Lekcje Wyniesione Z Pisania listów miłosnych Do Nieznajomych

Prawie dwa lata temu zaczęłam zostawiać listy miłosne w całym Nowym Jorku, aby mogli je znaleźć obcy ludzie.

Choć pomysł brzmi romantycznie, tak naprawdę był to sposób, aby na chwilę zapomnieć o moich własnych uczuciach smutku i samotności i skupić się na innych w wielkim mieście, którzy mogli czuć się równie zawiedzeni jak ja. Każdego ranka od czasu tego pierwszego listu miłosnego przypinam swój kursywny charakter do pisania i wysyłania listów miłosnych do ludzi na całym świecie, wypełnionych słowami, które mam nadzieję pomogą, uzdrowią i dadzą im wsparcie w trudnych chwilach.

Z każdym pociągnięciem pióra i zaklejeniem koperty zbieram życiowe lekcje, które, jak wiem, nigdy mnie nie opuszczą, bez względu na to, gdzie trafią moje listy.

Jesteśmy odważniejsi, niż nam się wydaje.

Kiedyś myślałam, że odwaga zawsze oznacza bycie silnym, nigdy niepłakanie, bycie tym, kto potrafi utrzymać wszystko razem, nawet gdy wszystko wydaje się rozpadać. Uczymy się tego od samego początku — jak ratować twarz, jak polegać na sobie, jak być zawsze silniejszym, ale nigdy (nigdy) słabszym.

Pewnego ranka otrzymałem prośbę o list od młodej kobiety z Izraela. Czuła się zawstydzona, trochę tchórzliwa i samolubna, prosząc o list miłosny dla siebie. Ja? Uważałem to za najodważniejszy akt, z jakim się kiedykolwiek spotkałem.

Potrzeba odwagi i siły, aby poprosić nieznajomego o napisanie listu miłosnego, przyznać, że nie znasz słów, które możesz sobie powiedzieć, aby poprawić sytuację. Odwaga to gotowość, aby się czasem załamać, aby włączyć kogoś innego, aby poprosić o pomoc, aby przyznać, że jesteś tylko człowiekiem i tak naprawdę potrzebujesz innych, aby stać się silniejszym.

Jesteśmy bardziej podobni niż różni.

Nigdy nie podobało mi się stwierdzenie „przejdź milę w czyichś butach”. Wydaje się to niemal niemożliwe i coraz bardziej uczę się z życiem, że nie zawsze jest to konieczne.

W większości przypadków nasze historie są wyraźnie różne, mimo że niesiemy ze sobą te same uczucia — smutek, samotność, zazdrość, ból, szczęście i nadzieję. Możemy nawiązać lepszy kontakt, niż się spodziewamy, jeśli tylko się na to otworzymy. Nie musimy dźwigać tej samej walki co ktoś inny, aby okazać tej osobie współczucie lub być jasnym punktem w jej dniu. Musimy po prostu się troszczyć.

Istnieje obawa: nie powiemy tego, co trzeba. Pogorszymy sprawę. Lepiej po prostu nic nie mówmy, bo naprawdę nie możemy sobie nawet wyobrazić, przez co przechodzi ta osoba.

To nieprawda.

Nawet jeśli nie potrafimy przejść tej mili w czyichś butach, nadal jesteśmy w stanie stanąć u ich boku i okazać im wsparcie, aż do dnia, w którym nauczą się na nowo uśmiechać.

Małe działania mają większe znaczenie niż nam się wydaje.

Nawet pisząc pierwsze 400 listów miłosnych, nigdy nie myślałem, że naprawdę coś zmieniłem na świecie. Nie mogłem uwierzyć, że byłem znaczący lub że miało znaczenie, że tu jestem.

Nie zdawałem sobie sprawy, że zmieniam życie wokół siebie, nie tylko litera po literze, ale małe działanie po małym działaniu. Pokazywanie obecności drugiej osobie. Odbieranie telefonu zamiast pisania wiadomości. Przytrzymywanie drzwi otwartych. Wypuszczanie moich słów w świat. Te małe rzeczy często wydają się zbyt drobne, aby zrobić różnicę, ale efekt domina pojawia się po jednym działaniu. Wpływ potrzebuje tylko jednej osoby, aby zacząć dotykać dziesiątek i dziesiątek żyć.

Dopiero wczoraj młody mężczyzna z Australii napisał na Twitterze, że właśnie zostawił list miłosny na swoim uniwersytecie. Wysłał mi zdjęcie. Niecałe dwadzieścia cztery godziny później kobieta o imieniu Ellen znalazła ten list miłosny i odesłała mi e-mail, w którym napisała, że ​​zmagała się z uczuciami wątpliwości i smutku, więc list, który znalazła, był najlepszą rzeczą, jaką mogła przeczytać, aby poprawić sobie humor.

Czasami wystarczy coś tak drobnego jak pozostawienie listu, zrobienie przysługi czy udzielenie rady, aby wywołać efekt domina.

Czasami może się zdarzyć, że przyniesie to efekt domina; trzeba po prostu zacząć.