israël. Ze schaamde zich, was een beetje laf en egoïstisch, dat ze om een ​​liefdesbrief voor zichzelf vroeg. Ik? Ik vond het de dapperste daad die ik ooit heb meegemaakt.

Het vergt moed en kracht om een ​​vreemde te vragen je een liefdesbrief te schrijven, om toe te geven dat je de woorden niet kent om jezelf te vertellen hoe het beter kan. Moed is bereid zijn om soms te bezwijken, iemand anders erbij te betrekken, om hulp te vragen, toe te geven dat je ook maar een mens bent en anderen nodig hebt om sterker te worden.

We lijken meer op elkaar dan dat we verschillen.

Ik heb de uitspraak "loop een mijl in de schoenen van een ander" eigenlijk nooit zo leuk gevonden. Het lijkt bijna onmogelijk, en ik leer steeds meer in het leven dat het niet altijd nodig is.

Meestal zijn onze verhalen duidelijk anders, ook al hebben we dezelfde gevoelens: verdriet, eenzaamheid, jaloezie, pijn, geluk en hoop. We kunnen ons er beter in verplaatsen dan we ooit zouden verwachten, als we ons er maar voor openstellen. We hoeven niet dezelfde strijd te voeren als iemand anders om die persoon medeleven te tonen of een lichtpuntje in zijn of haar dag te zijn. We hoeven er alleen maar om te geven.

Er is een angst: we zeggen niet het juiste. We maken het erger. We kunnen beter helemaal niets zeggen, want we kunnen ons echt niet voorstellen wat die persoon doormaakt.

Dat is niet waar.

Ook al lijken we niet in de schoenen van een ander te kunnen staan, we kunnen er nog steeds voor ze zijn en ze steunen tot ze weer leren lachen.

Kleine daden zijn belangrijker dan we denken.

Zelfs toen ik de eerste 400 liefdesbrieven schreef, had ik nooit gedacht dat ik echt een verschil maakte in de wereld. Ik kon niet geloven dat ik belangrijk was of dat het ertoe deed dat ik hier was.

Ik besefte niet dat ik een verschil maakte in de levens om me heen, niet alleen letter voor letter, maar kleine actie voor kleine actie. Aanwezigheid tonen aan een ander. De telefoon opnemen in plaats van sms'en. De deur openhouden. Mijn woorden de wereld in sturen. Deze kleine dingen lijken vaak te onbeduidend om een ​​verschil te maken, maar een rimpeleffect ontstaat door één actie. Impact heeft maar één persoon nodig om tientallen levens te raken.

Gisteren nog tweette een jongeman in Australië dat hij net een liefdesbrief had achtergelaten op zijn universiteit. Hij stuurde me een foto. Nog geen vierentwintig uur later vond een vrouw genaamd Ellen die liefdesbrief en stuurde me een e-mail terug waarin ze zei dat ze worstelde met gevoelens van twijfel en verdriet, en dat de brief die ze vond het beste was wat ze kon lezen om het beter te maken.

Soms is iets kleins, zoals een briefje schrijven, een gunst doen of advies geven, al genoeg om een ​​domino-effect te creëren.

Soms kan er een domino-effect optreden; je moet gewoon beginnen.